Ouch ... het enige pijnlijke momentje in de voor de rest superfijne avond. Maar tegelijk nog maar eens een goed besef over hoe ik in elkaar zit, een bevestiging van de diagnostische test destijds bij Triangel vzw.
En eigenlijk moet ik er niet aan tillen want de zaal kreeg ik wel aan het lachen, misschien eerder van zenuwachtigheid of onwennigheid dan van het humorgehalte, maar het was dus toch een goeie :)
Anyway, ik vond het ook een goeie om mijn blog te starten. "Oren tuuten" had ook nog te titel kunnen zijn, was het niet dat mijn oren nu niet meer tuuten na een optreden. Vroeger speelden we met floor monitors, nu met in-ears ... geen tuutende oren dus omdat je wordt afgesloten van de omgeving (en dus ook de naburige drums), en het geluid helemaal niet superluid hoeft te staan. Het blijft wel een vreemde ervaring omdat ook het (auditief) contact met het publiek voor 75% afneemt. Zonder zaallicht blijft er dus niet veel meer over, behalve super positive vibes.
Waar wil ik het over hebben, en welke gedachten zijn dan weer niet zo bijzonder om te vermelden. Eerst even de context schetsen : Ik op een podium, genieten van de muziek die we samen aan het maken zijn en genieten van de vibes uit de zaal, van twee mensen in het bijzonder die wel een heel belangrijke plaats in mijn leven hebben ingenomen. De eerste kwam ik zo'n twee maand geleden nog eens tegen en goed dat dat gisteren niet was, want toen wist ik niet hoe er mee om te gaan, totaal flabbergasted ... wat een vrouw ... nog steeds ... Gisteren, was ik relaxed. Het had een plaats gekregen en hoefde geen gevolg. Twee maand geleden wilde ik vertellen over AS-syndroom, gisteren zou daar sowieso geen tijd noch ruimte voor zijn en vandaag ben ik al niet meer zo zeker of het wel moet. Ooit zal ik het wel gewoon eens vertellen, spontaan langs haar neus weg :)
En het woordje "moet" brengt me bij de tweede persoon. "Niks moet" fluistert ze met de regelmaat van een klok in mijn oren, als een klein onzichtbaar wezentje ergens op mijn schouder, telkens ik "moet" schrijf of zeg. Ben er nog steeds niet uit of dit nu een regel moet zijn ... niet dus :)
Herinneringen komen terug tot leven, net als gedachten en gevoelens, maar de feiten kennen inmiddels ook hun plaats en vormen louter het verleden. Maar de emoties zijn echt, actueel, en niet zomaar iets van vroeger. Het lijkt het dunne lijntje tussen gemis, of eerder verlangen maar ook het tevreden zijn dat het er is ... Haar aanwezigheid was oprecht fijn, en roept meer dan één gedachtegang op. Vandaag was chaos, ik had mezelf beloofd niet te crashen en dat is net niet gebeurd (morgen werken), maar het scheelde niet veel. Deze blog zal helpen het nog even op een rijtje te zetten (hoop ik) en ermee naar buiten te kunnen komen. Ook dat is dubbel want enerzijds is het mijn uitlaatklep, anderzijds besef ik totaal niet welk effect het zal hebben op de (weinige) mensen die het lezen.
Het is een verlangen naar intimiteit. Het valt misschien wel wat samen met het eindejaar ... iets meer dan een jaar geleden verhuisd naar "echt" alleen, iets wat niet simpel bleek, maar wel een noodzaak en dus een middel om tot rust te kunnen komen. Veel tijd om terug liefde te voelen heb ik niet nodig gehad, tijd om vrede mee te hebben wel, en ik zoek niet naar iets uit het verleden of een gevoel of één of andere activiteit, maar het komt precies echt vanuit een behoefte, de zalige gedachte van lichaamscontact, strelen, knuffelen en wat mij betreft ook iets als telkens dat zelfde plooitje in een broek of mouw mogen gladstijken tijdens het kijken van een film ... Er zijn wel een aantal mensen waar ik stiekem in gedachten dicht tegen aankruip 's avonds voor het slapen, of midden in de nacht om terug in slaap te kunnen vallen. De gedachten zijn fijn maar de kans ruiken om het waar te maken doet honger krijgen (verlangen).
Vandaag besefte ik dat de twee mensen in de zaal slechts enkelen waren van een verzameling mensen die in mijn leven zijn gepasseerd. En als ik hen gisteren zo prettig aan(wezig) voelde, vond ik mezelf toch wel een goeie neus hebben voor prachtige mensen. Mensen waarbij ik altijd dat net ietsje meer voel en waarschijnlijk ook wel voor altijd zal blijven voelen. Ook dat is niets nieuw voor mij, ik heb altijd gezegd dat eens ik van iemand oprecht kan zeggen van haar te houden, dat dat nooit zal weggaan, tenzij die persoon om de één of andere reden totaal iemand anders wordt. Dat kan dan misschien slechts tijdelijk zijn want mensen veranderen niet zeggen ze hé, ze worden hoogstens slimmer of eerder wijzer. Dus ja, daar hoort ook de mama van mijn kindjes bij. Nu de meest moeilijke periode voor haar misschien wat achter de rug is, ben ik er zeker van dat ook daar terug ruimte voor kan komen. Geen relatie, maar appreciatie en wie weet, misschien ooit wel terug eens een wauw-moment van "wat een vrouw".
Mijn onderbuurvrouw is verhuisd. Vorig jaar nog super-depri, dit jaar gaan samenwonen met "de liefde van haar leven". Een schril contrast tussen de nieuwjaarskaartjes eind 2012 en eind 2013. Het blijft allemaal wat cliché in mijn ogen, maar ben blij voor haar en opgelucht voor mezelf dat mijn bemoeizucht nog op iets goed is uitgedraaid. Nu ik nog :)
Ik heb het autisme aanvaard, voel nog steeds en overal de behoefte om erover te beginnen tegen iedereen, weet niet goed waarom, waarschijnlijk omwille van de (vaak positieve) impact die het toch heeft op mijn leven. Enkel nu ik het hier over "relaties" heb, hoe vrij ze in mijn ogen ook moeten zijn, is het toch iets waar ik de consequentie van het autisme moeilijk van kan vatten. Destijds had ik het optimale scenario voor mezelf uitgeschreven : als we nu eens geen regels hadden, maar enkel eerlijkheid en open vrije relaties ... Alles kan, alles mag, zolang je maar eerlijk bent. Het leek me wel wat, en het lijkt me nog steeds wel wat. Maar de maatschappij (en dus mijn omgeving) kan dat niet aan die eerlijkheid, die openheid. We zitten vast in de norm, in een samenlevingsmodel, in trouwen en scheiden, in overspel en ontrouw, in "het moet spannend zijn", in "je moet werken aan je relatie".
Fock that, ik wil niet werken in een relatie, ik wil dat ik 100% mezelf kan zijn en dat in 100% respect voor de ander. En als dat goed voelt, dan is het goed ... en als dat niet goed voelt, dan niet ... Zo sta ik in het leven, in mijn job, in mijn vriendenkring, in mijn omgeving, naar mijn kids toe, ... autisme of niet, zo zou het ook in de liefde moeten gaan. Ben nu een aantal jaren sexloos en heb er weinig problemen mee. Ook sex wordt te veel in vraag gesteld ... de ander optimaal bevredigen, spannend houden, bla bla bla ... het is zoveel in vraag gesteld en er zijn zoveel verwachtingen rond gebouwd dat het op die manier voor mij zeker niet meer hoeft. Volgens mij is dat het "grootste beu-woord van de eeuw" : verwachtingen ... en niet selfie of weet ik veel welke hype. Dus ik ga in mijn bed lekker genieten van het verlangen en de gedachten van NU, zonder iets te verwachten ...
slaapwel
t.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten