Eergisteren nog eens een woordenwisseling (sinds lang eigenlijk, de eerste van 't jaar zelfs denk ik). Het ging over "nieuwe relaties" en hoe de situatie "co-ouderschap in hetzelfde huis" dan in de weg staat van "gezelligheid en warmte". Terwijl zij dan maar vond dat zij - zoals ik blijkbaar eens gezegd had - geen rekening met mij moet houden en dat ik die zogezegd nieuwe relatie (zo ver is het nog niet) er dan maar gewoon moet bijnemen omdat die persoon regelmatig hier zou zijn, ging ik er vrij heftig op in omdat ik dat gewoon geen respect vond. De grens bij mij lag eigenlijk gewoon bij sex en blijven slapen. Die ander heeft toch ook een huis ? Blijven eten en rondhangen hebben ik al minder probleem mee, maar toch. En als ik dat dan maar niks zou vinden, dan zou ik maar moeten verhuizen ... waarop ik haar egoist noemde, waarop zei zij dat ze dat van mee heeft geleerd, waarop ik de discussie sloot met de dooddoener, als je mij dan zo graag copiëert, moet je mij dus toch tof vinden ...
Bovenstaande heeft niet de bedoeling Bell zwart te maken, maar het moet even worden geschetst omdat ik bijna geflipt, net op tijd naar boven ben gegaan. Van zulke onredelijkheid word ik zeer kwaad, maar vooral droevig. Ruben was me gevolgd (om de stress te ontwijken ?) en we zijn gewoon met zijn tweetjes lepelend in het bed gaan liggen. Ik heb me niet in echt ingehouden maar me ook niet volledig laten gaan ... na een poosje draaide hij zich om, wees naar mijn ooghoek en zei : "er ligt hier een druppel" ... hehe ... Ik zei : da's een traan ... grote mensen huilen ook wel eens als ze een pijntje of verdriet hebben. Geen reactie verder ...
Bell riep dat Ruben naar beneden moest komen, terwijl ik al wist dat hij toch niet mee de deur uit zou gaan. Om er zeker van te zijn dat Ruben de keuze kreeg om mee te gaan of bij mij te blijven, ging ik maar mee naar benden. Bell zag mijn rode ogen ook, en begreep er ineens helemaal niets meer van. Wat later lag er een briefje naast me op de kast : "Je geeft me al jaren het gevoel dat je niets om me geeft - en nu tranen ? Ik begrijp er niets van". Ik heb er niet lang meer over nagedacht en heb er helemaal niet meer op gereageerd. Ik ben het beu om me te verantwoorden, ik ben het beu om te zoeken naar antwoorden. Eerst dacht ik "wat heeft mijn liefde voor jou er nu mee te maken ? - ik vind gewoon dat je dat uit respect voor je huisgenoten niet doet". Toch nog een beetje op zoek naar de rede(n) dacht ik vandaag dat ze mij misschien beter aanvoelt dan ik mezelf en dat ze misschien toch wel weer eens op de juiste golflengte zou kunnen zitten. Ik heb haar immers wel heel graag gezien en ze probeert binnen haar mogelijkheden nog steeds een goeie mama te zijn. Als partner sucked ze big time, en als persoon probeert ze de positieve draad weer op te nemen. Ik heb de relatie opgegeven en daarbij misschien gewoon mijn gevoelens uitgewist zoals ik dat als geen ander kan. Ik weet ook niet waarom ik zo reageer, voor mezelf vind ik het concept "vrije liefde" immers nog altijd zeer interessant, waarom dan niet voor Bell ? Enfin, wel voor Bell, maar niet in dit huis ?
Maar soit, deze blog heeft niet de bedoeling om de "reden" of het antwoord te vinden. Feit is dat ze me niet begrijpt, en dat ik het beu ben om te proberen me verstaanbaar te maken. Ik heb het gevoel dat de rode ogen haar wel tot nadenken hebben gezet, en dat ze er misschien toch wel rekening mee zal houden. Anderzijds wordt verhuizen op deze manier ook wel veel makkelijker, no way dat ik dan nog de "huur" ga betalen, in tegenstelling tot een jaar geleden toen ik ook tot verhuizen gedwongen werd ...
Maar zover zijn we nog niet. De rest van het weekend was rustig en ondanks de snottebellen en de beestjes had ik weer een superfijn weekend met Ruben. Na een week van voor hem 's avonds stikkapot en "tantrums" voor het slapen, was hij dit weekend superlief ... so much love to give :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten