Geen asperger ... ok ... 10% van mij denkt nog steeds van wel. De andere 90 is (geduldig) aan't wachten op het verslag zodat ik misschien kan lezen hoe ik nu zo een beetje in elkaar zit. Ik heb het er met Bell nog steeds niet over willen hebben. Zij gaat er dus nog steeds vanuit dat ik het wel heb. Het geeft me het recht mezelf te kunnen zijn, zo voel ik het aan. Iedere keer ze kritiek heeft op iets (gebeurt gelukkig niet vaak meer), leg ik het gewoon pal naast me neer - of zoals Robert Smith het zegt : it doesn't touch me at all. En als er daar dan kritiek op komt, dan kan ze er ook niet meer mee doen dan denken "zo is Tom". Aanvaarden doet ze het niet echt, maar zo beseft ze tenminste dat ze gewoon pech heeft.
Tom is terug ... zelfverzekerd, met een verborgen middenvinger naar iedereen die me niet voldoende ruimte geeft om mezelf te zijn. Ik heb nooit iemand bewust willen kwetsen, dus ik mag best tevreden zijn met wie ik ben ... mensen die me liever anders zouden willen zien, hebben dus gewoon dikke pech.
De reacties op de diagnose komen los ... de ene zegt, bwah ja, dat wist ik al lang dat je geen asperger hebt. De andere twijfelt dan toch lekker mee, gebaseerd op het feit dat iemand in zijn kennissenkring pas na verschillende diagnoses (door verschillende mensen of course) zijn "label" heeft gekregen. Voor mij is het afgelopen. Ik ben wie ik ben, ik hou me vast aan de wijze woorden van mijn pa en label of stempel of niet. Ik heb gewoon lekker veel asperger trekjes, en of ik het nu heb of niet, ik heb het recht om gewoon lekker mezelf te zijn. Voila, dat is zowat de vibe.
De laatste dagen (weken ?) loop ik met opgeheven hoofd rond. Ik hemel mezelf op met de hoge score van de IQ test. Misschien moet je voor zoiets in de grootstad Antwerpen zijn geboren, het voelt in elk geval als heel hautain aan, maar ik vind het prettig om constant rond te lopen met het gevoel dat ik eigenlijk bijzonder intelligent ben. Ik voel me daarom niet beter of slimmer dan anderen, er is nog steeds een heleboel dat ik niet kan, of nooit zal willen kunnen, maar ik kan precies de wereld terug wat beter aan. Ik twijfel minder aan mijn kunnen en heb vooral meer vertrouwen.
Op de job is het turbulenter dan ooit. Het is nog steeds de stapels werk proberen weg te werken en de achterstand in te halen. Het lastigste is dat ik quasi nooit zo eens avondjes kan doortrekken. Het is sowieso positief dat Bell job heeft, maar het houdt wel in dat ik drie weekdagen van de vijf moet instaan voor de kids. Lang leve de ibo, maar niet lang genoeg :)
Zo, ik wilde langs deze weg maar even laten weten dat het goed gaat. Wellicht zal het nog even duren voordat ik nog eens een berichtje post : onder het motto - geen nieuws, goed nieuws.
t.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten