psy

Net nu ik het allemaal zo wat had losgelaten - vooral na de mail van mijn vader - stond er vandaag een afspraak met een psychiater op de agenda.  Het laatste onderdeel van het onderzoek van triangel vzw.  Het laatste onderdeel van welliswaar enkele sessies.  Vermoedelijk is dit onderdeel toch vrij snel afgerond (half september ?) en moeten zij en de psycholoog van Triangel hun conclusies samenleggen.


De laatste weken was ik vooral bezig geweest met het project Verborgen Sprookjes (piazza), thuis toch nog behoorlijk wat tijd kunnen steken in fun met de kids, en vooral niet bezig geweest met Bell, die op dit moment toch ergens terug haar draai vind in job en vrije tijd.  Mij laat ze met rust, wat sterk geapreccieerd wordt.  In het huishouden heb ik niet echt (behalve financieel) mijn steentje bijgedragen, maar 'k ben dan ook niet veel thuis geweest.


Anyway, als ik dan al eens aan Asperger dacht was het eerder voor mezelf en niet echt een drang om mijn bevindingen aan anderen mee te delen.  Maar vanmorgen werd ik dus terug geconfronteerd met wel of niet Asperger en wat ik nu nog allemaal kon vertellen.  Ik merkte voor mezelf dat ik de afgelopen weken dan maar had uitgemaakt dat ik het wel had ... maar nog steeds dat het geen problemen schept op dit moment.  Zolang een nieuwe relatie niet in zicht is, zal de rol die Asperger dan mogelijk in specifieke situaties speelt zelfs niet van belang zijn.  Ik bedoel dan maar dat ik al heel mijn leven ermee heb leren omgaan, en dus nog steeds.


Op gesprek bij de psychiater (in Wemmel) mocht ik het hele verhaal (de aanleiding van heet onderzoek en waarom ik denk dat ik mogelijk Asperger heb) van scratch vertellen.  Niet evident want ik hou me niet vast aan het verleden.  Ik wil dus wel eens wat dingen vergeten die ik heb losgelaten.  Maar het werd een aangenaam gesprek met van de hak op de tak en veel te veel info dan er op dat uurtje inkon.  Daar waar ik bij de eerste gesprekken in Triangel meer het gevoel had me te moeten verdedigen en te verantwoorden waarom ik daar nu juist zat, had ik nu zelf blijkbaar wat meer de dingen op een rijtje en had ik het niet zo moelijk met het aanhalen van voorbeelden, situaties en mogelijke redenen waarom ik denk dat ik wel autistisch ben.


Op een gegeven moment ging het even emotioneel toen ik vertelde dat ik met momenten nog steeds kwaad ben Bell.  Het was fijn te voelen dat de psy meeging in de emotie en dat moment even dat moment liet zijn, ook al had het naar mijn gevoel op dat moment minder met Asperger te maken.  Terug thuisgekomen, niemand thuis en de uitgesproken zaken nog even overschouwend, maakte ik plots een bedenking en een link met een gelijkaardige situatie van lang geleden.  Ik voel dat ik nog boos ben op Bell, maar wellicht is dat ook een projectie.  Het zou maar eens heel goed kunnen dat ik boos ben op mezelf omdat ik niet verder heb ingezet op mijn relatie met Bell.  Ik moet volgens mij durven inzien dat ik mezelf een loser en watje vind, niet in het algemeen, maar wel omdat ik dan maar gewoon ben gestopt met proberen.  Ik ben ervan overtuigd dat de situatie zoals ze nu is, ok is voor mij, het brengt rust, ook een soort leegte (geen partner meer) die zich nog lang niet manifesteert, maar het geeft me vooral de kans weer 100% Tom te zijn, zonder me te moeten verantwoorden of proberen aan te passen, en dan maar liever geen relatie dan eentje waarin ik mezelf niet ben.  En misschien moet ik Bell dan nog geeneens vergeven, maar wel mezelf dat ik die beslissing heb genomen om het allemaal los te laten. (sorry voor de lezers die het bovenstaande niet goed of anders begrijpen - ik schrijf de dingen even op voor mezelf).


Gelukkig kom ik vandaag al tot dit inzicht en niet vele jaren later.  Zo heb ik niet zo lang geleden jaren met een schuldgevoel rondgelopen towards someone, terwijl zij het mij al lang allemaal vergeven had.  Ik raakte dat schuldgevoel niet kwijt, tot ik tot het besef kwam dat ik het gewoon mezelf nog niet had vergeven dat ik haar toen had losgelaten.


Een goeie zaak dus, dat gesprekje van vandaag.  Enerzijds maakte het weer dingen los waar ik de laatste weken min of meer bewust niet meer mee bezig was geweest, anderzijds was dit nieuwe inzicht zonder dat gesprek ook niet mogelijk geweest.  Dat belooft voor de volgende sessie.  Als voorbereiding werd me gevraagd eens na te denken over : relatie met moeder (ook autistisch) - voorbeelden uit mijn kindertijd - rituelen - en  de momenten dat ik Bell (of anderen) onbedoeld kwetste met voor mij niets beduidende uitspraken.  Toch naar het verleden grijpen dus pfff :)


Heb nog even tijd om hierover na te denken.  Een aantal dingen staan ook al geblogd (lijstjes) dus die info zit niet ver weg.


Tijd voor bed nu ... slaapwel


t.