Woensdag naar mijn tweede pas(s) meeting geweest. Deze was in Antwerpen en werd georganiseerd in samenwerking met VVA (afdeling Borsbeek). Vertrokken met wat tegenzin. Ik was eerst de kids van school gaan halen, die waren dan stikkapot en dan moest ik om 19u30 vertrekken wat zeer tegen de zin van Ruben was. Liever ben ik dan gewoon niet thuis tussendoor of leg ik de kids eerst in bed om dan te vertrekken. Het heeft een tijd goed gegaan, maar met Bell die niet altijd even lief is tegen Ruben, trekt hij weer naar mij.
Ik vind dat ik het goed doe, hij krijgt veel vrijheid, maar ik kom nooit terug op gemaakte afspraken. Bell vind dat ik hem teveel keuzes geef, maar ik hij kiest altijd iets ... dat is toch fijn dan ? Geef ik hem teveel zijn goesting ? Vind ik niet, ik geef hem immers alleen maar goeie opties of keuzes. Opties die voor mij allemaal ok zijn. Geen chocola, is geen chocola, ook niet een beetje, maar of chips, of komkommer, of banaan, of appel, ... allemaal goed voor mij ... kies maar. That's life anyway, loop maar eens een supermarkt binnen. Kunnen kiezen is een goeie eigenschap.
Anyway, ik wijk af :) Toch vertrokken dus, de dag erop had ik een belangrijke afspraak dus ik ging het niet te laat maken. Ik kwam op tijd aan, de start van het gebeuren had enige vertraging. Ik had natuurlijk weer op inhoud gekeken : "Mini-rent-an-autist". Iets wat ik vroeger al eens had willen doen, maar dan vanuit de kant "niet-autist". Nu zat ik bewust aan de kant "wel autisme". Ik naam plaats aan een tafeltje met twee "jonge gasten". De ene bleek welliswaar 34 te zijn, en de andere studeerde, zei nooit veel ... ik heb er niet achter gevraagd. En de "niet autisten" of NT-ers, of Neuro Typicals kwamen elks een half uurtje er bij zitten en konden vragen stellen, of het werd een open gesprek, of eender wat.
Veel verschillende mensen. Ik heb het nog niet volledig verwerkt, doorgekauwd, herdacht, maar het was een vrij intense ervaring - minder fijn dan in Leuven. En toch ...
Nu ik het zo opschrijf (en dus wel herkauw) voel ik me ineens als een freak waaraan je mocht vragen hoe het voelt om freak te zijn. Gek. Tegelijk zijn zulke events wel momenten waarop je zonder je te moeten verdedigen freak mag zijn. Hehe ... een mes dat snijdt aan twee kanten dus.
Mijn twee companen kwamen er naar hun zeggen om bij te leren. Dat is ook wel, er passeren achteraf dingen door mijn hoofd die me weer aan andere dingen doen twijfelen, of dingen als : aha, een werkpuntje ... Op dit moment denk ik dan bevoorbeeld nog steeds aan : is Je m'en fous nu een goeie of minder goeie houding ? en nog : Hoe kan ik omgaan met het continue gevoel van kritiek of schuldgevoel ? Ik weet dat ik uitspraken van anderen vaak zelf omtover in kritiek en dus niet zo moet bekijken, maar dat loslaten lukt niet zo goed. Of zoals vanmorgen dat ik Ruben niet in de klas kreeg, en het dan zo maar ben afgebold. De intuitie bleek juist te zijn, maar ik heb toch de ganse voormiddag met een gevoel gezeten van : was dat wel goed ? verantwoord ? zou hij dan toch wel naar binnen zijn gegaan ? was dat nu een asperger move ? (weglopen van de situatie die ik niet kon ombuigen naar iets positief), etc. Om mijn schuldgevoel weg te nemen heb ik de IBO afgebeld om met de juf te kunnen praten. Oef, het ging allemaal goed, en de juf vond dat ik goed had gereageerd. Ik wou me nog bijna verontschuldigen door te zeggen wat er in mijn omgaat de laatste maanden. Ik moet nog leren zwijgen, mensen begrijpen het toch niet en eigenlijk is het stom dat ze mij als "anders" moeten behandelen, dat merkte ik woensdag althans.
Het bracht me vandaag bij een belangrijke waarde, en die is eigenlijk veel interessanter om op mezelf en op Ruben toe te passen. Ik ben niet anders, al de rest is anders, of nog ... iedereen is gewoon uniek, en dat heb je maar te respecteren. Het is niet wij tegen hen. Het is algemeen geweten dat iedereen anders omgaat met zijn autisme. Er zijn een aantal kenmerken te ontdekken, maar hoe iemand er mee omgaat is totaal anders. Zo vertoonde iemand van de aanwezigen regelmatig onverantwoord gedrag (verkeer, werk, enz ...) zijn commentaar : als ik dood ben, wie gaat er mij dan zeggen "foei" ? Ik heb geen schrik om dood te gaan.
Dus zo zie je maar dat er altijd uitzonderingen zijn, voor mij zijn verkeers- en andere regels dan weer heel belangrijk en ga ik ze bijna stipt naleven. Met de vrijheid die ik als kind genoot heb ik regelmatig de kans gehad om "puberaal" over de grens de gaan. Maar ik deed het niet, geen sigaretjes, geen drugs, enkel wat "koninckskes" maar niet teveel want ik wilde mezelf onder controle houden. En als ik dan toch eens iets deed (snoepjes pikken ?) dan was de pakkans of heel klein, of ik hield me voor dat ik er niemand schade mee deed, of het was gereguleerd gedrag op de één of andere manier.
Ik voel me nog steeds schuldig over een aantal dingen (die ik heb gedaan als kind). De ene keer dat ik een put valkuil had gemaakt in een wei waar veel mensen door fietsen. Niet bedoeld voor één of ander bijzonder individue, maar misschien iets wat ik eens wou uittesten. Ik herinner me nog steeds hoe de eerste zich keihard heeft bezeert en ik volledig wegkroop achter de bosjes. Ik hoorde dat het echt heel pijn deed, en voelde het als het ware zelf. De dag erna ben ik de put terug gaan dichten. Een andere keer haalde samen met een speelkameraad pvc buizen uit een nieuwbouw. Hij verzekerde me dat het geen probleem was en dat het niet veel schade was. Ik liet me overtuigen en we maakte ongelooflijk knappe klakkebuizen. Maar nog steeds voel ik me schuldig tov die werkmannen of misschien eerder de aannemer die zijn ganse planning in de rook zag opgaan. Enfin, kwajongensstreken, maar niet ontspoort. Vele jaren later ... inbreuken op verkeersregels zijn nog steeds super moeilijk te verwerken. Ik vertoon geen agressie, maar ik erger me wel.
Back to Pas(s) - VVA. De website van VVA was naar mijn gevoel teveel gericht naar kinderen met ASS en de ouders ervan. Ook woensdag viel het mij op dat het grote deel van de VVA-leden ouders waren, die vragen hadden, of ervaringen wilde uitwisselen, of bevestiging dat ze goed bezig waren. What can i say, bitter weinig, het interesseert me ook niet echt, misschien wel op het moment dat Ruben probleemgedrag gaat vertonen, maar dat is verre van het geval. Ik ga er op dit moment gewoon liever van uit dat hij geen ASS geerfd heeft. En als het wel zo is, dan moet hij er maar mee leren omgaan zoals ik dat heb gedaan, in onwetendheid, en in alle vrijheid ... Ik zal het hem dan wel vertellen net voor hij klaar is om een langdurige relatie aan te gaan :)
Voor mijn Ruben heb ik dat uitgemaakt, het geeft hem volgens mij de meeste kans om vlotjes om te gaan in de maatschappij, niet te veel eieren onder leggen, structuur ok, maar ook onmiddellijk leren dat er niet overal structuur mogelijk is, dat elke mens anders is, elke situatie anders kan zijn, dingen kunnen veranderen, een planning een goed uitgangspunt is maar ook dat volledig anders kan uitdraaien.
En ondertussen blog ik maar verder, tikt de klok en ben ik weer supermoe. Hopelijk slaap ik lekker. Ik word vaak wakker van geluidjes de laatste dagen. En gewoon rusten lukt dan niet omdat mijn molen dan begint te draaien (ass - werk - varia - ...). Ik merk wel op het werk dat ik het weer positief durf aan te pakken. De positieve insteek die ik sinds vorige week heb gekregen, heeft duidelijk ook weerslag op het werk. Thuis blijf ik nog steeds de vermoeide zombie :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten