Ik ben er nog niet uit wat het weekend heeft getriggerd. M. heeft er zeker iets mee te maken, maar M. helpt nu ook om het draagelijk en tijdelijk te maken. Ik zoek contact met nog een M. en vind de gelijkenissen. Fijn, schept weer een kader, rust. Ik weet het : ik kraam wartaal uit nu, maar dit is het internet en de hele wereld kijkt mee. Ben eerder cryptisch voorzichtig dan mezelf volledig te willen blootgeven. Zolang ik maar weet wat ik bedoel.
Ik probeer een tijdlijn te maken. M. helpt, ik snuister door mijn en haar blogs op zoek naar de vorige keer, het oude zeer. Loslaten zei ze vandaag, lukt soms, lukt beter en beter, maar ik zoek oorzaak - gevolg, that's my nature. Ben er bijna ... ik zie waar ik naartoe wil, en hoop dat het heelt ... dat het niet meer terugkomt.
Ben nog steeds niet exact bij de vorige crash geraakt - misschien was ik wel te zwaar weg om iets te bloggen. Maar het valt me op dat ik - positief uitgedrukt - al jaren dezelfde ben. Ik herhaal mezelf voortdurend, schrijf de downs neer en kom er precies telkens weer op dezelfde manier bovenop, om het dan blijkbaar allemaal weer te vergeten en na een dip weer hetzelfde te herhalen als de vorige keer zonder het te beseffen.
Gelukkig is het dat maar ... kan het wel beter ? Misschien is dit gewoon normaal. Uiteindelijk ben ik al die andere dagen wel gelukkig ... toch ? Maar dan hoef ik niet te bloggen en eigenlijk hoef ik dat ook niet terug te vinden. De mooie dagen blijven gelukkig wel herinnerd.
Ik leid uit de blog en facebook gesprekken af dat ik na Ibiza in een depressie ben beland, dat Steven mij hierbij enorm heeft ondersteund maar dat het toch een lang proces is geweest. Afgelopen weekend heb ik de confrontatie in Temse ? Hemiksem ? soit ergens bij een spoorweg daar nog eens herleefd en daar vind ik niets van terug. Op zoek naar een antwoord, iets dat me helpt om oorzaak en gevolg te connecten. Ik ga ervan uit dat ik het toen wel gewoon wat heb verwerkt, niet heb begrepen, of misschien gedaan alsof, in de kast heb weggemoffeld, gewerkt aan mezelf een weer verder ging, op zoek naar rust. Ik wil meer nu ... ik wil niet terug zo diep belanden. Psychotherapie zegt R., loslaten zegt M. ... laat me nu nog maar even struggelen en zoeken, het ergste is misschien wel achter de rug, en als het nog erger wordt dan kan ik het wel handelen. Ik heb niks anders te doen vandaag (behalve in bad gaan) dus het is er de moment voor.
Anyway. Ik meende dus dicht bij de verlichting te zitten. Gisteren al wat gespeeld met het idee dat er meer is dan lichaam en geest. En ik citeer uit een FB conversatie :
T: Ergens gisterenavond kreeg ik een ingeving dat er nog iets anders moet zijn dan lichaam en geest. De pijn die ik ervaar komt niet van mijn geest, maar ook niet van mijn lichaam. Ik kan het dus ook niet wegnemen met logica of gezonde voeding ... ik noem het voorlopig even "mijn hart" -
M: Het hoofd dat denkt en observeert... het hart dat de emotie voelt... het lijf dat sensaties voelt. .. wat denk je... wat voel je. .. waar voel je het. ... hoe ziet het eruit...Waarmee kan je het vergelijken, met welk beeld of symbool... en wat wil je ermee doen ?
Ik begin een patroon te herkennen in de manier waarop ik nog steeds mensen (al dan niet ex-lief) graag zie. Het woord "soulmate" begint een invulling te krijgen. "Gelijkgestemde zielen" zei de één, zoek dat eens op. Een minuutje in de armen van de ander zonder dat iemand zich vragen stelt. En een uitgebreide tekst over wat het voor M. betekent. De puzzelstukjes lijken op zijn plek te vallen. Wat is het toch fijn als je je eigen therapeut kan zijn :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten