Mmh ... om te beginnen ... geen nieuws is goed nieuws. Als er me iets tegenzit zal ik wellicht sneller bloggen dan wanneer alles goed gaat. Ik heb nu binnen de vzw sinds enkele weken weer tijdelijk de job van materiaalmeester toegewezen gekregen, wegens vertrek van de vorige en geen budget om hem te vervangen. Of dus eerder een kans om enkele putjes te dichten door hem nog even niet te vervangen.
Materiaalmeester zijn is intensief maar fijn. De puntjes terug op de i, zaken op orde stellen, contact met begeleiding en terug meedraaien in de schoolprojecten. Het zijn dan wel weer terug meer uren per week, maar voor de geest is het niet zo intensief als "kunstenaarbegeleider". Easy does it eigenlijk.
Maarrrrrrr ... voor mij mag dit dan wel even een luxe-positie zijn en een ontsnapping aan de chaos die heerst op den bureau en bij de collega's ... na de zoveelste klacht van één van mijn naaste collega's, ben ik nog eens goed beginnen nadenken en heb ik een brief geschreven dat ik zo niet verder wil met de vzw. Een brief aan ... "het beleid" - wie dat dan ook is. Nog eens goed nagelezen en de dag erna gepost. De brief is ook tot de "oprichtster" geraakt, de persoon die in weze in staat zou moeten zijn om verandering en positiviteit te brengen. De brief was een klacht dat er geen gehoor werd gegeven aan mijn vraag om stabiliteit, een hoofdcoördinator, een lange termijn visie en het gebrek aan een gecoördineerd beleid. Eind 2011 werd er mij gevraagd om vertrouwen te hebben, één kwartaal verder is er niks van te merken, integendeel ... er is nog een collega weg ...
Morgen wordt tegelijk spannend en hopelijk revolutionair. Omdat ik de brief heb geschreven krijg ik waarschijnlijk de volle lading en goed naar mijn vet, maar ik ben het beu. Ik heb mezelf beloofd dat ik niet nog eens een jaar als 2011 ging doen, en is het dus een goede zaak dat ik het uit de doeken heb gedaan. Het positieve waardoor ik rustig kan gaan slapen is, dat ik het voltallige team achter mij heb ... ik ben niet de enige die "verandering" wil.
De Asperger in mij zou nu alle mogelijke situaties voorbereiden en beginnen uitdenken om zo voldoende gewapend te zijn. Ik neem een andere strategie, want voorbereiden is hier onbegonnen werk. Ik lees morgen nog eens mijn brief/mail en ik ga vooral zwijgen. Muurtje optrekken en that's it. Mijn tegenpartij kennende valt er morgen toch niets te winnen. En als er vragen worden gesteld ga'k even de tijd nemen om na te denken en rustig antwoorden. Misschien zijn er meerdere opties, maar ik denk dat de beste oplossing de volgende is : een hoofdcoördinator die naar buiten kan komen als hoofdcoördinator, die haar of zijn verantwoordlijkheid opneemt, gesprekken voert met de voornaamste partners, een beleid uitstippelt met het team, weet wat er volgend jaar in het dossier kan staan en vooruitziend is in toekomstige problemen die nu al zichtbaar zijn. De problemen van vandaag worden wel opgelost, daar zit niet het probleem, maar mits een goed beleid zouden er veel problemen van vandaag niet hoeven te bestaan.
En als ik nu opportunistisch ben, zou ik het liefst nog samen met twee hoofdcoördinator zijn. Dat is niet altijd efficiënt, maar dat garandeert volgens mij meer succes in het terug rechttrekken van de chaos. Zo kan ik nog blijven doen wat ik graag doe, en tegelijk mijn visie op het beleid zachtjes doorduwen.
Eigenlijk zou ik ook sterk moeten zijn en mijn ontslag geven als er niks verandert. Maar dan laat ik het team in de steek, en zij zitten net nu allemaal met dezelfde vraag als ik. Enfin, nu ben ik dus toch aan het voorbereiden en eigenlijk heeft dit helemaal geen zin. Ik ga lekker maffe ... hoop en verbetering is het hoofdgevoel. En trots, ik ben best wel trots dat ik het heb aangedurfd om me te verzetten tegen deze situatie. Ik kan er persoonlijk alleen maar beter uitkomen, hopelijk de vzw ook.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten