De laatste maanden waren er op het gebied van "Asperger / Autisme" maanden van continue twijfel. Nu het doek gevallen is volgt er opluchting. Hoewel ik ergens graag had gehad dat ik mijn zijn kon koppelen aan "een syndroom", een eenvoudige verklaring voor mijn anders zijn, blijft die verklaring nu welliswaar nog steeds wat achterwege, maar toch voelt het als een opluchting. Ik denk dat ik de zoektocht "waarom ben ik wie ik ben" ook wel gewoon stopzet. Het nu en morgen is voor mij nog steeds belangrijk, het verleden nog steeds een pak minder.
Geen Asperger dus, en zowel voor psy choloog als psy chiater was er teveel dat "niet-asperger" was om effectief wel asperger te kunnen zijn. Ik ging naar de "eindbespreking" met nog steeds dezelfde twijfel, maar tegelijk de overtuiging dat het wel zou kunnen. En die overtuiging vertaalde zich zelfs in, "ik ga hen wellicht niet geloven, het onderzoek was te kort, ze hebben nog niet voldoende aanwijzingen, ..." enz ... Ik had mijn vraag voorbereid hoeveel % hij er zeker van was. Het antwoord lag al op tafel voordat mijn vraag er was : hij zou er zijn handen voor in het vuur steken. 'k Heb hem niet gevraagd om dat dan maar te doen :) Hij leek zeker genoeg van zijn stuk.
Dus niet - geen Asperger - loslaten die handel. Een groot stuk zelfkennis erbij (door het proces van de laatste maanden), een immense boost zelfvertrouwen als het over IQ (wist ik veel) gaat, een enkele bevestigingen van wat ik al wist ... een trage(re) verwerking van input (dat viel mij al op bij lezen vooral), een laag empathie-gehalte, en enkele eigenschappen die je ook wel zou kunnen waarnemen bij autisten, komende van verschillende oorsprong : opvoeding, persoonlijkheidsstructuur, vorming/opleiding, ...
Waar autisme echt een beperking is, moet ik hier dus ook blij zijn : geen beperking ... maar wel nog steeds groei en ontwikkelingmogelijkheden (je bent dus nog niet afgeschreven op je 40 :)). Beetje therapie zal helpen om die weg verder uit te stippelen en af te leggen.
Het brengt me ook terug naar : nu heb ik geen excuus waarom ik "faalde" in mijn relatie. Bell verweet me dat ik me anders voordeed in het begin van de relatie, dat ik haar vanalles had beloofd wat ik niet heb waargemaakt, enz ...
Anyway, ik wist niet beter ... je bent verliefd, je maakt iemand het hof, je gelooft dat die nieuwe verliefdheid beter en anders is dan de vorige relaties. Wie maak je dan iets wijs ? Vooral mezelf dan toch ?
Het zou maar wat flauw zijn om "asperger" te misbruiken in komende relaties, nochthans ook iets wat ik meende als instrument te kunnen hanteren in nieuwe (mogelijke) relaties - of hoe de liefde autisme dan zou overwinnen. Maar het "take it or leave it" gevoel is terug. Mijn stekels zijn terug, het is ook dat wat bell in eerste instantie wel aantrok, maar uiteindelijk toch niet mee overweg kon. Ze heeft me proberen te kneden en een persoon van me willen maken die 100% voldeed aan haar noden.
Geen relatie dan maar, daar had ik me ook al bij neergelegd. Ik stort me op de muziek, op mijn kids, op mijn werk (of misschien wel een nieuwe job). Ik verzorg mezelf (vooral de innerlijk rust) en zie wel hoe het leven verdergaat. Ruben is al vier ... nog vele belangrijke jaren te gaan, en een kind is voor het leven zeker :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten