Logica

Als ik me bewust zou moeten worden van al mijn irritaties en vreemde vaststellingen van anderen, dan houdt het menselijke in mij op denk ik.  Het verlangen om vaak alleen te zijn en de hunker naar rust is in die zin makkelijk te verantwoorden, ofwel zijn op dat moment mijn gedachten dan minstens correct, ofwel gewoon humoristisch.  Ik weet niet of dit ASS is, maar het is in elk geval Tom : logica rules :)


Een voorbeeldje van vandaag, gelukkig niet zo irritant, maar ik had tijd en zin om het te ontleden en het wel eens bewust te analyseren : 


Bell zegt tegen Ruben : Je hebt nog niets gegeten !!
Ik kijk naar Ruben die aan het kauwen is en zie een bord waar toch zo'n 1/3 al van leeg was.  Ik had het zelf opgeschept, dus wist hoe vol het voordien was.


Ik zeg dus spontaan : hij is toch goed bezig ?


Bell zegt : ik zeg niet dat hij niet aan het eten is, ik zeg alleen dat hij nog niets gegeten heeft.
Allez, behalve vleesjes en ketchup dan ...


Bell was niet geïrriteerd, dus ik ook niet.  Maar dan ben ik het gaan analyseren.  Hoe kan je nu tegen iemand die aan het kauwen is, zeggen dat hij nog NIETS gegeten heeft ?  Het bord bewijst zelfs, dat hij al 1/3 had opgegeten.


Ook de zin "ik zeg niet dat hij niet aan het eten is, ik zeg alleen dat hij nog niets gegeten heeft" is een contradictie.  Als je zegt dat hij nog niets gegeten heeft, implementeert dat bijgevolg dat hij niet aan het eten is ... het ene sluit het andere uit.  Vanaf het moment dat je aan het eten bent, heb je een fractie van een seconde later iets gegeten, dus op het moment dat je het hebt uitgesproken is het al gebeurd.  Ik wil het niet moeilijk maken ofzo, maar voor mij is dat zo klaar als een klontje (wie heeft die uitspraak nu weer uitgevonden, ik snap hem niet, anyway) Zo zit mijn brein dus in elkaar.  Spontaan reageer ik dan op zulke uitspraken alsof het je reinste onzin is.  


Als ik alles wat mensen zeggen op die manier moet gaan ontleden om er dan achter te komen dat ze eigenlijk iets totaal anders zeggen (daarom niet fout bedoeld hé) dan de echte vast te stellen waarheid, dan loop ik alle gebeurtenissen achterna ... dat trek ik gewoon niet.  Daarom reageer ik dus vaak gewoon niet.  Ik vat het niet, ik snap het niet ... ik zie en ik luister en het klopt niet.  Dan kan ik uitleg vragen, maar bekijken ze me alsof ik dom ben, of ik kan het ontleden, maar dan ben ik traag of te laat, of ik kan gewoon zwijgen en dan vindt men je associaal en ongeïnteresseerd.  Als je dan ook nog eens moet gaan nadenken wat de minst slechte optie van de drie is, zijn er 10 minuten voorbij en ga je dus sowieso voor de derde optie :p


Hehe, terwijl ik dit typ ben ik eigenlijk vrolijk aan het glimlachen.  Het bewustworden is leuk, het aanvaardingsproces is in volle gang.  Vanmorgen bij het opstaan had ik het moeilijk met ouder worden en het te moeten volhouden tot minstens de kids uit de deur zijn.  Vandaag was ik niet echt in mijn element, maar de verstandhouding met Ruben en Kato waren opperbest, dus cava nog.


Toch kon ik me niet ontdoen van de bedenking dat je kinderen met logica eigenlijk veel kan bijbrengen - lekker makkelijk.  Maar hoe lang nog ? Volwassenen hebben het daar veel moeilijker mee, waarom weet ik eigenlijk niet ... hun bagage ? hun eigen ervaring, bril ? hun koppigheid ? het idee dat ze alles al weten ? Wel horen maar niet luisteren ? Geen flauw idee.  Maar mits enig geduld kan ik Kato en Ruben dus gewoon vertellen wat ik denk en heb ik het gevoel dat ze me wel begrijpen.  Bij volwassenen heb ik precies gewoon veel meer tijd en begrip nodig om me uit te drukken.


Enfin, niet zo ok opgestaan, maar ik ga slapen met een goed gevoel.  Ff chill muziekje op en een druk weekend tegemoet.


t.