Bell zit vol tegenstrijdigheden. Als ik ook maar iets onderneem om eens iets te laten weten wat ik van haar vind, of haar een duwtje wil geven om haar uit haar depressie te lichten, krijg ik de wind van voor. Tegelijk kan ze het niet laten om mij commentaar te geven van mijn (asociaal - ongeinteresseerd) gedrag thuis. Ofwel, ze laat me toch ook niet altijd met rust. Het gekke is dat de laatste trap onder haar kont eerst een tegenovergesteld effect had, maar dan precies toch iets uitgehaald heeft.
Anyway. Ik publiceer de brief, omdat ik vind dat hij goed geschreven is, en het de vorige blog(s) mooi samenvat. De wens onderaan is uiteraard ook voor jullie :)
Dag Bell,
deze brief gaat over mij, maar is voor jou. Het is eigenlijk een bedankje dat je het proces “op zoek naar asperger” in gang hebt gezet. Het onderzoek is afgerond en misschien moet ik je maar eens meedelen wat de diagnose juist inhoudt :
“Diagnose na het multidisciplinair onderzoek : geen autisme noch asperger”
ik : ok
ik : Hoezo geen autisme ? Ik snap het niet.
“Er werden tijdens het onderzoek wel degelijk stoornissen in het autistisch spectrum aangegeven en er is sprake van autistisch gedrag, maar het onderzoek wijst uit dat er geen aanwijsbare problemen zijn die aanleiding geven tot een psychologische, laat staan medische (psychiatrische) behandeling of opvang.”
ik : ah, dus wel autisme, maar niet problematisch ?
“Zo kan je het stellen. Het intelligentie onderzoek verklaart waarom je je bijna perfect hebt weten te integreren in de samenleving en het autisme niet opvalt. Je hebt de mogelijkheid om een heleboel plaatjes vast te houden en door logisch denken vrij adequaat te reageren in alledaagse gedragingen. Een nieuwe situatie vraagt echter altijd om een nieuw logisch antwoord en hier speelt je “verwerkingssnelheid” je wel eens parten.”
ik : ok
Voor mij is het een bevestiging van wat ik eigenlijk wilde horen. Het is een verklaring voor sommige gedragingen uit mijn jeugd, en het is een verklaring waarom ik enorm moe ben na een “sociale” dag. Maar het is tevens een uitdaging om verder te gaan dan autisme, ten slotte ben ik al mijn hele leven bezig met “proberen normaal te doen”. Ik ben er nog niet uit wat het nu juist met me doet, ik blijf koppig in “mensen moeten mij maar aanvaarden zoals ik ben”, maar tegelijk besef ik dat het voor mij geen excuus kan zijn om mensen te “mogen” kwetsen. Het spijt me oprecht dat ik jou (en vele anderen) wel zo vaak heb gekwetst … het was niet opzettelijk. Ik probeer er uit te leren, maar liever nog zwijg ik wat meer, of blijf ik uit de buurt van “situaties”. Je mag het asociaal, of ongeïnteresseerd noemen (en terecht), op dit moment is het dan maar zo. Ik voel me geen slachtoffer, integendeel, zoals je reeds aangaf zijn de mensen rondom mij eerder het slachtoffer.
Ik bezie het op dit moment (in tegenstelling tot wat de psychiater zegt) wel als een beperking. Ik vind nauwelijks de energie om thuis ook nog te acteren. Ik ben inmiddels twee keer naar de A.A. geweest (mijn eigen benaming voor een praatgroep voor autisten), en daar steek ik veel van op. Daar zitten mensen tussen die echt problemen hebben in alledaags gedrag, maar ook mensen die net zoals ik de uitdagingen proberen te zien en al heel veel overwonnen (overbrugd) hebben.
Relaties zullen altijd moeilijk blijven, ik mag het idee opgeven dat ik in eender welke relatie rust zal vinden en eens niet moet acteren. Als liefde voor NT-ers (neuro typicals) al een werkwoord is, dan is dat voor autisten zeker zo moeilijk.
Anyway, ik sluit het hoofdstuk “onderzoek naar asperger” af in 2011 en zet 2012 in het kader van “hoe ga ik er positief mee om”. Men raadde me aan om in therapie te blijven gaan, al is het maar om een klankbord te hebben.
Ik wens ook jou een ongelooflijk positief 2012, en terwijl ik nadenk wat ik je nog meer wil wensen, zeg ik liever niet teveel … weet wel dat ik je echt alleen het allerbeste toewens …
Tom
27/12/2011
deze brief gaat over mij, maar is voor jou. Het is eigenlijk een bedankje dat je het proces “op zoek naar asperger” in gang hebt gezet. Het onderzoek is afgerond en misschien moet ik je maar eens meedelen wat de diagnose juist inhoudt :
Bij de psycholoog :
“Diagnose na het multidisciplinair onderzoek : geen autisme noch asperger”
ik : ok
Enkele weken later bij de psychiater :
ik : Hoezo geen autisme ? Ik snap het niet.
“Er werden tijdens het onderzoek wel degelijk stoornissen in het autistisch spectrum aangegeven en er is sprake van autistisch gedrag, maar het onderzoek wijst uit dat er geen aanwijsbare problemen zijn die aanleiding geven tot een psychologische, laat staan medische (psychiatrische) behandeling of opvang.”
ik : ah, dus wel autisme, maar niet problematisch ?
“Zo kan je het stellen. Het intelligentie onderzoek verklaart waarom je je bijna perfect hebt weten te integreren in de samenleving en het autisme niet opvalt. Je hebt de mogelijkheid om een heleboel plaatjes vast te houden en door logisch denken vrij adequaat te reageren in alledaagse gedragingen. Een nieuwe situatie vraagt echter altijd om een nieuw logisch antwoord en hier speelt je “verwerkingssnelheid” je wel eens parten.”
ik : ok
===
Voor mij is het een bevestiging van wat ik eigenlijk wilde horen. Het is een verklaring voor sommige gedragingen uit mijn jeugd, en het is een verklaring waarom ik enorm moe ben na een “sociale” dag. Maar het is tevens een uitdaging om verder te gaan dan autisme, ten slotte ben ik al mijn hele leven bezig met “proberen normaal te doen”. Ik ben er nog niet uit wat het nu juist met me doet, ik blijf koppig in “mensen moeten mij maar aanvaarden zoals ik ben”, maar tegelijk besef ik dat het voor mij geen excuus kan zijn om mensen te “mogen” kwetsen. Het spijt me oprecht dat ik jou (en vele anderen) wel zo vaak heb gekwetst … het was niet opzettelijk. Ik probeer er uit te leren, maar liever nog zwijg ik wat meer, of blijf ik uit de buurt van “situaties”. Je mag het asociaal, of ongeïnteresseerd noemen (en terecht), op dit moment is het dan maar zo. Ik voel me geen slachtoffer, integendeel, zoals je reeds aangaf zijn de mensen rondom mij eerder het slachtoffer.
Ik bezie het op dit moment (in tegenstelling tot wat de psychiater zegt) wel als een beperking. Ik vind nauwelijks de energie om thuis ook nog te acteren. Ik ben inmiddels twee keer naar de A.A. geweest (mijn eigen benaming voor een praatgroep voor autisten), en daar steek ik veel van op. Daar zitten mensen tussen die echt problemen hebben in alledaags gedrag, maar ook mensen die net zoals ik de uitdagingen proberen te zien en al heel veel overwonnen (overbrugd) hebben.
Relaties zullen altijd moeilijk blijven, ik mag het idee opgeven dat ik in eender welke relatie rust zal vinden en eens niet moet acteren. Als liefde voor NT-ers (neuro typicals) al een werkwoord is, dan is dat voor autisten zeker zo moeilijk.
Anyway, ik sluit het hoofdstuk “onderzoek naar asperger” af in 2011 en zet 2012 in het kader van “hoe ga ik er positief mee om”. Men raadde me aan om in therapie te blijven gaan, al is het maar om een klankbord te hebben.
Ik wens ook jou een ongelooflijk positief 2012, en terwijl ik nadenk wat ik je nog meer wil wensen, zeg ik liever niet teveel … weet wel dat ik je echt alleen het allerbeste toewens …
Tom
27/12/2011
Geen opmerkingen:
Een reactie posten