dag blog, het is weer even geleden - dat had zo zijn redenen. Doe ik het dan vandaag toch maar om de blog af te sluiten, of heb ik het keihard gemist om nog eens te bloggen ... wie zal het zeggen.
Het gevoel om het af te sluiten ligt enerzijds bij het feit dat ik door het verwerken van me and asperger door ben, anderzijds omdat de dingen die ik dan nu wel wil verwerken misschien niet meer in deze blog thuishoren. Maar voor ik een nieuwe blog start, dan maar gewoon even oldskool bloggen.
Ik ben blij dat het terug wat warmer is buiten. De verwarming hoeft niet meer continue aan en de "koude" is uit het huis. Slechte isolatie in een "dakappartement" beloofd voor een warme zomer. Gelukkig zijn er redelijk wat ingebouwde vliegenramen en hoop ik zo vooral 's nachts de hitte te kunnen verdrijven.
Na weer enkele super stress-momenten gisteren met B. en ook wel een "closure" in de late namiddag kreeg ik vanmorgen een sms met "respectloos - met dat woord werk ik wakker vandaag ..." Toch iets waar we in overeenkomen was mijn eerste gedachte ... maar ik heb dan toch niet gereageerd. Om het nu maar even op mezelf te projecteren besef ik inderdaad dat - ondanks ik het al een tijdje probeer af te sluiten - ik nog steeds kwaad ben en het respect voor het grootste deel ben kwijtgespeeld sinds de zogenaamde stap naar "co-ouderschap in hetzelfde huis" (dus nog veel langer geleden dan mijn feitelijke verhuis). De boosheid (die ik zelden laat doorwegen) wordt in evenwicht gehouden met het besef dat ze wel keihard haar best doet en dat het allemaal veel erger had kunnen zijn (advocaten - vechtscheiding - fysieke agressie - geld - ruzie in bijzijn van de kids - ... het is maar een greep uit de verhalen die je hoort).
Op dit moment ben ik het die nog het meest koppig is en niet wil samenwerken om dingen uit te praten of ik weet niet wat er nodig is voor een "goed co-ouderschap". Ik heb er geen fut meer voor, niet na het meer dan zes jaar te proberen en me niet te kunnen uitdrukken. Dat mag dan iets zijn wat ik niet kan, ik heb behalve één bewuste dag en een tekst over chinese sterrebeelden, niet het gevoel gehad dat zij voor dit "gebrek" openstaat en er rekening mee wil houden. In plaats daarvan ben ik in haar ogen een leugenaar en praatjesmaker ... Ik weet wel beter, gelukkig ...
En eigenlijk is zij emotioneel gezien nog - sinds mijn vertrek - het meest toegangkelijk en handuitreikend. En al leef ik dan niet in het verleden, als ik mijn zin niet krijg, ben ik kwaad dat ik ben moeten verhuizen (want dat lijkt nog steeds een noodzakelijke oplossing). Ik besef wel dat ik het ben die de beslissing heeft genomen om te verhuizen, maar dat was gewoon nodig om er zelf niet aan onder door te gaan en dus ter bescherming van mezelf en iedereen. Bij gevolg vind ik het ronduit belachelijk dat zij dit als argument gebruikt. "jij bent vertrokken dus je bent je rechten kwijt ..." Meermaals heb ik gehoord dat ik dan maar moest vertrekken na de zoveelste ruzie, stress en negativiteit.
Het was toen, dat zijn de herinneringen, ik heb geen flauw idee hoe het nu met haar gaat. Het zou goed moeten gaan (want haar stress was volgens haar allemaal mijn schuld, mijn negativiteit, mijn stress ...) behalve op de momenten dat we nu contact hebben, want nu is het dan inderdaad mijn negativiteit, stress en boosheid ... de onmacht om fatsoenlijk te kunnen communiceren ... Wel opvallend dat ik dat dan alleen met haar niet kan ... Ze kent me te goed, er is één ding waar ik nooit heb tegen gekunnen : onredelijkheid ... mijn hersenen flippen als "mijn waarheid" als leugen wordt afgedaan. En die zwakheid weet ze gewoon liggen. Misschien doet ze dat niet bewust, maar die wapens worden wel degelijk getrokken in de "strijd" om het gelijk.
Het frustreert me enorm dat ik niet weet waarom we de kids niet gewoon 50/50 kunnen verdelen, toch minstens als "emotionele" basis. Hoe ik het dan organiseer met mijn werk (en/of opvang) is mijn probleem en eerder een praktisch gegeven. Ik kan geen enkel redelijk argument verzinnen waarom ik niet evenveel recht heb om een goeie vader/papa te zijn als zij gegarandeerd een goeie moeder/mama probeert te zijn. En van haar kreeg ik ook geen argument, dus ja ... dan ben ik kwaad. Dan kan ik niets anders dan besluiten dat ze de kids gebruikt om mij te raken om iets waar zij ook nog kwaad om is. Misschien klopt mijn redenering niet maar tot op heden heb ik niets anders ... En dus heeft ze gelijk met haar sms van vandaag ... respectloos ...
Het is een cirkeltje van wederzijds onbegrip dat al jaren aansleept en het gevoel van respectloosheid en oneerlijk behandeld worden voor ons alletwee genadeloos achter zich aansleept ... En dan denk ik - komaan Tom, ze steekt dan toch maar weer haar hand uit - en dan ben ik koppig, want ik begrijp nog steeds niet waarom ik mijn kids niet evenveel mag zien als zij ...
En zo zat ik dit weekend gevangen tussen zelfmedelijden, het gevoel van eenzaamheid in eb en vloed, boosheid en gekwetst zijn aan de ene kant en en aan de andere kant nog steeds een uiterst sterk relativeringsvermogen, trots op wie ik ben en blij dat ik bij eb een echte goeie papa kan zijn.
nog eventjes Duyster ...
t.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten