Na weer enkele dagen van " tis weer van dat - één keer in de maand " is de rust weer wat teruggekeerd. 'k Heb er denk ik niet al teveel last van gehad (zij wel), ben vooral veel gaan lopen. Ik loop dan rond met een imaginary mirror in mijn hand, en als ze dan weer behoorlijk luid commentaar of beledigingen in mijn richting spuit, hou ik het spiegeltje op en bedenk dat het nog terecht is ook. Dat houdt me meestal wel rustig.
Waar ik dan helemaal wel stuiptrekkingen van krijg is commentaar geven op iets wat ze zelf niet doet. Helemaal pissed word ik daar van. Niet het feit dat ze iets niet kan of doet, maar wel het feit dat ik daar eerst wordt op aangeproken dat ik iets niet mag doen, maar het dan enige tijd (weken) later zelf doet. Het woord "zielig" komt dan meermaals door mijn hoofd. Soms vind ik haar echt een "zielig" persoon.
Enfin, ik was eigenlijk behoorlijk goe gezind, dus 'k stoppen met zagen en bloggen wat ik wel wou bloggen :
Vrijdag was ik nog iets gaan drinken, 't werd niet laat ... ik was op en 't café was te luid. Soms kan ik er tegen, soms dus niet. Gelukkig ging ik op tijd naar huis want mijn oor begon te drukken en 't leek alsof een oorontsteking er net niet is doorgekomen. Wellicht de koude wind van ook vrijdagavond.
'k Ben niet naar pas(s) gegaan. Dat was ook vrijdag. De inhoud was wel helemaal ok, maar 'k vrijdag C. gezien en dat doet me altijd iets. Voor relaties is het allemaal nog veel te vroeg, maar 'k heb wel terug zo wat nieuwe mensen in mijn hoofd die me ook blij maken. Geen van allen is relatie-food, maar het feit dat er zo terug wat ruimte is voor "supervrouwen" is wel fijn. Ik had natuurlijk al wat "forever" mensen die me opbeuren alleen nog maar door er aan (terug) te denken, maar een nieuwe frisse wind is toch altijd weer wat anders.
Gek genoeg ben ik met zulke mensen altijd zo onwennig om contact te maken, alsof ik geen fouten durf maken, alsof de stekels dan totaal verslappen in de hoop dat de ander zijn weg er in vindt. En vroeger was ik daar net zo goed in ... gewoon er voor gaan en zelden liep het niet goed ...
Er zijn wat interessante uitspraken gepasseerd de laatste dagen. Natuurlijk vergeet ik die als ik ze niet onmiddellijk opschrijf. Ik zal eens terug een dagboekje meesleuren en wat meer notities nemen.
C. zei vrijdag : "Mensen die willen dat ik eerlijk ben, moeten dat verdienen." En ik zat ook nog met zoiets in mijn hoofd. Beleefd zijn is vaak in tegenstrijd met eerlijk zijn. Het raakvlak was op restaurant wanneer de kelner vraagt : Was het lekker ? terwijl je maar de helft hebt opgegeten ... Ik heb er niet zoveel probleem mee om dan de waarheid te vertellen. Ik heb ooit eens in een restaurant gezegd dat ze hun borden moesten opwarmen :) Het antwoord was dat de keuken te klein was, en daar had ik dan ook wel weer respect voor ... het eten zelf was immers super in orde.
In een moeilijk gesprek heb ik dan weer de keuze tussen twee opties : "snel reageren zoals het hoort, maar dan zeg ik misschien iets fout - of even stilte omdat ik alles aan het plaatsen ben om dan een gepast en doordacht antwoord te geven." Bij nieuwe ontmoetingen probeer ik steeds die stiltes te vermijden, alsof dat niet hoort ofzo, of omdat ik mijn "traag denkproces" wil verbergen. Maar vrijdag betrapte ik me er dan op dat ik wellicht wel wat clichés in het gesprek smijt.
Duyster selectie is te gek. Genieten. Gelukkig bestaan er programma's als deze zodat ik niet zelf op zoek moet gaan.
Nog zo'n vrouw naar mijn hart : I. smijt op facebook de reactie van hare "vent" denk ik :) Zo'n dingen zou ik ook durven uitkramen zonder na te denken hoe dat wordt geïnterpretteerd. Want in mijn ogen is het wel dat ... de vragen louter objectief en letterlijk genomen is niets mis mee. Hetgene men kan afleiden waarom men de vraag stelt, of op de manier waarop de vraag wordt gesteld kan kwalijk worden genomen (en in mijn geval letstels nalaten). Fucked up situations als je het mij vraagt, maar eigenlijk toch nog altijd wel te relativeren als je daar zelf bereid toe bent. Het maakt relaties veel te complex. B. is nog steeds kwaad en gekwetst over zulke dingen. Ik weet dat ik foute dingen heb gezegd, maar ermee blijven zitten is nu niet meer mijn probleem vind ik. Issues moet je kunnen loslaten of oplossen. Ik heb al vaak genoeg sorry gezegd of proberen te zeggen, als die dan niet aankomen sta je er alleen voor, dat is je eigen keuze in mijn ogen.
Eender wat voor soort relatie met B. is in mijn ogen gewoon over. Ik heb de laatste twee weken mijn best niet meer gedaan om "niet asperger" te zijn ... ik ben gewoon vaker gevlucht. Met Kato en mij gaat het goed, het is niet mijn Asperger dat de relatie moeilijk maakt, het is haar zoektocht naar "ik ben toch geen kind meer" die ik ondersteuning geef, en dat maakt onze band weer wat kwaliteitsvoller. Geen gelijke behandeling met Ruben maar eentje waarin ze zelf wat meer verantwoordelijkheid krijgt. Dat ze dan af en toe tegen een obstakel aanloopt, moet ze dan zelf maar ondervinden. Maar dit beetje positieve aandacht blijkt wel te werken.
En mijn ventje is zijn lieve zelf. Heerlijk zo die echte liefde te voelen, te geven en te krijgen. Hij heeft het vorige week wat moeilijk gehad, beetje rebels ... maar we hebben het over snoep en suiker gehad en hij begrijpt dat hij daar wat "nukkig" en "agressief" van kan worden. Sinds dat gesprek is hij alleen nog maar lief geweest. Samen kunnen we tot rust komen en elkaar ook rust geven. "Laat me met rust zegt" hij dan boos als het wat teveel is. En dan breng ik hem even weg waar hij alleen kan zijn, waar er geen indrukken en nieuwe impulsen zijn ... en enige tijd later komt hij met frisse energie terug en is alles weer ok. Ik sta vaak weigerachtig over de idee dat hij ook Asperger/autisme heeft, maar wat voor mij werkt, werkt voor hem in elk geval ook ... en ook dat maakt onze band bijzonder sterk.
licht uit ... nog even muziek ... slaapwel
x
Geen opmerkingen:
Een reactie posten