tingeling

Het jaar is bijna ten einde ... voorbij gevlogen.  Enfin, nog enkele weken te gaan, maar ook die vliegen voorbij.  Weeral twee weken na mijn laatste blog ? pfieuw.  Maar qua timing kan het tellen.  Ik heb iets fijns om het jaar af te sluiten, ik heb bevestiging gekregen van wat ik al wist en wilde bevestigd zien.  Geen struggle meer, maar tijd voor een nieuwe fase, nieuwe uitdagingen en vooral leren en nog meer leren.


Ik hou het in dit blog even chronologisch en voor jullie nog even spannend :)


Vorige vrijdag naar mijn eerste pas(s) meeting geweest.  Deze was in Leuven, maar vooral de inhoud sprak me aan : de 10 regels van sociale relaties.  In eerste instantie dacht ik, "ha daar weet ik wel wat antwoorden op, dus ik ga daar niet perse moeten zwijgen".  Eerst had ik aan de organisator toestemming gevraagd, ik had immers geen diagnose en zweefde nog ergens tussen is het nu wel of niet ?


Ik kom binnen, beetje onwennig natuurlijk, maar toch 100% mezelf.  Er hing geen bordje op de deur, niks, geen aanwijzing, het had net zo goed een andere vergadering kunnen zijn of zo, gelukkig neemt de heer die gelijktijdig binnenstapt wel het initiatief en vraagt of het de PASS meeting is.  Oef, we zaten juist.  Jas uit, even naar 't toilet en dan plaatsje zoeken aan de druk bezette tafel.  Toch zo'n 20-tal personen ?  Stilte, iedereen wacht beleefd tot één van de organisatoren het woord zou nemen.  Sommigen kijken op hun papiertje, iemand speelt met zin i-pad, anderen kijken wat rond.  De stilte breekt wanneer nog iemand binnenkomt en er wordt geopperd om een tafel bij te schuiven.  Ik twijfel niet en help met de tafels.  Ik zit niet graag niets te doen ... 


Een rondje ... ik ben ... en ik heb mijn diagnose sinds ... ik heb ook dit of dat ... en zo gaat het rond.  Iedereen heeft wel iets met autisme, ook de 3 organisatoren.  De woordvoerder profileert zich als auti-expert, zelf autist, maar ook 4 van zijn 6 kinderen.  respect.


En dan stelt er iemand een boek voor waar de 10 regels van sociale relaties in voorkomen.  Hij doet dit kalm en zeer goed samengevat.  Hij stelt de auteurs voor en enkele relevante kenmerken en waarom ze dit boek hebben geschreven.  Bij de eerste regel komen de tongen al helemaal los, bij sommige wat meer dan bij anderen.  Ik kom zelf ook vrij vaak aan het woord, er wordt vaak gelachen, sommige grappen slaan dan weer helemaal niet aan.  En geleidelijk aan worden dingen heel herkenbaar in anderen, vooral mijn jeugd, en kan ik dingen vertellen waarvan ik wist dat ik die reeds had overwonnen.


Maar tegelijk worden dingen in vraag gesteld : Je m'en fous ... goed of slecht ?  Thuis willen stoppen met acteren ... goed of slecht ?  Ik stel vragen, ontdek, geniet, en zonder het te beseffen kom ik weer helemaal aan de zijde te staan van : Zie je wel, ik heb Asperger.


============


Ik had de psychiater moeten afbellen die gepland stond voor overmorgen.  Maar ze belt me vrijdagvoormiddag op, en er was een plekje vrijgekomen op maandag (gisteren dus).  Daar ben ik onmiddellijk op ingegaan, de combinatie pass en vlak daarna psychiater consult leken me een perfecte gelegenheid om vele van mijn vragen beantwoord te zien.  Bell was weer van haar toeren aan't maken, en ik had zondag een vrij zware, sombere dag (toch zo opgestaan), maar ik had me voorgenomen om het bij de psych alleen over mij, de diagnose en autisme te hebben, niet over het werk en/of Bell.


Ik had het rapport van de diagnose meegebracht en dat werd dus het gespreksonderwerp.  Ik zij dat ik eerst had geprobeerd om de diagnose te volgen en het volledige autisme/asperger verhaal los te laten, maar dat dat gewoon niet lukte.  Na de pass meeting was ik integendeel weer helemaal in de andere kant aan het denken.  En toen kwam het verlossende antwoord : 


"Mijn persoon en intuitie zegt dat je wel autisme hebt, maar gezien je intellect en opvoeding je al zoveel overbrugd hebt (gecoopt) dat er van echt autisme eigenlijk geen sprake meer is.  Je hebt hersenen hebben al zoveel leren omzeilen en je IQ en vooral je performale intelligentie stellen je in staat om vrij vlug heel veel situaties met elkaar te verbinden zodat je vrij adequaat kan reageren.  Maar als psychiater kan ik je geen diagnose geven omdat er te weinig aanleiding toe is.  Er zijn geen aanzienbare problemen of bijkomende symptomen, er is totaal geen probleemgedrag, dus er dringt zich geen specifieke therapie, laat staan medicatie op" ...


Thank you !!! tingeling ... Meer wilde ik niet horen, en eigenlijk wist ik dit toch al ?  Hoe lang zeg ik al niet ... mmmh ... asperger, dat zou heel goed kunnen, maar als het zo is, dan is het geen probleem ...


Op mijn vraag is autisme niet gewoon wel of niet aanwezig, bleef het antwoord toch wat vaag.  Ja, autisme is effectief een verbinding die wel of niet aanwezig is, maar er zijn meerdere verbindingen in de hersenen die daarvoor instaan, en als er slechts eentje of enkele zijn, dan zijn die makkelijker te omzeilen en is er amper sprake van autisme, of dus zegt men wel eens licht autisme.  Interesting :)


Mijn zwakke punten dus : empathie, inlevingsvermogen bij introverte personen, en een trage verwerkingssnelheid van niet concrete info of onlogische uitspraken.


Een nieuw hoofdstuk kan worden geopend : ik kan gerust deelnemen aan pas(s) meetings zonder het gevoel te hebben dat ik er niet thuishoor.  Ik kan weer openstaan voor relaties, omdat ik mezelf nu veel beter kan uitdrukken en de andere kan duiden waarom ik sommige dingen doe.  De pas(s) meeting leerde me wel dat een commitment (nieuwe relatie) wellicht ook zal willen zeggen dat ik ook thuis zal moeten acteren ... Je kan van een partner niet verwachten dat je je gewoon verbergt achter "autistisch gedrag", maar die partner zal er sowieso mee geconfronteerd worden.  Enfin, nog maar even geen nieuwe relatie dus ... ik hunker nog steeds naar rust, niet acteren, niet moeten nadenken.


Ik voel de behoefte om te leren/studeren, ik dacht zelfs eens te neuzen tussen één of andere postgraduaat. Zelfstudie is wellicht makkelijker te combineren met de kids.  Ook nog even afwachten wat Bell gaat doen de komende maanden.  Ik heb haar geprobeerd nog eens duidelijk te maken dat haar depressie begint door te wegen op de kids (vooral Kato). Ik hoop dat ze er eens werk van maakt in 2012.


slapen met Mogwai ... hoera !!  Lekker heavy depri postrock waar ik helemaal blij van word en me niet hoef af te vragen hoe het mogelijk is dat ik van zulks donkere muziek vrolijk word.  I just love it :)


Slaapwel