Vandaag is de start van een nieuw begin. Elke dag is eigenlijk de start van een nieuw begin, of was het eigenlijk al heel lang geleden begonnen ? Is vandaag wel zo anders als gisteren ? Ik ben vandaag in elk geval niet anders dan gisteren, behalve één dag ouder en wijzer.
Ik ben Tom, ik ben bijna 40 en ik ben met mijn (ex-)partner enkele weken terug tot de ontdekking gekomen dat ik de eigenaar zou kunnen zijn van het Asperger-syndroom. Op dit moment heb ik geen zin om te laten diagnoseren, op zich vind ik het wel prettig om ervan uit te gaan dat het wel zo is. Het levert grappige situaties op. De bewustwording levert ook wel frustraties en beangstigende gedachten op, maar meestal is het eigenlijk een geruststelling.
Met de ontdekking laat ik de rest van mijn leven achter mij. Ik weet het, niet gediagnoseerd en toch radicaal ervan uit gaan dat het wel zo is, is misschien niet zo slim, maar ik voel me er goed bij, bezie het als een enorme nieuwe uitdaging en het levert eindelijk wat rust op. Mijn partner en ik zijn nu uit elkaar, wat natuurlijk helemaal niet prettig is (kids involved too), maar ik geloof niet dat ze het ooit kan opbrengen om met dit gegeven (asperger) en mij verder te gaan.
B. (ex-partner) kwam tot de ontdekking dat haar lang aanslepende depressie wel heel hard neigde naar het CADD (Cassandra Affective Depriviation Disorder), iets wat lijkt op een winterdepressie, maar dan over de seizoenen heen, en ook heel vaak als een gevolg opduikt van het samenleven met iemand met het Asperger-syndroom. Dus literatuur check, www check, contacten leggen met "soortgenoten" check, en hoewel zelfdiagnose natuurlijk super gevaarlijk is ... it all seems to fit.
Dus laat me er nu nog even vanuitgaan dat ik de trotse bezitter ben van het Asperger-syndroom. Ik zal de lectuur nog wel even beetje bij beetje verslinden, nog geen drastische beslissingen nemen en vooral nog wat meer ontdekken over het ja of nee. Laat ik op dit moment vooral mezelf willen blijven en gewoon verder doen zoals ik al 40 jaar bezig ben, los van het feit of de mensen rondom mij dat nu tof vinden of niet. Dit is hoe ik al 40 jaar overleef, met een soort van "whatever you think of me, it doesn't bother me" attitude, en ik zie op dit moment ook niet hoe ik dat zou kunnen veranderen.
Zou ik willen veranderen om mijn relatie te redden ? Oh Yes please ... maar ik zie niet hoe, ik weet niet hoe, ik heb wel geprobeerd, wat B. er ook over meent te zeggen ... maar ik moet geprogrammeerd worden zo blijkt, en dat kan ik niet alleen. Welke acties ik daarin zal ondernemen zal de toekomst wel uitwijzen, in elk geval MOET ik minstens mijn best doen voor mijn kids denk ik dan, ook al ben ik ook hier niet uit wat de beste opties en beslissingen zijn. Ik benijd wat dat betreft mensen die heel spontaan grote stappen nemen en ofwel keihard op hun gezicht gaan, ofwel meteen toch iets realiseren wat eerst onbereikbaar bleek. Zelf moet ik alles eerst overwegen alvorens een stapje vooruit te gaan.
Wat het apserger-syndroom nu juist inhoud ? Surf gerust al eens wat rond, wikipedia uitleg trekt op niks vind ik (info in vlaanderen is sowieso heel schaars). Ik denk dat de meest research in the UK en misschien ook in wel in duitstalige gebieden is gebeurd. Ik ben het zelf nog aan het uitpluizen wat het voor mij kan betekenen, maar als ik een goeie vergelijking met mijn situatie heb gevonden, dan laat ik het weten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten