Zaterdag was Ruben's verjaardagfeestje. Alles cool, Bell vooral in de kelder, ook even in slaap gevallen onder de middag naast Kato (buikgriep). Ik vooral met Ruben gespeeld en niet echt voorbeeldig gastheer, maar dat was ook niet nodig denk ik. Het bezoek kwam immers nooit allemaal tegelijk, er was wel bijna altijd iemand op bezoek, maar dus nooit een overrompeling. Bell maakte ook nog eens avondeten, dus ook daar moest ik niet naar zien. Na het avondeten was het wel genoeg, voelde me wat misselijk en heb Ronald (sorry daarvoor) beetje eruit gekicked. De kids naar bed gedaan (ging nog net) en dan zelf gaan liggen. En ja hoor ... ik ook buikgriep.
Anyway, zondag lekker blijven liggen, Ruben nog wat bij mij - lekker spelen en kroelen onder de dekens, en in de dag lekker chill. GSM uit, onbereikbaar voor de wereld en gewoon spelen met de lego (en Kato en Ruben). Kato moest nog huiswerk, maar heeft dat braaf gedaan. Het huis nog een beetje aan de kant en alles klaar.
Laat me er nu even van uitgaan dat ik wel autistisch ben : het zen-gevoel van dit moment komt toch vooral van het niet moeten begrijpen of reageren. Ik ben de laatste dagen rustig omdat ik me niet meer schuldig voel dat ik sommige dingen niet meteen begrijp, of dat ik niet op de één of andere manier reageer. Het klopt wellicht dat ik dus nog meer een asshole lijk tov Bell (of de kids) maar het is zoveel minder vermoeiend : heerlijk. Niet dat ik stop met denken, maar in elk geval met moeten denken ... thuis toch. Op het werk, da's misschien nog net iets anders, maar als ik thuis al niet mezelf kan zijn, waar dan nog wel.
Een voorbeeldje van vandaag : Kato komt naar beneden en zegt : Ruben heeft de ijsjesman gehoord en mama zegt dat we er eentje mogen. En ik zeg : als dat van mama mag, dan ga ik daar niets meer op zeggen hé. De oude ik had zich wellicht afgevraagd of ik met deze info nu ook nog iets moest doen, zoals rechtstaan en mijn schoenen aandoen en naar buiten lopen (Bell was immers nog boven met Ruben in de badkamer). De nieuwe (echte) ik wacht op duidelijke instructies en doet dus lekker niks. Ook als Bell beneden is, vraag ik me af of het van me wordt verwacht, maar ik denk er niet meer over na en bedenk nog steeds : Ze moeten het maar vragen of ik het wil gaan halen.
Een voorbeeldje van gisteren : Bell zegt geïrriteerd dat ik weer helemaal niet reageer. En ik denk ... tja, da's dan pech ... 'k heb geen zin om te reageren, don't take it personal. 4 jaar heb ik moeten doen alsof ik geïnteresseerd was, wellicht ook niet vaak gereageerd maar veel gedacht dat ik reageerde of nagedacht hoe ik gepast kon reageren. Niet moeten nadenken is een zaligheid ... eindelijk rust ... misschien interesseert het me wel hoor, wellicht heb ik het ook wel gehoord, ik wil er eigenlijk gewoon niet over nadenken, laat staan gepast reageren. Het is in de meeste gevallen gewoon niet het moment. Vandaag tijdens het eten was ze ook aan't vertellen, en toen reageerde ik wel - spontaan - maar tegelijk bewust (want het viel op voor mezelf) ... dat was blijkbaar de goeie moment.
Enkele dagen geleden snapte ik het zelf niet waarom ik tegen de concierge van 't Pulhof volop aan het praten (en luisteren) was, terwijl ik mijn sociale gebreken aan 't opsommen was. Ik moest even denken of ik nu aan het compenseren was, of precies toch wel met volle goesting aan 't vertellen was. Maar het ging natuurlijk wel over mezelf, of soms over haar, maar dan misschien wel een interessante bewustwording voor mezelf, of misschien heb ik geleerd om af en toe ook de ander aan het woord te laten omdat anders het gesprek sneller eindigt, of er later misschien geen interesse meer is van de andere partij om nog eens te luisteren ? Het kostte in elk geval niet veel moeite om met deze persoon even sociaal te zijn :p
Voorbij 23u toch weeral. Tijd voor slaap. Ook dat blijft superbelangrijk om me goed te voelen, zo is maar weeral gebleken 't afgelopen weekend.
Slaapwel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten