Adam

Ik had enkele weken geleden aan Bell gevraagd om de film "Adam" op te snorren voor mij. Ik hou niet van downloaden en zo, maar voor sommige dingen ga ik ervan uit dat ik ze niet onmiddellijk in een winkel vind, en dat bespaart weeral de zoektocht.  Anyway, "Adam" gaat over de gelijknamige jongeman met Asperger-syndroom.


Ik had de film nog niet meteen bekeken, en toen ik de "negatieve" diagnose ontving van Triangel vzw, had ik alle Asperger-related-stuff even aan de kant gelegd, zo bijna voorgoed in een doos zelfs.  Maar om de één of ander onverklaarbare reden voelde ik gisteren toch de drang om die film eens te kijken.  Het werd een enorm emotionele gebeurtenis.  In de trailers bekeek ik het hoofdpersonage als - "zo ben ik niet, zo erg heb ik het zeker niet", maar bij het bekijken van de film in al zijn details, kon ik me meer en meer in de plaats zetten van "Adam".  


Ik weet dat het anti-asperger is om zich in iemand te kunnen inleven, maar misschien was het dan ook eerder herkenning van situaties, patronen, uitingen, gedragingen, frustraties.  Het werd in elk geval een emotionele rollercoaster van flashbacks, van hoop, verwachtingen en van teleurstellingen in mijn leven.  De cornflakes, de magnetron food, de obsessie voor één specifiek (technisch) iets, de uitspatting bij onredelijkheid, de ongelooflijk zotte manieren om iemand te benaderen waar je verliefd op bent, het (schijnbaar) nuchter omgaan met de dood, met iemand anders genante situaties, of met onbekende situaties, het voortdurend twijfelen of je het wel zou doen, enz ...


En dan aan de andere kant de dingen waar anderen zich op baseren dat ik zeker geen Asperger-syndroom kan hebben : Kan ik dat niet aangeleerd hebben ?  Kan het niet zijn dat ik effectief zo intellegent ben dat ik al die gedragingen al aangeleerd heb en onder de knie heb.  Zo complex is mijn leven toch niet? Ik denk niet zo na over de dingen, ik doe maar wat, maar als ik het ontleed (of eerder dan toch moet ontleden) dan kom ik er wel exact achter waarom ik de dingen zo doe.  Het is voor mij geen bull-shit of rond de pot gelul zoals Bell zegt.  Ik doe alles oprecht en met de goede bedoelingen.  Het komt alleen niet altijd zo over, en ik kan me dan op dat moment niet zo meteen verantwoorden waarom ik bepaalde dingen doe.  Die (schijnbare ?) reflexen hebben blijkbaar toch altijd een complexe reden.  Een voorbeeld ?

Ik wilde gisterenavond een ochtend-alarm instellen voor Kato.  De klok in de slaapkamer (van Bell en the kids) stond echter nog op zomeruur, dus om geen fouten te maken, zette ik de klok maar meteen juist, en het alarm in.Later die avond ging Bell slapen en had blijkbaar ook een alarm nodig, dus zij deed exact hetzelfde, in de veronderstelling dat de klok nog op zomeruur stond, met als gevolg dat ze een uur te laat is opgestaan.  In haar vraag naar mij waarom ik Kato's alarm niet had ingesteld en wel "haar" klok, zei ik spontaan dat ik niet wist dat Kato een alarm had.  "Bull-shit / rond de pot gelul" kreeg ik dan te horen.  Op dat moment dringt dan wel door dat er inderdaad ergens een grijs reiswekkertje staat (wat zelfs nog van mij is geweest, maar gisterenavond en tot op dat moment was dit voor mij wel de waarheid, ik was me totaal niet meer bewust van het bestaan van die grijze klok.

Een beetje later ga ik de dingen analyseren en was dit effectief niet de echte reden waarom ik het alarm op de fancy-klok van Bell had ingesteld.  De echte reden was de samenhang van reden één, maar ook een heleboel gebeurtenissen van meer dan twee of drie maand geleden : Kato had me zo ondermeer verteld dat ze zot werd van haar "tuut-tuut-tuut" alarm en dat ze liever wakker werd met het Ding-dang-dongetjes geluid van Bell's sjieke "ochtendlicht-ontwaker" (die Bell overigens van mij cadeau had gekrgen, maar dat terzijde).  Dus om Kato een plezier te doen, stelde ik die klok in, net zoals de week daarvoor ook was gebeurd op vraag van Kato.  Da's toch lief van mij ?

Maar de ochtend nadien krijg ik van Bell dus (luidkeels) te horen dat ik van haar spullen moet afblijven, en dat ik dit express had gedaan om haar te "kl*ten", en zo nog van die dingen ...

Het doet me niks meer, maar het is toch fijn om het even als voorbeeld van me af te schrijven.  Bell is echt ongelukkig, dat is wat ik eruit afleid.  Mij persoonlijk raakt ze niet meer met haar gebrul.  De kids zijn het ook al gewoon ondertussen precies : negeren is the "key-word" voor ons allemaal de laatste tijd, het werkt alleszinds voor mij, en dat is dan weer wel Asperger denk ik dan : knop aan, knop uit - easy does it :D

Anyway, de 10% die er nog heerste na de diagnose is in actie gekomen, niet dat ik de diagnose volledig wil negeren, maar het lijkt weer terug naar af : zo van : ik denk dat ik het wel heb, maar ik moet oppassen voor zelf-diagnose.


De man in de film, is zich bewust van zijn gedrag en weet waarom hij de dingen doet die hij doet, en zegt wat hij zegt.  Ik moet het op dit moment maar stellen met ... weet ik veel.  Het zou zo makkelijk zijn om te kunnen zeggen, het leek me gewoon het beste om te doen ... sorry, volgende keer zal ik er proberen rekening mee te houden.  En dan het allerbelangrijkste : een relatie met iemand die daar dan ook begrip voor heeft, dat alles niet zomaar van de eerste keer goed wordt aangevoeld.  Ook Adam slaagt er niet in om zich te verwoorden en haar te overtuigen om mee te verhuizen.  Op het einde van de film is wel duidelijk dat hij wel oprecht van haar hield, hij kon het gewoon niet onder woorden brengen.  De film blijft wel in een open einde : de vraag is of hij bij het besef dat hij echt verliefd is en haar niet enkel nodig heeft als "begeleiding", of hij haar weet te overtuigen en haar dus toch voor zich te winnen.  


Enfin, mijn dierbare bloglezers, laat het nog even duidelijk zijn : ik ben nog steeds gelukkig.  Ik hoef geen relatie op dit moment, ik leg me er op dit moment zelfs even bij neer dat ik misschien wel nooit meer een relatie belangrijker ga vinden dan in mijn eentje gelukkig zijn.  Na die andere zesjarige relatie was ik doodongelukkig, nu ben ik blij dat ik geen relatie meer heb :D  Big difference dus.


Dus voila, ik ga binnen afzienbare tijd weer wat stappen zetten om toch mijn zelf-diagnose wat aan te scherpen, al weet ik nog niet in welke richting dat dan zal uitdraaien : ja of nee, wel of niet : Ik ga op zoek naar een doorslaggevende reden waarom wel of niet.  Het aspect : "ik ben gewoon wie ik ben" blijft nog altijd een top-gedachte, maar ik wacht nog steeds op de verklaring precies waarom ik ben wie ik ben (en dus anders ben).  


Timo (triangel vzw) raadde me aan om een gesprekspartner (therapeut) te blijven zien.  Misschien is de inhoud van deze blog wel de belangrijkste reden om deze goede raad effectief ook op te volgen.  Ik voel de behoefte om klaarheid te brengen in de materie, en een luisterende vriend alleen gaat daar niet in helpen.  Een psychiater kan misschien soelaas brengen.  Misschien moet ik terug naar Wemmel, dat waren toch goeie gesprekken, maar in zijn gehele te kort naar mijn mening om echt een grondige diagnose te kunnen stellen.  De voornaamste reden die maar blijft terugkomen : ik ben te sociaal.  Een asperger zou niet in staat kunnen zijn om zo makkelijk een sociale relatie op te bouwen.  Mijn ma is toch ook autistisch ?  Zij heeft er toch ook geen problemen mee (gehad?)  Kei vermoeiend, dat wel, maar met zulks een buurvrouw, wat had je gedacht :D  Ik ben benieuwd wat mijn ma ervan denkt, zij kent me nog het meest denk ik dan, in zoverre dat mensen mij echt kennen. (ik ken mezelf amper :D)


Ook wil ik terug graag afspreken met iemand met Asperger-diagnose, maar tevens met een positieve ingesteldheid.  Iemand die er goed mee omgaat, en er op een constructieve, positieve manier over wil vertellen.  Of die nu een geslaagde (liefdes-)relatie heeft of niet, dat maakt mij niet uit.  Misschien moet ik ook toch maar eens een Pass-meeting bezoeken. Misschien geeft dat wat meer inzicht.  Nog veel opties dus, en in tussentijd ben ik weer veel bezig met de kids, met muziek en een video-clip. 


i like


t.