Morgen 3e afspraak bij de psychiater. Ik ben er klaar voor (denk ik). Heb er zin in in elk geval. De laatste dagen helemaal tot rust gekomen, voor mij was het precies getrokken kaart. Ik heb asperger, punt. En daar van uitgaande heb ik het boek van Peter Vermeulen (brein bedrieg) helemaal uitgelezen, en vooral het laatste hoofdstuk was weer tekenend vond ik.
Ook wil ik nog even de (simpele) gebeurtenis van vanmorgen proberen op te frissen, om morgen als voorbeeld te kunnen gebruiken :
1 september, eerste schooldag, toch maar samen opstaan (zowel Bell als ik) en samen de kids naar de eerste schooldag brengen. De kids vonden het alletwee heel spannend maar zagen er toch naar uit om hun vriendjes terug te zien. Vanavond kwamen ze ook helemaal ok terugthuis : joepie, het was een leuke dag.
Anyway, Bell en ik samen in de keuken heeft het laatste jaar altijd tot de nodige frustraties en wrijvingen gezorgd. Maar we zijn nu niet meer samen, dus ik hou er geen rekening meer mee (dacht ik). Het is kwart voor acht, en om acht uur maken we ons meestal klaar om de deur uit te gaan. Bell zegt : "ik moet mijn haar nog doen, nog koffie maken en Saartje uitlaten. Er is dus tijd genoeg." Maar ze zegt dat met zulks ironisch klankje en het voelt aan alsof ze wil duidelijk maken dat zij alles heeft voorbereid en ik lekker op mijn gemak mijn ontbijtje aan het verorberen ben, net zoals de kids (voor de televisie). En dan begin ik niet te flippen ofzo, maar mijn motortje begint dan wel te draaien en te denken, is het nu ironisch of bedoelt ze echt : er is dus tijd genoeg ? Kan ze nu niet duidelijk zijn ? En dan probeer ik verder af te leiden uit de situatie of ze zelf nu gehaast is of niet ... Mijn mond houden was vroeger al een goeie optie, dus ik vraag er niet achter en doe gewoon mijn ding.
In de keuken zie ik de koffie klaarstaan om in te gieten, maar ze doet nog vanalles anders. Dus ik giet de koffie in, beetje later zij ook, dan ik nog eens en normaal gezien is de thermos dan vol, maar Bell giet toch nog een keertje in (zonder te checken). Dus de koffie loopt over, het duurt twee of drie seconden, maar ik reageer nog vrij snel en hou een tas onder de filter. Bell kuist de overgelopen koffie op, en ik grijp naar nog een tas om de koffie in te schenken. Op dat moment krijg ik een snauw : "je staat in mijn weg - dat heb je nu als je met twee met hetzelfde bezig bent." Ik trek het mij niet aan, denk er het mijne van en verdwijn nietszeggend uit de keuken.
Ik denk dan maar aan het tekstballonetje dat ik van de osteopaat meekreeg. Bell zegt iets, dit wordt opgevangen in het ballonetje en komt zo weer bij haarzelf terecht. It doesn't touch me at all :p
Het niet kunnen inschatten of ze het nu meent of ironisch bedoelt is altijd wel een beetje een probleem geweest denk ik. Nu het er niet meer op aankomt, doet ze maar lekker wat ze denkt dat ze moet doen, maar ik begrijp nu wel waarom ik zelden adekwaat reageerde, waarom ik me vaak schuldig voelde (terwijl dat soms misschien niet hoefde). De maniertjes van Bell waren eerst cultuurverschil, maar ik kan er nog steeds niet aan wennen. Ze zegt wel vaak van : ik zeg wat ik bedoel te zeggen ! Maar vanmorgen wilde dat eigenlijk zeggen : er is nog tijd genoeg. Terwijl mijn gevoel toch altijd vrijwel onmiddellijk zegt : "wat zit ze nu te zeiken over te weinig tijd, het gaat toch goed, lekker relaxed, tis nog maar kwart voor acht."
==
Nu het boek van "brein bedriegt" uit is, wil ik het ofwel nog es lezen ('k heb er meer dan twee maand over gedaan denk ik), ofwel mezelf verder verdiepen. Tis fijn mezelf te herkennen in wat hij beschrijft, misschien is het wel eens interessant om te kijken of dat nog steeds zo is in andere "asperger" boeken.
Ik zou nog steeds wel eens met een andere "asperger" in contact willen komen, om te zien hoe zoiets loopt. Hebben we dezelfde gedachten, symptomen, houding, ... enz. Als ik sommige fora lees, dan is het voor iedereen toch echt wel anders. Waar zit dan de gemene deler ? Wat maakt asperger dan asperger. Ik heb er al zoveel over gelezen, and i still don't get it. Ik heb denk ik nu wel een antwoord op de vraag : autisme is ja of nee, de symptomen zijn sterk gevarieerd van licht tot hevig en in aantal. Het is dat laatste dat verschilt van persoon tot persoon. Autisme is ook niet te genezen (of te opereren), maar gedragstherapie en persoonlijke aanpak helpt.
==
Ben weeral moe, moe maar voldaan ... lichtje uit
slaapwel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten