Vandaag was dan toch de laatste sessie bij de psychiater. Met enige spijt, want ik vond deze gesprekken altijd heel verhelderend. In haar zoektocht om mij te begrijpen stelde ze de vragen zo dat ik het ook vaak beter begreep. Zo heeft elks toch zijn eigen stijl. Ze bood me tevens aan om als ik behoefte ik haar altijd mocht contacteren voor een sessie. Iets zegt me dat ik dat wellicht nooit zal doen, maar het geeft me wel het gevoel dat bloggen alleen niet volstaat. Misschien moet ik ofwel terug naar de osteopaat, of Steven, eender wie zich wil opofferen om naar me te luisteren, maar dus wel met regelmaat blijkbaar. Zeker nu ik me volledig heb afgesloten van Bell (communicatief althans) heb ik niet zo onmiddellijk op regelmatige basis een praatpersoon in de buurt.
Vandaag de laatste sessie wil ook zeggen, terugkoppeling naar Triangel en daarna een diagnose. Ben eens benieuwd. Hoe verhelderend het voor mij de laatste weken weeral was, het leek niet alsof ik haar volledig had overtuigd. Er zijn nog teveel situaties die aangeven dat het wellicht geen autisme is. Enfin ik weet het niet, maar op dit moment dus nog steeds voor mezelf : ik ben wie ik ben, en ik lijk in elk geval heel hard op de mensen beschreven in dat bewuste boek "brein bedriegt". Ook het boek gaf me een soort inzicht in wat ik ok vind vandaag en wat niet.
Om het wat luchtiger te maken : ik vertelde Kato vandaag : Ik ben voor de laatste keer bij de psychiater/dokter geweest, binnenkort moet ik nog een keertje langs bij een andere dokter, en die gaat me nu vertellen of ik een arend, of toch een zebra, of misschien wel iets helemaal anders ben, een schildpad, of een olifant, of een egel ... ah ja, ik ben eigenlijk gewoon een egel. Misschien wel een egel en een arend, of een arend met stekels, of een egel die kan vliegen, of ... En zo waren we aan't fantaseren, met als uitkomst, ik ben gewoon mezelf natuurlijk.
Vandaag ging het tijdens de sessie over Berlijn, en hoe graag ik wel had willen vertrekken, maar vrij snel de moed had opgegeven omdat het zoveel voorbereiding vroeg. Het ging ook over mijn bevindingen van het ochtendritueel vanmorgen. Ik was voor een keertje bewust niet eerst in de badkamer gestapt om mezelf aan te kleden en te scheren, maar was met Ruben op mijn arm eerst maar gaan ontbijten. Als beloning mocht hij - omdat er dan wel tijd over is - nog even op de playstation. Van Bell kreeg ik dan welliswaar het compliment van hoera, hij denkt eens niet eerst aan zichzelf, voor mij was het totaal a-relaxed. Hoewel op tijd opgestaan zat ik heel te tijd te denken dat ik me nog moest aankleden en scheren en dergelijke en moest ik me continue geruststellen dat ik alles wel klaar zou krijgen want ik had net zoals gisteren een heel uur om het allemaal te doen. En toch kon ik me niet (inwendig) kalmeren. Dus morgen gewoon weer een kwartiertje vroeger op dan de kids, eerst ik ... en dan ben ik helemaal relaxed ten dienste van de rest van het huis (Bell is niet thuis, dus ook relaxed in a way, ik moet het dan wel allemaal doen, vroeg opstaan dus).
Bell loopt de laatste paar dagen (3 of 4) helemaal gestressed rond 's morgens. Ik trek het me niet aan, ze zoekt het maar uit. Kato heeft er wel last van. Ik blijf gewoon lief tegen Kato, streng op sommige dingetjes (zoals opruimen) maar voor de rest krijgt ze eigenlijk veel vrijheid en complimentjes. Ze leert in mijn opvoeding dat ze vrij mag zijn, mag fantaseren, mag creeëren, op één of andere vreemde manier laat Bell haar hierin veel minder ruimte, maar moet er vaak worden gecorrigeerd omdat het zogezegd beter kan. Daar kan Bell dan weer weinig aan doen, zo is zij blijkbaar opgevoed. Hoera voor de piazza-methodiek ... die zouden ze moeten verplichten voor alle ouders :p Als ik het nu nog eens kon doortrekken op andere dingen dan creativiteit zou ik misschien een wat lievere papa zijn op alle vlakken.
Enfin, ik ben wie ik ben. De laatste dagen veel in de studio gezeten met mijn muziek, maar tegelijk telkens te laat in bed. 'k Heb vandaag ook gewoon hoofdpijn, 't zou vermoeidheid kunnen zijn. Nu nog op tijd, stikkapot van 't denken en de zaakjes te runnen, dus lekker slapen is hopelijk geen probleem. Bell is niet thuis, maar ik moet er maar op vertrouwen dat Ruben me boven komt opzoeken als er iets is, dan lig ik niet zo te waken vannacht.
Er wacht me een druk weekend, maar ik ben denk ik voldoende voorbereid, dus da's ook geen stress. Slaapwel wereld ...
t.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten