En tussen al dat geweld en terug tot rust komen en korte huilbuien en kleine lachjes is er de chaos in mijn hoofd dat nog eventjes niet weet waar te beginnen om de dingen op een rijtje te zetten. Soms denk ik te weten wat er scheelt, en dan weer helemaal niet. Misschien was het weer allemaal wat teveel, maar dat vond ik dan zo precies niet echt als ik de dagen terugtel. Ik had wel gemerkt dat ik totaal geen energie had, ik voelde me niet ziek, maar ondanks op tijd in bed had ik bijna elke dag om 14u al zin om in bed te kruipen en even bij te slapen. Kleine puistjes op kin en rond de lippen waren toch ook een duidelijk signaal. Maar ik begreep het niet, want ik had niet gezondigd op gezonde voeding of slaap. Ook qua bedrijvigheid was ik eerder lui dan druk bezig geweest. Geen lange werkdagen, behoorlijk wat structuur met de kids in huis. Misschien is Angry Birds spelen wel niet de juiste ontspanning tijdens "het even niets doen".
Ik weet ook niet meer wanneer de laatste dip-dag was. Vandaag kwam hij wel behoorlijk heftig aan vond ik. Het gekke was dat hij niet eens zo vol zat met negativiteit of donkere gedachten. Wel een uitloper van het "gemis" dat ik nog steeds niet krijg verwerkt, ondanks de handleiding die ik in mijn eigen song "waar ben je" naar voorschoof. Die theorie helpt wel om de polariteit van het gevoel om te draaien, maar het biedt voor de rest geen oplissing of verandering.
Misschien ging ik gisteren niet ver genoeg in het verwoorden van mijn gevoelens. Het was voor mezelf een grote zoektocht naar verschillende grenzen die elkaar ook nog eens overlapten en waar elk compromis - zoals elk compromis overigens - niet voor voldoende bevrediging zou zorgen.
Maar laat ik beginnen bij het begin van de week. Depeche Mode in het vooruitzicht, fijn, vooral het gezelschap. De draad terug oppikken was het of zoiets. Het mag inmiddels duidelijk zijn dat de draad niet door te knippen is hoewel ik lang heb gedacht dat hij op de ene of andere manier toch gebroken of ontploft of gesmolten of door de ozon aangetast was of iets dergelijks. Maar gisteren was dus fijn, go with the flow en behoorlijk naturel. Ik had geen verwachtingen naar de avond, het verloop, de muziek, het gezelschap het onbekende verjaardagsfeest erna, de interactie, ... het werd een uitgesponnen rustige nacht met een goed gevoel. Slapen ook ...
En hoewel het fijn is om de draad terug op te nemen, zit er een soort spanning op waar ik met momenten niet goed weet wat er mee toe doen. De draad ligt niet meer zo los als vroeger en eraan trekken heeft niet hetzelfde losse effect als weleer. Vroeger trok ik gewoon, niet nadenkend over de gevolgen. Als ik nu de draad volg verschijnen er diverse lussen die wellicht ergens gaan blijven haken en dat zet er bij mij de rem op. Spijtig, want ik weet dat ik totaal zelf verantwoordelijk ben voor het visualiseren van die lussen en knoopjes. En zo kom ik dan toch vast te zitten in het verleden en het verlangen naar ... niet naar 20 jaar jonger maar naar vrijheid, onbezonnenheid, ondoordachtzaamheid. De vorige blog dateert al van meer dan een maand geleden, en toen had ik het er ook al over. Ongelooflijk hoe snel de tijd gaat.
Het is nog maar 18:38 maar de dag is voorbij. Ik heb alles gedaan wat ik moest doen. De storm is wat gaan liggen, dus laat ik nog maar iets leuk of bevredigend doen (nog wat opruimen ofzo). Voor de rest heb ik mezelf al behoorlijk verwend met een bad, lekkere fruit-snacks, boterhammen met hagelslag, theetje, kleren van 20 jaar geleden, afwas, donkere was, ... Nog even de werkdag van morgen voorbereiden en dan alles maar wat loslaten. Het is wat het is ... gisteren was fijn, vandaag niet, morgen weer iets anders. Het heeft geen zin om naar de Osho Zen Tarot kaarten te grijpen want ik weet het allemaal wel. "Zie je wel, dat wist ik al ..." zou ik dan zeggen. Ik heb de bevestiging niet nodig, ik moet het maar gewoon laten zijn ... the go with the flow, ook al gaat die flow nu vrij heftig kopke onder en af en toe aan het oppervlak.
