Hoe mijn onzichtbaar autisme een grote rol heeft gespeeld in de weg naar zelfacceptatie

Vandaag stootte ik op de volgende stelling : 

Gelukkig ben je wanneer je jezelf bent.

Dit is voor mij denk ik de juiste definitie omdat alle andere voorgaande definities niet in elke situatie of filosofisch kader overeind bleef staan.  De uitleg ging nog een beetje verder en dan krijg je meteen een "suggestie" aangereikt hoe je jezelf kan zijn.  

Gelukkig ben je wanneer je in verbinding bent met je (ware) zelf.

Dit klinkt meteen wel heel boedhistisch, maar het is een feit dat wanneer ik in diepe meditatie ben, en dicht bij mezelf ben ik me tegelijk ook gelukkig voel.  En dat is niet geforceerd.  Het verklaart ook waarom ik gelukkig verdrietig kan zijn ... omdat ik me op dat moment ook zo mag voelen, en ik ben blij ben dat ik verdrietig (en dus mezelf) mag zijn.

De weg naar zelf-acceptatie startte dus al in de kleuterklas.  Dat heeft op zich niets met autisme te maken, ik had mijn bijna-diagnose immers pas op 37-jarige leeftijd of zo. Maar toch, in mijn kindertijd en alle jaren die daarop volgden, heb ik me steeds afgevraagd waarom ik anders was, of anders wilde doen, waarom ik niet begrepen werd, en waarom liefde geen liefde was.  "Why can't i be you" van the Cure zong ik in de spiegel ... op zoek naar mezelf ...  Ik was dankbaar voor mensen die me accepteerden wie ik was (of leek te zijn) ... mezelf accepteren was daardoor makkelijker, maar bij het gebrek van externe appreciatie was het niet makkelijk de trots hoog te houden, met kleine verslavingen zoals de continue drang naar een lief en "echte" liefde, muziekplaten en -instrumenten aankopen, enz ...
Na de pubertijd kreeg je de verantwoordelijke rollen, student, jobstudent, job, partner, en veel later papa.  Het ging slecht met me wanneer ik het gevoel kreeg die rollen niet naar behoren te kunnen invullen.  Het waren immers rollen die ertoe leidde dat ik niet altijd mezelf mocht zijn.

De bijna-diagnose (vermoeden van), heeft ertoe geleid om terug de controle te krijgen over mijn leven, en op zoek te gaan wie ik echt ben. Met autisme, dat ik vroeg of laat toch moest gaan accepteren want zo bleek uit onderzoek - dat valt niet te genezen.  Ik ging weg bij de mama van mijn kinderen, en leerde na vele jaren het ego-denken te doorgronden ... op de rand van de afgrond omwille het gevoel "een slechte papa" te zijn ... Zomaar je kinderen achterlaten.  (voor diegenen die me niet kennen, ik heb gevochten voor mijn kinderen, en ik ben een goede papa, altijd geweest).  Al die gebeurtenissen en negatieve gedachten heb ik in oefeningen gebruikt om te beseffen dat mijn perceptie over mezelf soms mijlenver verwijdert was van wie ik echt ben.  Hoe heerlijk moet het zijn voor mensen om van je kindertijd tot je sterft gewoon jezelf te mogen zijn.  Het hoeft geen utopie te zijn, maar velen van ons wandelen rond met de masker en een schild. Daaronder zijn ze zichzelf, maar ze voelen zich niet altijd aanvaard door de rest en hebben dus bescherming nodig.  Voor velen werd dat masker en schild de nieuwe identiteit ... ook mooi om dat zomaar te accepteren, maar de binding met jezelf wordt dan wel heel moeilijk, want je ziet zelf het schild en het masker als deel van jezelf.

Anyway, terug over mij.  Door het afwerpen van het masker en het schild (het ego-denken) kon ik wel de essentie van mezelf (en van elke mens) zien : uniek, sterk, lief, creatief, spontaan, hulpvaardig (sociaal), enz ... Het boedhisme heeft me bij het bekomen van dit inzicht geholpen, ook het taoisme, maar vooral gewoon de psycho-analyse met betrekking tot verslavingen.  Vorig jaar ben ik van de ergste verslaving verlost (roken), en nu ben ik nog heel alert tov facebook gebruik, maar voor de rest ben ik gewoon ten allen tijde en overal mezelf ... en dus gelukkig :)