Ruben is zo lief de laatste dagen ... als ik de tijd neem om alles goed uit te leggen, is alles ok. We hadden dinsdag en woensdag dan ook twee heel fijne dagen met elkaar. Vandaag moest ik gaan werken, maar Ruben met Annabelle thuis was het blijkbaar ook heel chill en dikke liefde. Zo chill dat ik rustig nog een avondje in de studio kon verdwijnen zonder een "om aandacht vragende" Ruben. Heerlijk.
Gisterenavond was er nog een klein crisisje voor mezelf. Ik zie het toch niet altijd aankomen wanneer het tijd is voor Tom. Ik wilde de keuken nog opruimen en dat was één van de weinige momenten dat ik dat zonder Ruben wou doen. Achteraf gezien had ik hem er eigenlijk nog wel bij kunnen betrekken. Maar hij kwam dan met zijn speelgoed in de vuile keuken en toen ik hem vroeg dat even weg te nemen en hij reageerde niet, heb ik het op de grond gesmeten ... oops ... Achteraf heb ik daar dan spijt van, maar dan is het te laat. Ruben begreep er niks van, maar bleef er helemaal rustig onder. Ik heb me dan snel herpakt, me ge-excuseerd en hem uitgelegd waarom ik zo reageerde. Feit blijft wel dat ik een fout voorbeeld gaf. Hij gooit immers ook regelmatig dingen op de grond als hij kwaad wordt.
Voor mij betekent het alleen dat ik nog niet goed de balans vindt tussen de liefde voor Ruben en tijd voor mezelf. Zelfs al is het een super dag geweest zonder de minste stress, dan nog kan dat continue aandacht moeten, eerder willen geven opeens teveel worden. Ik haalde vandaag de postkaart van Ibiza uit de auto. Weg ermee, alsof het negatieve gedachten waren geworden. Ibiza was een duidelijk voorbeeld van hoe een super relaxte omgeving en een ogenschijnlijk prachtig decor, verdoezelen dat het eigenlijk teveel van mij vraagt om daar te zijn, om continue aandacht te moeten geven aan Ruben in de eerste plaats toen, maar het sociale gebeuren ook, Bell-Kato-Patje-buren- enz ... Na Ibiza had ik me 3 of 4 dagen teruggetrokken op mijn donkere kamer, huilbuien, depressie en ik wist niet van wat. Nu weet ik gewoon dat ik me toen zelf volledig had weggecijferd.
Het gekke is, dat wanneer het minder gaat, neem ik voldoende tijd voor mezelf en komt het zelden tot een uitbarsting (hoe groot of hoe klein ook). Het is pas als het allemaal goed lijkt te gaan en alles onder controle is, dat de kans op een uitspatting groter wordt. Alsof ik het niet merk dat ik gewoon tijd voor mezelf nodig heb.
Ruben is inmiddels dus groot genoeg om uit te leggen dat ik even tijd voor mezelf wil, nu moet ik alleen nog zelf kunnen ontdekken wanneer dat dan is, vooral als alles goed gaat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten