ok, normaal gezien maak ik mijn blogtitels niet zo expliciet, maar vanavond een klein -from my point of view- verslagje van de laatste pas(s) leuven meeting. Ik was enorm moe - nog steeds niet uitgerust van de laatste twee weken en de weerstand ging met grote stappen achteruit. Dat begint bij mij altijd met keelpijn, verstopte sinussen (vooral boven tegen mijn voorhoofd), vervolgens verdwijnt de keelpijn maar zakt dat naar de luchtwegen en longen, en verspreid het snot over heel mijn hoofd. Heel afmattend. Gelukkig heb ik de laatste jaren wel de mogelijkheid tot verse en gezonde voeding en verdwijnt het hele gebeuren vrij snel als ik wat kan rusten. Vroeger met fast- en micro-food duurde één kleine sinusitus soms een half jaar. Het weekend was enorm afmattend, nog twee dagen afzien op het werk en dan eindelijk twee dagen recup. Het komt dus goed. Eigenlijk ben ik moe en snotterig genoeg om af te bellen, maar dat gaat nu eenmaal niet in mijn job (vind ik).
En dus eigenlijk uitgeput ging ik toch volgens planning nog naar Leuven. Gekkenwerk vond ik, maar eens ik dan daar was, valt alle stress weg en trek ik mij van niets of niemand nog iets aan - 100% me. Dat is niet op alle pas(s) meetings zo, maar nu was er weinig volk en ik had het gevoel dat ook met het onderwerp (zie titel) ik niet veel mis kon doen. De gesprekken had ik twee maand geleden met iemand uit de pas(s) groep al eens gedaan, dus hard nadenken moest ook al niet meer.
Mijn switch (toen ik 32 was ?) van "ik wil mijn vrijheid, dus geen kinderen -> naar ik wil best wel kinderen, zolang het dan met de juiste partner is, die mij die vrijheid gunt" was best radicaal en rationeel. Het zinnetje dat bleef hangen toen was : "als ik een aanbod krijg om een maand op tournéé te gaan naar de VS of eender waar, dan moet ik de vrijheid hebben om te kunnen vertrekken". Groot was de teleurstelling bij Bell toen ik na de geboorte van Ruben bijna elke avond gewoon thuis was :) en vooral heel veel vrijheid nam om thuis te blijven en bij mijn zoon te zijn.
De conclusie van de avond was -voor mij- wel heel verrijkend. De vragen "wil je kinderen" en "hoe is het voor je als autist om kinderen te hebben" kwamen uitgebreid aan bod. De vraag die bij mij opkwam en bleef hangen was "Waarom wilt iemand kinderen ?". Er zijn dan meteen verschillende redenen te verzinnen die geen goeie reden zijn volgens mij. Er zijn er die zo cliché zijn dat je er dan al bijna niets meer op kan zeggen. Maar op het einde van de avond wist ik het antwoord voor mezelf. Sinds de geboorte van Ruben voel ik me meer compleet ... meer mens ... meer volledig. Je ziet vaak een klein copietje van jezelf waardoor je regelmatig met jezelf wordt geconfronteerd en je jezelf beter leert kennen. Je maakt fouten waar je dan weer uit leert, je krijgt enorm veel krediet trouwens van je eigen kids.
De uitspraak van iemand (zonder kinderen) dat het je energie geeft, heb ik toch zwaar moeten tegenspreken. Als ik niet met regelmaat Tom-tijd inlas, dan zuigt het me helemaal leeg (check Ibiza) Gelukkig neem ik dus nu regelmatig tijd voor mezelf (zoals nu), maar ja, ze zijn ook weeral wat ouder (4,5 en 10).
En waar ik me nog steeds af en toe kwaad om maak zijn situaties waarin iemand met ASS of autisme of apserger of whatever met kinderen zonder autisme niet in hun buurt mag komen omdat ze zijn/haar gedrag overnemen. Daar word ik echt heel boos van, schandalig gewoon, respectloos. Het is duidelijk dat die partners dan echt niet weten waar het over gaat. Zo is het een tijdje hier geweest, en zo kwam het gisteren ook op tafel door één van de gesprekspartners. ASS uit zich in gedrag, maar zit in het hoofd. Je hebt het, of je hebt het niet. Het gedrag dat eruit voortkomt is voor 90% camouflage gedrag. Mijn visie is dat kinderen je uiteraard gaan voor een deel gaan copiëren, maar op een bepaalde leeftijd ook zichzelf gaan ontwikkelen tot wie ze zelf zijn, en dat gedrag er wel weer uit gaan filteren. Zij zullen zich wel kunnen inleven en empathie tonen en dingen aanvoelen en "normale" sociale relaties aangaan (als dat dan al belangrijk is). De enige voorwaarde is dat zij kunnen opgroeien in alle vrijheid en veiligheid om zichzelf te zijn en niet perse te moeten spiegelen aan ouders en/of peergroups.
En toen werd het weer 23u30 - terug naar Antwerpen - niet zo'n goede nachtrust - maar toch lang genoeg in mijn bed kunnen blijven liggen - zaterdagnacht ook weer werken - licht ging uit om 3u30 en heb zowat de ganse nacht liggen piekeren over iets wat was gebeurt. Nu dat ik daar wat zekerheid over heb, denk ik vandaag wel een goeie nachtrust te zullen hebben. Nog geen 22u en 't licht gaat uit. Enkel Ayco Duyster mag nog even blijven :) Slaapwel
t.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten