de grens

en tot daar de grens.  Gelukkig voelde ik het nu wel aankomen en kon ik op tijd stoppen.  Ruben wilde niet eten, en dan zijn er een aantal opties.  Niet toegeven is dan zeker de boodschap, tenzij hij ziek is.  De twee andere opties waren, of hij is er vorige keer ziek van geworden, of hij is stikkapot en dan moet die maar gaan slapen.  Gelukkig was het dat laatste en nam ik dan ook de juiste beslissing, maar toch vind ik het niet fijn om dan zo streng te moeten zijn.  Ook voor hem is het allemaal nieuw en was dit duidelijk de grens.  

Ik heb geprobeerd hem niet te straffen en hem zelf de keuze te laten maken tussen eten of in bed.  Die keuze heeft hij zelf gemaakt, dik tegen zijn goesting want hij wilde eigenlijk in slaap vallen op de zetel, maar dat vond ik dan weer teveel toegeven.  Niet willen eten en belonen met televisie vond ik geen goeie zet.

Achteraf gezien leek het dus de juiste beslissing, zonder boos te zijn pyama aan en in bed steken, ook al was hij teleurgesteld.  Na 5 minuten lag hij al te ronken.  Ben hem dan nog even gaan toestoppen en kusje gegeven, dat heeft hij zeker ook nog meegekregen en is dan weer verder in diepe slaap verzonken.  Ik zal er maar rekening mee houden dat hij ergens midden in de nacht wakker wordt met honger, of dat we gewoon wat vroeger moeten opstaan om dan de draad weer vrolijk verder op te nemen.

De loodgieter is geweest, er is gelukkig weer warm water, maar het toilet spoelt langs geen kanten door.  Die wc moet er even uit zei hij. :(  Dat gaat dan toch even moeten wachten vrees ik, tot de kids terug bij B. zijn.  Die was langs de ene kant blij dat ze nog even hier konden blijven, want ze is doodziek.  Langs de andere kant was het praktisch blijkbaar moeilijk organiseren want Kato heeft woensdag zwemmen, en dat gerief ligt natuurlijk niet hier.  En dan begon ik over speelgoed dat mee terug moest van haar met de kids, en zij over DVD's die mee terug moesten omdat zij die had betaald ... pfff ... whatever.  Ze is er duidelijk nog niet klaar mee. Ik wel denk ik.  Ik ben blij dat ik verhuisd ben.  En als het toilet het weer doet, dan leer ik met de rest (water dat niet goed doorloopt in de badkamer) wel leven.  Daar viel blijkbaar niet veel aan te doen.

Anyway.  Op het randje van de grens vluchtte ik even naar de koer en kwam Kato zonder toiletpapier te zitten.  "Laat me met rust" gaat er dan door mijn hoofd, maar gelukkig kon ik nog (amper) net de rust bewaren - ik kon dat kind toch niet zonder toiletpapier laten zitten ?  Toen ze dan even op de koer kwam kijken, kon ik mijn gedrag even toelichten en toonde ze daar meteen begrip voor.  En terstond werd ik al een pak rustiger.  Nu zit ze in bad en weet ik niet aan welke klus eerst te beginnen.  De dag van morgen voorbereiden lijkt me een goed idee, en voor de rest zie ik wel wat ik vanavond nog doe. Vanavond zelf nog een badje pakken en dan is de avond al voorbij denk ik.

19:59 ... en de afwas van drie dagen is ook bijna verdwenen.  't Was dus toch de moeite om even te wachten op warm water.  De vaatwasser mis ik niet echt.
Kato gebruikt voor het eerst de nieuwe radioklok.  Again, tnx I.  Ik heb haar nog niet echt uitgelegd waar al die "tweedehands" spullen vandaan komen maar tis ook voor haar sowieso allemaal heel spannend, eerder opwindend.  En oplossingen voor vanalles moeten er nog komen, maar tot hiertoe gaat het heel goed.  Het was vrij pijnlijk om een keihard "yes, joepie" te moeten horen nadat ik eerder droevig zei dat mama nog steeds ziek was en ze een dagje langer mochten blijven.  Welbewust van haar reactie vervolgde ze meteen : niet tegen mama vertellen hé !!  Voor mij was het vleiend natuurlijk en het bewijs dat ik goed bezig ben, maar het zal wel slijten zeker, en dan zullen ze ook hier wel eens weg willen ... toch ?  

Ruben kijkt uit naar de dag dat hij hier alleen mag komen slapen, zonder Kato ... ik probeer er maar niet teveel op te reageren want Kato heeft immers net zoveel recht om hier te komen als hij.  Maar wellicht gaat ze wel eens bij een vriendinnetje logeren en komt het er dan wel eens van.  't Is een kwestie van verdeeld aandacht geven zeker ?  Ze liggen bed.  Nu is 't aandacht voor mezelf :)