"Je staat al verder dan ik" zei ze gisteren nog. Hoewel goed bedoeld vond ik hem hard binnenkomen, als een soort druk of verantwoordelijkheid. Ik wist het snel te relativeren met de woorden "weet ik veel of ik het goed doe, ik kom sterk over en het lijkt wel te werken maar misschien bots ik nog wel eens keihard". En dan ging het niet over vandaag, maar over iets veel groters, iets onbekend waar ik nu niet over hoef te piekeren. The time is now, moment to moment. En na een blog van "1 miljoen woorden" gaat het weer vrij goed. Beetje meer orde in de chaos, nog wat druk op het voorhoofd, 3 natte zakdoeken, allemaal niet zo erg.
Kids komen niet vandaag ... er stond één groot vraagteken voor de komende dagen/week, maar het gaf geen stress. B. besliste (en misschien maar beter) omdat ik het weer veel te complex wilde maken. Het is zo ... geen stress. Als ze maar lief is voor de kids, but it's out of my hands ... komt goed.
Na Radiohead -> Pinback. Na Pinback -> Foo Fighters, of toch niet ... Everything but the Girl kwam ik onderweg nog tegen. De CD-kast is netjes, heb ruimte gemaakt voor de nieuwe collectie maar die staat nog even apart om minstens eerst 3 keer beluisterd te worden voordat ze opgaan in de massa cd's.
Vóór Radiohead was het vanmorgen eerst Show van The Cure als compensatie voor het niet echt overtuigende Depeche Mode. Daarna crashen met London Grammar, Warpaint (ook niet overtuigend, wel interessant), Tom Hedgehog en Trentemöller. Everything but the girl touches the right spot. De druk op het voorhoofd verdwijnt. Ik kan weer wat ademen.
"Waar ben je ?" gaat wellicht over meer dan het gemis zoals in de bijtekst staat. Het gaat zeker niet in eerste instantie over de kids - hoewel je dat zou kunnen denken met de teddybeer en de stem van mijn zoon. Maar dit nummer is geschreven met de persoon in kwestie in het hoofd (en het hart) ... Laat ik ze verder en de komende blogs M. noemen (van niks "m"oet of van nog iets van vroeger). De essentie van de tekst en het gevoel van het tweede deel reikt nu dus veel verder dan toen in december ... Het leunt aan tegen het onbereikbare. Heb nog wel eens gefantaseerd als zijnde niet echt onbereikbaar, maar eerder verboden zone ... en dat maakt het dan weer super spannend. En dat maakt nu juist weer het verschil met 20 jaar geleden ... toen waren er geen haakjes, knoopjes en lusjes ...
In meanwhile uit de speakers : "And i miss you - like the deserts miss the rain ..." misschien toch maar even tijd voor iets anders.
22:12
ik heb de avond verder doorgebracht met muziek. Duyster zal het weekend weer mooi afsluiten, maar ik werd even onderbroken door een zinnetje van Joe Jackson dat door mijn hoofd flitste. De sleutel en het antwoord op de vraagtekens van deze dag ... Nog steeds niet verwerkt dus ... een oud zeer ... ik kan nochthans niet terug. Ik zal het mezelf toch ooit eens moeten vergeven ...
Blue Flame - Joe Jackson
I've got some walls around me too
But they're not much compared to your house
Fifty feet high with barbed wire
Guards on the top, aiming rifles
At your lovers one by one and friends too
I've come with hands above my head
But I'm damned if I'll try to break your door down
If you ever come out just call me
I'll still be armed with the memory
Of one evening when you smiled at something
Sadness spreads like a black stain
But I know by now that's not all there is
There's a blue flame inside of you
So beautiful and rare
Love's not something we decide to do
You'd be so hard to love, if love was not just there
You tell me women get you down
And as for men, well, they're all bastards
I wonder what world you call home
And I wish I could learn their language
Just enough to make you laugh, just one time
Yes, it was nice to see you too
Although I'm never sure you mean it
I pick up the tab and you won't thank me
Not that I mind, but in my dreams
It's all so different, we even kiss, imagine this
Bitterness is a black hole
Don't you know by now, you've got more to give
There's a blue flame inside of you
So beautiful and rare
Love's not something we decide to do
You'd be so hard to love, if love was not just
There's a blue flame inside of you
So beautiful and rare
Love's not something we decide to do
You'd be so hard to love, if love was not just there
Impossible to love
If love was not for some strange reason there
het besef brengt ook rust
slaapwel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten