Gisteren en vandaag was het er nog eens pats op denk ik. Gisteren helemaal uit het (bijna) niets geflipt van het zootje die de tandpasta maakte. Er is iets met tandpasta zoals er iets is met mayonaise. Anyway, Ruben hing het uit en ik had hem bijna in de hoek gezet, toen hij bij 4 dan toch zijn tanden kwam poetsen, maar persé mijn tandenborstel wilde (met de foute tandpasta) en dan zijn eigen tandenborstel ook nog ergens tegen aansmeerde ... en hij dus toch nog even in de hoek belandde. Het werd me vrij snel duidelijk dat ik reageerde op de tandpasta en niet zozeer op Ruben (hoewel ik zijn gedrag wel beu was). Als er nu gewoon water was gemorst had ik - denk ik - niet zo heftig gereageerd. Misschien viel mijn reactie ook nog wel mee, of Kato is er inmiddels aan gewend, dat zou ook kunnen. Vanbinnen was ik echter aan 't koken, en het duurde even voor ik zelf bedaarde. Kato kreeg ook nog haar vet omdat ze haar "kersverse" sloefen wilde aanhouden in bed ...
Enige tijd later in mijn eentje heb ik het weer gerelativeerd en denk ik. Weer eentje om van te leren. Samen tanden poetsen deed ik altijd om het goeie voorbeeld te geven. Ik denk dat ik maar eens niet meer mijn tanden poets wanneer ze erbij zijn (tenzij het geen stress geeft). Dit valt weer onder de categorie, ik moet eerst zelf klaar zijn (of wachten in dit geval) alvorens ik me kan bezig houden met anderen.
Vandaag was het een pak positiever, althans toch hoe ik ermee omga. De sporadische momenten dat Bell en ik samen op het gelijkvloers zijn, zwijg ik gewoon. In het begin had ik het gevoel dat ik beter mijn mond kon houden om weer geen reacties uit te lokken. Later op de dag bedacht ik mij dat ik gewoon sowieso liefst mijn mond hou, geen rekening hou met, en vandaag deed ik echt gewoon helemaal mijn best niet om maar what so ever te reageren. Misschien komt dat dan over als asociaal, egocentrisch, arrogant, whatever dat ze soms beschrijven hoe Aspergers zijn ... maar ik voel me er nog het beste bij om gewoon rond te lopen, de dingen te nemen hoe ze zijn en vooral niet te moeten reageren. Het is zelfs niet persoonlijk naar Bell toe, het is zo één van de eerste keren dat ik denk ... héhé, ze heeft het aanvaard, eindelijk. Misschien begrijpt ze het niet, maar ik kreeg deze keer tenminste geen opmerking over mijn gedrag. Dat mensen niet met zo iemand willen samenleven, dat snap ik. Maar nu we dan toch uit elkaar zijn, moet ze maar gewoon geen verwachtingen meer hebben. Met de kids gaat het prima vind ik. Af en toe grenzen trekken bij Ruben, dat hoort er ook bij denk ik dan - we zijn nog altijd dikke vrienden.
Gisterenavond ook sinds lang beneden op de zetel een film gekeken. Heerlijk gevoel was dat toen ik naar boven ging. Languit op de zetel, geen stress, niemand in de buurt (Bell rustig in haar kelder), en lekker filmpje kijken als afsluiter van de dag. Wanneer het dan bijna 23u wordt, begin ik wel zenuwachtig te worden en bedenk ik me elke minuut of ik zou verder kijken of gaan slapen, of misschien boven verderkijken zodat ik al in mijn bed lig, of ... zou het nog lang duren ? Het plot komt precies nog niet in zicht ? En met deze continue gedachten verpest ik bijna nog mijn film. Maar het einde kwam dan toch sneller dan verwacht en misschien zat daar wel het overwinningsgevoel : ik heb het einde van de film gehaald !! Hehe, dat was lang geleden. Vandaag lig ik vroeg in bed - met de laptop op mijn schoot. Depeche Mode DVD staat op - lekker - hoewel ik maar heel af en toe naar het beeld kijk. Maar de muziek is vet - vibe of the day :) En zo wordt het misschien weer laat, nog wat facebook, nog wat Youtube, nog wat dit, nog wat dat, ...
Vandaag nog een soort overwinning. Een buurvrouw heeft twee zonen, waarvan één zwaar Asperger en nog vanalles (zware jeugd gehad, trouble met vader, en zo meer ...). In mijn drang om met andere Aspergers in contact te komen, had ik al eens voorgesteld om er eens mee af te spreken, maar hij wou niet. No problem, ieder zijn ding. In een tweede poging dacht ik hem mijn laatste creatie "aspie song" te laten horen. Maar ook dit wilde hij niet, tot hij vandaag toch zijn moeder contacteert en laat twijfelen of hij er misschien niet naar zo luisteren. Zij vandaag aan de deur met de vraag of ik het alsnog wou doorsturen. Ben eens benieuwd. Tis voor mij al minder vanuit de drang om met "lotgenoten" in contact te komen, maar ik heb het gevoel dat ik hem misschien een heel klein beetje kan tonen dat er niks mis is met Asperger hebben. En dan denk ik tegelijk - hola Tom - pas op ... op dit moment is het een zelf-diagnose, ga er dan niet vanuit dat je het 1 hebt en 2 kan weten hoe ermee om te gaan. De drang om het echt te weten blijft dus. Laat me nu gewoon een positieve diagnose (maar correct uiteraard) krijgen, dan valt die twijfel al meteen weg. Wordt het een njet ... dan blijft de twijfel wellicht bestaan, al is het maar dat ik dan het idee heb dat ze er niet lang genoeg over hebben gedaan ofzo ... (stout hé)
Morgen wordt Ruben 4 ... 't gaat voorruit - maar het gaat goed. En de nieuwe look (of zeg eerder oude) geeft me vleugels. De salonpunker is terug !! En de salonpunker gaat vol trots zijn zoon halen op school en trekt zich er totaal niks van aan wat mensen denken. Iedereen ziet toch wat een fantastische relatie ik met mijn kid heb ? Kato heeft het wat moeilijker - misschien is het ook dat Zebra / Arend ding. En eigenlijk moet ze ook maar gewoon zichzelf zijn, en mij laten zijn ... aanvaarden is the key.
Slaapwel wereld ... tot devolgende
t.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten