drukke dagen weeral. Afgelopen week heeft de volle maan zijn tol geeist. Ondertussen toch beetje gerecupereerd van Cactus, 's morgens beetje grumpie opstaan. Beseffend dat ik gewoon nog kwaad ben op Bell. In de auto op weg naar 't werk even huilen. Even Tom time alleen. Op't werk al even grumpie eigenlijk wat dan geleidelijk in de dag plaats maakt voor een veel beter gevoel, omwille van het vastbijten in de preproduktie van "Verborgen Sprookjes".
Donderdag zelfde scenario ... 'k werd gek van de drukte op de speelpleinen, gelukkig was ik de enige en had Ruben er schijnbaar geen last van. Vrijdag vertrokken met schuldgevoel omdat Ruben niet tevreden was met zijn geschilde appel. "Nu kan ik zelfs voor hem niet goed doen dacht ik" ... 's Avonds (pas) toch losgelaten met het besef dat ik wellicht de enige was die nog aan de appel en het beteuterde gezichtje dacht. Maar het schuldgevoel bleef toen mijn wens om 's avonds in 't stad te blijven met "eender wie" ingelost werd door Jim en later een praat-blind-date, waardoor ik wist dat ik Ruben niet meer wakker ging zien die dag.
Vanmorgen helemaal goed gemaakt ... Ruben blij mij te zien, even meegenomen naar Pulhof waar hij na langer dan 45min vertoeven het toch echt wel gehad had. Terug thuis in volle aktie voor de verdere pre-produktie. Morgen even ademenen, go with the flow met Ruben, thuisblijven, weggaan, knutselen, treinen, whatever ... ik zie morgen wel.
Morgenavond converseren met Madrid inzake de plattegrond "verborgen sprookjes" Ook wel fijn. En dan vanaf maandag ... afzondering :p hehe. Weet nog niet, zou goed zijn hé, weekje slapen in het kasteel.
Ik kijk uit naar augustus, ontspanning, echte tom time. Misschien kan ik best gewoon wel in mijn eentje naar Berlijn, 't viel mij op hoe vermoeiend de op het eerste zicht héééél relaxe date van Cactus is toch is geweest, zo blijkt achteraf de weerbots.
Asperger : de prater van gisteren vertelde over haar ex-partner alsof ik het had kunnen zijn ... dezelfde trekjes, dezelfde maniertjes, maar aan de hand van mijn uitleg kreeg ze precies eindelijk een verklaring. "Hij heeft het veel erger" denk ik dan. Het is vooral dat, dat me doet twijfelen of ik het nu wel zou hebben : Mensen die echt de diagnose hebben, hebben het er veel moeilijker mee dan ik zelf. Ik heb buiten de relatieproblemen eigenlijk helemaal niet zo veel last denk ik. Vermoeidheid van piekeren ? Dat misschien ook, maar voor de rest ... 'k heb vrienden, 'k heb structuren maar niet dwangmatig, 'k ga wel eens op café, 'k heb zit zelfs op een datingsite met als doel zo snel mogelijk nieuwe mensen te ontmoeten waar ik in real life mijn uitleg nog eens kan tegen doen. Misschien ook wel om zo tot nieuwe inzichten te komen. Het blijft niet kloppen in elk geval.
Gisteren nog eens de punten op een rijtje gezet hoe ik mij erbij zou voelen en welke gevolgen het zou hebben : positief en/of negatief gediagnoseerd. Gisteren zou ik een negatieve diagnose niet aanvaard hebben, vandaag weer wel - gerelatieveerd.
'k ben moe
slaapwel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten