BenX part 1

BenX - de film.
Had er natuurlijk al veel over gehoord.  Zou over asperger gaan etc ... voor de rest nog nooit een beeld of recentie van gezien.  Gisteren kwam het er dan toch van.  W. had hem uitgeleend en hij heeft hier enkele dagen gelegen alvorens ik een volledige avond de tijd had.  Gisteren was het die avond.

Voorafgaand aan dit waren de vele ok-momenten en de occassionele twijfelmomenten in de trend van : Als ik dan toch Asperger heb, waarom ben ik dan zo verschillend van wat ik in de media zie over Asperger?  Ik had onlangs nog een reportage op een Nederlandse zender gezien, Aspergers in topfuncties.  Toch weer een vrij stereotype beeld vond ik.  In de praatgroep kwam ik toch mensen tegen waar uiterlijk helemaal niets aan te zien was, bedenk ik me nu, en dus meer bij mijn realiteit aanleunt.  Geen houterig gedrag, niet associaal, behoorlijk empathisch gedrag en een functioneel leven, sommigen zelfs in een gelukkige relatie.

Ik heb nog nooit een fim beleefd als deze.  Het was de eerste keer dat ik de ganse film meeleefde met het hoofdpersonage alsof het mijn jeugd was geweest.  Het was dus een emotionele rollercoaster met ongelooflijk veel "flashbacks" door de gelijkenissen en "coming back to the now" door de verschillen die er dan toch waren (interesse in games heb ik niet zo), geen gescheiden ouders, niet mijn vader die ze in de film als ook autistisch lieten uitschijnen ...

Maar iets wat ik al jaren weet te verdringen was het pestgedrag van welleer, de weinige flipmomenten die ik nog kan herinneren, de natte koude handdoek in de nek aan de wastafel.  Het hardste te verwerken was de uiterlijke gelijkenis met mijn toenmalige "vijand", hier verder D. genoemd.  Ik ben in het echt nooit zo vernedered geweest als BenX in de film, maar ik voelde gisteren een gelijkaardige soort van haat - woede - wraak.  D. zat niet bij mij op school (gelukkig), enkel op zondagen in de scouts en af toe op een occassionele fuif stelde zich dit probleem.  Ik kan me niet herinneren dat ik in de scouts een beschermheer had, maar de leiding was alert genoeg om dingen niet te laten escalleren.  Daar kwam nog eens bij dat ik een soort status wist te verwerven als uitstekende boyscouts en het kon schoppen tot nestleider (welpjes) en patrouilleleider (jongverkenner).  Ik had geen problemen met de vele regeltjes die een scout wordt opgelegd. Ik volgde ze allemaal zeer stipt en zonder problemen op. Het moeilijkste jaar was dat D. hulppatrouilleleider werd in mijn patrouille.  Dat resulteerde steevast in heftige discussies en ondermijning van zogezegd gezag, af en toe in lichte agressie.  Ik zag gevaar gelukkig altijd al van ver aankomen en dan koos ik haast geruisloos en onopgemerkt het hazenpad : "overzien en voorzien" zoals BenX dan denkt.

Hoewel ik het gevoel had dat met momenten iedereen tegen mij was, kan ik me gelukkig enkel herinneringen dat het pestgedrag nooit echt ondersteund werd door de volledige groep en slechts van enkele individuen kwam.

Op school waren er wel een aantal "bijzondere" kinderen.  Ik was niet van de kleinste en verbaal vaak veel slimmer dan de anderen.  Ik herkende pestgedrag haast niet en omdat het me koud liet werd ik zelden een mikpunt. Er waren makkelijkere prooien.  Ook op school was ik een soort "leider" van de zwakkeren, en op de één of andere manier werd dit een sterke groep door het samenbrengen van hun sterke punten : strategische nerts, verlegen zonderlingen, domme spierbundels, ... een legertje ongeregeld dat wanneer ze samenstonden toch onverslaanbaar was door de doorsnee meelopers, low profile leeghoofden en egotrippers. :)

Onder autisten/aspi's wordt vaak getwijfeld.  "Ik heb toch wel affectie en sex ?" "Ik voel toch wel empathie ?" ... en nog meer van dat.  Ergens las ik dat autisten wel empathie kunnen tonen als ze het zelf hebben meegemaakt.  Dat wetende maakte mijn filmbeleving bijna een realiteit.  Ik heb me gisteren boosgemaakt, gehuild, half weggekropen, bijna op pauze gezet omdat het teveel werd, soms gelachen met de manier waarop BenX dacht ...

Zijn relatie met Scarlite, toch zeker het "in real life" gedeelte, was ook heel herkenbaar. De verliefdheid, de fijne dingen, maar vooral de zelfmoordgedachten en de manier waarop zij hem ervan af bracht.  Ergens niet zo ver van hier woont ook zo iemand "die mijn leven heeft gered" denk ik dan.  Ik kwam ze vorige week onverwacht nog tegen.  Ze voelde mij zei ze, waarop een intense knuffel, het leek alsof het gisteren was.  We zouden in de korte toekomst afspreken.  Ik heb haar gewaarschuwd voor straffe verhalen, een wending in mijn leven. Ze weet het nog niet denk ik, mijn Asperger.  Maar ze werkt in de psychiatrie, misschien zegt ze dan wel : "ah goed dat jij het nu ook weet, ik had al een vermoeden" ? :)

De film gedaan, ik weer een wrak en dat was eigenlijk lang geleden.  Teveel herinneringen die terug opkwamen.  Gelukkig had de film een vreemd einde (happy end kan je het niet echt noemen, voor diegenen die hem nog willen zien zal ik niet alles verklappen, hoewel je de plot al kan afleiden uit mijn verhaal hier).  Victory, overwinning ... en met het zinnetje 100 keer te herhalen ben ik toch vrij rustig kunnen gaan slapen : "je hebt ook gewonnen, je hebt ook gewonnen, je hebt het overwonnen, ik heb gewonnen, ik heb gewonnen, ... ik heb gewonnen."

Vandaag voor de spiegel dacht ik, het is toch verdomd elke dag een strijd.  En ja, ik heb al veel verwezenlijkt, en ik heb al ongelooflijk veel overwonnen.  Gewonnen is meer juist wanneer het aanvoelt als een dagelijkse strijd ... elke dag opnieuw ... en elke dag die nog volgt is een dag meer dat ik gewonnen heb ...

t.