Ik begin een patroon te herkennen in de manier waarop ik nog steeds mensen (al dan niet ex-lief) graag zie. Het woord "soulmate" begint een invulling te krijgen. "Gelijkgestemde zielen" zei de één, zoek dat eens op. Een minuutje in de armen van de ander zonder dat iemand zich vragen stelt. En een uitgebreide tekst over wat het voor M. betekent. De puzzelstukjes lijken op zijn plek te vallen. Wat is het toch fijn als je je eigen therapeut kan zijn :)
Ondertussen even in bad om nog wat inspiratie op te doen ...
"You can't get what you want, 'till you know what you want ..." - Joe Jackson
Sometimes you start feeling so lost and lonely ...
Dat eenzaamheid nog niet in die bloglabels stond verbaast me enigzins. Niet dat ik het nog niet wist of zo nog niet eens had laten doorsijpelen naar iemand, maar de pijn komt volgens mij van eenzaamheid ... Ik heb het in mijn nummers vaak over gemis, maar eenzaamheid lijkt me concreter en nauwkeuriger.
Puzzelstukjes :
* De trigger bij M. zou dan twee keer het onbereikbare kunnen zijn, dat werd deze keer des te duidelijker met het blauwe vlammetje, maar daardoor ook des te sneller weer afgebouwd.
* Er is niet één soulmate, er zijn er meerdere - de gelijkgestemde zielen theorie. En ik zet ze misschien niet op één lijn zetten, maar zeker ook niet in een bepaalde volgorde (behalve dan chronologisch volgens eerste encounter ofzo). Als ik de drie recente ontmoetingen ontleed en wat het met me doet dan is er wel een patroon in te herkennen.
* Naast de soulmates (geest) zijn er de "partners" (lichaam) ... die spelen hier een minder grote rol maar het mag duidelijk zijn dat het antwoord op eenzaamheid (hart) vaak heeft geleid naar een partner en dat het tegenkomen van een soulmate vaak de behoefte van het lichaam trachtte op te vullen, vaak zonder succes. Andersom heeft de geest me er ook eens van weerhouden om toe te geven aan het lichaam. Geen mens die dat "normaal" vond, mezelf inclusief, but it just happend. Ik vond haar een lomp kieken met een prachtig lijf.
* De drang naar "free love" wordt nu ook duidelijk en lijkt zelfs niet zo heel ver af.
* "En je volgende lief ?" vroeg de kersverse collega ... "Moet kunnen" zei ik, "Laat maar komen - maar zonder compromissen. Eerlijkheid en openheid van in het begin. Dat verkleint mijn kansen ongelooflijk, maar het is de enige voorwaarde."
Ik ben nog niet zeker wat ik nu met "eenzaamheid" moet aanvangen, maar ik weet wel dat ik me niet al te veel zorgen moet maken en dat er genoeg mensen zijn die me vrij snel kunnen opvangen ... zonder muurtjes en onvoorwaardelijk. Heb donderdag een afspraak met één M. en de deur van de andere M. staat wagenwijd open moest het nodig zijn.
Moe, uitgeput ... maar toch één inzicht rijker ... hoop ik.
"Wees zacht voor jezelf" zei ze ... maar dat ging niet ... ik lag in de knoop ... en het gaat nog steeds niet echt. Ik zal me verzorgen, dat wel, maar ik wou hier nog even in doorgaan ... niet nog eens ...
"Wees zacht voor jezelf" zei ze ... maar dat ging niet ... ik lag in de knoop ... en het gaat nog steeds niet echt. Ik zal me verzorgen, dat wel, maar ik wou hier nog even in doorgaan ... niet nog eens ...
Ik vind het geen fijn woord "eenzaamheid". Misschien heb ik het juist daarom wel altijd verdrongen. Vanuit het asperger standpunt lijkt het ook zo moeilijk verenigbaar : sociaal gehandicapt in relaties (ik overdrijf even) en eenzaamheid invullen met een partner. Als tiener had ik altijd wel een liefje, soms twee in de overgang ... heb nooit echt geleerd hoe met "alleen zijn" om te gaan. Steamless was een therapie maar geen oplossing. De kids zijn een afleiding, maar geen invulling. Het idee van een soulmate (of drie) is draaglijk maar schept alsnog weinig voldoening ... De methodiek rond "Waar ben je" of "een knikker in je broekzak" verzacht de pijn, maar is niet genoeg op lange termijn. Ooit verval ik wel weer en kom ik dan wellicht wat sneller tot het besef dat ik eenzaam ben, maar dat is niet zo onmiddellijk waar ik nu voor wil tekenen.
* De kersverse collega en ik hadden het ook nog over fysieke en mentale liefde. "Sex is niet belangrijk voor mij" zei ik. En dat meen ik nog steeds. Sterker ... ik moet niet op zoek naar partner ... ik mag op zoek naar een soulmate die nog niemands partner is :) Dat lijkt me wel haalbaar. En omdat ik daarmee het muurtje weer wat optrek komt ook de pijn terug naar boven ...
Is dat een bevestiging dat ik juist zit ?
t.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten