Paasweekend

Dit weekend een zalig rustig weekend gehad met de kids.  Veel tijd voor mezelf, maar ook veel plezier voor hen, niet te streng geweest en geen strakke timing gehanteerd ... beetje vrijspel met een waakzaam oogje vanop afstand.  Alles ging behoorlijk vlot en 'k heb zelfs een kamer kunnen opruimen.  B. was een weekendje weg - weet niet waarheen - socializen - dat was dringend nodig voor haar denk ik.

Vannacht was ze thuisgekomen en vandaag (paasmaandag) ging ze de kindjes meenemen naar oma.  Ik weet dat dat dagen zijn waar ze nu niet bepaald naar uitkijkt, maar de plicht roept.  Er werd sowieso vanuit gegaan dat ik geen zin had om mee te gaan ... joepie, dagje voor mezelf vandaag !!  Alleen spijtig dat deze dag dan maar meteen met spanning en stress moet beginnen ? Wat is er dan niet duidelijk ?  We zijn toch uit elkaar, alles kan nu toch in functie van de kids worden geprogrammeerd ?  Waarom stress, waarom agressie ?  Ik ben gevlucht, even de natuur in ... trek uw plan met de kids ... en dat doet pijn ... Ruben die natuurlijk veel liever bij de rust (papa) wil blijven ipv de stresskiek (mama).  Gelukkig maakt zij wel de juiste reflexen en laat ze hem nog even bellen met mij ... kom ik dan weer net te vroeg thuis in de veronderstelling dat zij al lang waren vertrokken ... weer stress ... pfff.  En dan maak ik mij er vanaf dat die stress er in the first place gewoon niet had hoeven te zijn ... gewoon omdat ze mijn hoofd niet kan zien ... zielig.

'k ben boos nu, en teleurgesteld ... 'k had geen verwachtingen behalve dat het weekend zonder mij haar wellicht goed had gedaan en dat het wel allemaal vlotjes ging geregeld raken ... maar nee hoor, integendeel, ze kreeg me weer op mijn (innerlijk) paard.  En dan vlucht ik maar voor het te laat is.

'k ben verdrietig ... wie wil er zijn kids nu achterlaten bij zo'n monster.  Ik weet dat ze zichzelve niet is (CADD), maar had ze nu geen 20 minuten theater kunnen spelen, zo haalt ze toch haar eigen kids tegen zich ?  Kato had een fantastisch weekend met mij ... hoe kan B. nu zo reageren ...?  Het lijkt een feit dat apart gaan wonen een goeie (tijdelijke ?) oplossing is.  Een nieuw leven dus ... ik zou alles doen voor die kids.  Ik heb voor mezelf besloten dat ik ook alles zal doen voor die kids, zelfs een andere job, of een andere financiële regeling ... ik wil alleen maar het beste voor die kids.  Ik heb voor mezelf besloten dat ik ze nooit bewust in de steek zal laten ... ik ben geen vechter, dus het zal ook van B. afhangen in hoeverre ze het me toelaat er voor hen te zijn, maar ik zal er in elk geval niet van weglopen.

Vandaag bedenk ik een plannetje (zonder het uit te voeren), hoe ik een nieuwe job creëer en dit combineer met de opvoeding van Ruben en Kato ... een nieuw leven enkel met hen en mijn muziek ... mmh ... lekker dromen :)