Uiteraard denk ik voortdurend na over Asperger. Los van de vraag "heb ik het nu wel of niet ?", het moet duidelijk zijn dat het niet echt tot uiting komt in de normale gang van zaken, werk, muziek, eerste level sociaal contact, en overleven in het algemeen, maar op persoonlijk vlak valt er mij toch een heleboel op, en in mijn relatie met de mama van mijn kindjes (laat ik het voorlopig zo stellen) is het gewoon een puinhoop op dit moment.
Maar soit, wat ik vandaag kwijt wou is dat ik er dus voortdurend op let hoe ik reageer, hoe ik denk, hoe ik tot besluiten kom en dus probeer te kijken waar ik tekortschiet om het dan te kunnen corrigeren. En er is op het werk bv. geen moment dat ik denk, shit, dit kan ik niet. Ok de stress op 't werk kan ik amper handelen, maar al mijn collega's klagen over de werkdruk, dus daar moet je geen Asperger voor hebben. Ik vind het vooral grappig om mijn maniertjes en routinetjes te analyseren, om ze vervolgens aan te passen aan het moment of zelfs aan iemands behoefte, zonder mezelf daarbij te verliezen. Ik vind het fijn om anderen uit te leggen hoe ik in elkaar zit, en daarbij heel veel respect te hebben voor mensen die het op een andere manier doen. Ah ja, toch eentje waar ik vandaag van dacht dat ik het niet kan : "je moet oppassen wat je zegt tegen externen" ... da's een hele moeilijke voor mij. Vraag me ook niet om te liegen, ik val zo door de mand. Ik heb ooit in een muziekwinkel geholpen als verkoper ... sucked big time. Ik verkocht alleen de dingen die ik zelf te gek vond, de andere kreeg ik niet van de hand (hoe erg ik ook mijn best deed). Het hielp op een moment toen ik me inbeeldde dat een bepaald instrument voor de klant wel heel interessant zou kunnen zijn, en het gedeelte waarom het voor mij niet interessant was dan maar verzweeg. Maar dat ligt me niet. Ik hou niet van liegen, ik heb geleerd dat verzwijgen ook een manier van liegen is, dus ik vertel meestal rechtuit wat ik denk, tenzij ze me in het nauw drijven en ik vanalles moet verzinnen om dat men de eerste reactie niet begreep of als kwetsend aanschouwde. En dat is nu in mijn relatie één van de moelijke dingen. B. vind dat ik steeds uit mijn nek lul (hollands) rond de pot draai (vlaams), een zakkendraaier ben (niet echt het juiste woord, maar soit). In feite beseft ze niet dat ik mijn best doe om me verstaanbaar te maken, en dat ik gewoon het gevoel heb dat ze me niet of fout begrijpt. Maar ja, zelfs na het stempeltje asperger én het lezen van boeken, blijft ze vasthouden aan "je lult maar wat uit je nek".
Als ik de laatste tijd ergens heel boos om word in interactie met B. is het vooral dat onredelijke : het nog steeds niet doorhebben dat er wel degelijk veel liefde is (en dus kwetsbaarheid), dat er wel medeleven is, maar dat we elkaar gewoon heel moeilijk verstaan, dat we er beide niet in slagen zichzelf begrijpbaar maken. Ik weet wat ik voel, dus ik schrijf hier heel oprecht dat ze eigenlijk een fantastische moeder kan zijn, een fantastische vrouw is met heel veel mogelijkheden en goeie kwaliteiten, op dit moment haar zelve niet (omwille van een depressie en een gebroken hart), en ik meen het ook 100% wanneer ik schrijf dat ze tot die categorie mensen behoort die ik altijd graag zal blijven zien (omdat ik weet dat de vrouw die ik nu zie, niet de vrouw is die ze echt is). Als ik het nummer "my apologies" naar haar stuur, dan is dat oprecht vanuit mijn hart, doordacht, goed naar de tekst gelezen en door mij geinterpretteerd als de correcte boodschap die ik wil uitsturen. En dan krijg ik als reactie : je kan zoveel "sorry" en "ik hou van je" zeggen als je wil ... ik geloof er geen snars van, want ik zie het niet, ik voel het niet ...
En daar word ik boos van ...
Ik heb in het verleden wel eens een relatie gehad waar ik met dingen smijt wanneer "onbegrepen voelen" veranderde in een totale "onredelijkheid". Gelukkig mikte ik niet op iemand of probeerde ik bewust iets aan diggelen te slaan, maar schrok ik toch ook iedere keer van mijn eigen daad, waardoor verdere schade uitbleef.
B. gets the worsed out of me. Het lijkt wel of ze nu de gevoelige snaar heeft ontdekt en het bewust in me uitlokt. Haar verbale agressie (en kwetsende insulterende woorden) resulteren bij mij in woede-aanvallen, smijten met lepels, met deuren, met alles wat in mijn buurt is, maar waar ik geen fysieke pijn mee kan aanrichten. Helaas is het smijten van een lepel voor haar nog steeds geen duidelijk signaal dat ze me even wat rust moet gunnen. Meestal volgt er dan nog steeds geroep en getier en beledigende woorden. Vluchten (van mezelf) is dan de enige optie ... vluchten om mezelf en de andere aanwezigen te beschermen van onbeheersbare fysieke of verbale agressie.
I suck in communication, komt daar nog eens bij dat B. ook bigtime sucks in communication. Dan houdt het verhaal op natuurlijk. Ze is uitermate boos, gekwetst en gefrustreerd wanneer ik in de buurt ben. Ze vroeg me uitdrukkelijk om haar met rust te laten, niet meer te reageren op facebook, dat duurt dan even voor ik dat effectief ook niet meer doe, maar ok ik heb het nu eindelijk door. Als ze dan zegt dat ik helemaal geen rekening hou met haar depressie en eens geen lief woordje voor haar over heeft, of zo nooit eens een knuffel geeft, dan kan ik niet anders dan denken : "dit kan ik niet ..." ; Ik weet niet hoe ik mondeling moet reageren (ze is voor mij gewoon te snel en te overheersend in haar reacties), ik mag niet meer schriftelijk reageren (iets wat ze overigens vandaag dan wel zelf deed, wat vreemd is als je zelf vraagt dat niet meer te doen). It doesn't make any sense to me ... wat me geheel machteloos maakt.
Ik trek me de meeste beledigingen gelukkig niet te hard aan, hoewel ik soms het gevoel heb er wel degelijk aan onder door te gaan. Ik probeer het te relativeren, te plaatsen, te kaderen en vooral niet op mijn persoon te nemen. Ik heb het wel ongelooflijk moelijk met de hele situatie, vooral de toekomst van de kids. Dat ze aan mij nu een slecht voorbeeld hebben, daar kan ik zelf iets aan doen (herprogrammeren heet dat dan, maar iemand gaat het mij moeten leren). Maar dat ze nu hun moeder (in interactie met mij) zo moeten ervaren is verre van tof, en ik voel me machteloos, continue buitenspel gezet, en nu blijkt volgens de literatuur ook nog dat ik er ondanks mijn goeie intenties helemaal niks aan kon doen - terwijl ze blijft roepen dat het allemaal mijn schuld is, dat ik de reden ben waarom ze depressief is.
Ik begrijp niet dat ze me ooit graag heeft gezien (en nog ?) nu ze me zo op mijn persoon tracht te nemen, ipv de omstandigheden te bekijken en het hele gebeuren te kaderen. Ik begrijp nog steeds niet dat ze blijft geloven uit haar depressie te komen wanneer ik uit het beeld verdwijn, ipv even moeite te doen afstand te nemen van de gehele situatie en gewoon tot zichzelf te komen. Zo werkte het voor mij, ik geloof nog steeds dat het ook voor haar zo kan werken ... if she'd only give it a try.
Ok, ik heb nog verwachtigen, niet perse wat de emotionele / sexuele kant, sociale behoeftes, empathie en dergelijke betreft, maar wel wat vriendschap betreft. Ik kan me niet inbeelden dat ze me niet tof heeft gevonden zoals ik ben, toen mijn non-verbaal gedrag nog niet in de weg stond van interpretaties en liefdevolle gevoelens.
Ik heb bijna geen verwachtingen meer als partner, want dat lukt al meer dan vier jaar niet. Maar als blijkt dat ze me blijft "haten" (naar mijn gevoel) en zelfs niet te vriend wil houden, dan vraag ik me af wie hier zich nu een rad voor de ogen heeft gedraaid ... als vriendschap hier niet overleeft, dan heb ik me zwaar vergist. En dat wil ik op dit moment niet geloven. Ik geloof nog steeds in een co-ouderschap dat werkt en respect en vrijheid voor elkaar. Een vriendschapsrelatie waar ze me aanvaardt als iemand met asperger en me bijtreedt waar ik het fout doe en waar ze me corrigeert omdat ze weet dat ik niet beter weet/wist ...
Ik kan vanalles leren.
Ik kan leren dat ik mag knuffelen wanneer ze verdrietig is, maar niet wanneer ze kwaad is. Maar in mijn ogen is ze al drie weken non stop kwaad (gekwetst, gefrustreerd, ...), dus nee ik knuffel niet.
Ik kan leren dat ik haar met rust moet laten, maar ze stelt me continue vragen en loopt dagelijks tegen me te roepen. Maar als ik iets op papier zet, omdat de enige manier is om me te kunnen uiten zonder dat ik foute dingen zeg, dan krijg ik als boodschap dat ik haar met rust moet laten.
Ik kan niet tegen haar verbale geweld op, ik heb gisteren geprobeerd, en ik raak niet uit mijn woorden, uit mijn eigen gedachten. Ze is verbaal zo slim dat ze met woorden speelt en me neemt op alles wat ik zeg. Maar ze is tegelijk zo koppig (en dom) dat ze de antwoorden op haar vragen zelf in haar nadeel uitspeelt. Mijn lieve woorden en pogingen om haar te troosten worden gewoon van de tafel geveegd, en dan vraagt ze zich af waarom ik niet om haar geef. Ofwel is ze dom, ofwel is ze blind voor elke emotie van mijn kant, ofwel heeft ze haar torens en muren zo hoog opgetrokken dat ze er zelf niet meer uitgeraakt. Spijtig ... heel spijtig
en dat doet mij toch ook pijn ...
denk ik ...
ja toch ?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten