wat een weekend

Wat aanvankelijk een rustig verlengd weekend had moeten worden, is er eentje geworden met veel te weinig Tom tijd.  Gelukkig sluit ik het wel af met wat Tom tijd.  De kids waren met A. in de ardennen voor 5 dagen, dus het huis was voor mij alleen.  Maar ik had nog werk meegenomen en dat heeft allemaal veel meer tijd in beslag genomen dan had gemoeten.  Vanmorgen ben ik er dan maar mee opgehouden met de frustratie dat het maar voor de helft in orde was gekomen.


Vanmiddag ben ik dan al het materiaal gaan klaarzetten voor morgen, en dat liep gelukkig vlotter dan verwacht.  Dus was ik net iets vroeger thuis dan verwacht.  Bell en de kids waren inmiddels terug uit de ardennen (5 dagen weggeweest) en Ruben was superblij mij terug te zien.  Bell was minder vrolijk en zag haar kans schoon om me naar boven te sturen toen ik zei dat ik nog wel wat voor Dine on Ashes zou willen doen.  Dus ik naar boven met de laptop in bed, en enige tijd later stond Ruben bij mij.  Man man, wat een liefde, knuffelen, kroelen ... als hij door mij kon zat hij in mij ... Hij reageerde uiterst verontwaardigd dat hij dat nooit zou doen toen ik zei dat het leek alsof hij mij wilde opeten :)  Heerlijk toch om het weekend dan zo af te sluiten.


Meer dan 4 jaar intense band met mijn zoon ... dat nemen ze al niet meer van mij af.  En toen hij moest gaan slapen reageerde hij zeer voorbeeldig ... nog even in bad, tandjes poetsen, pyama aan ... en zelfs tijdens het verhaaltje bleef hij heel de tijd tegen me aankroelen.  Lovely ...


Kato hangt dan weer totaal aan de mama.  Best wel lastig als ze dan beide de keuze of optie krijgen wie een verhaaltje mag lezen.  Kato loopt niet weg van de stress die Bell soms uitstraalt, Ruben wel, die komt dan bij mij de rust opzoeken.  Soms heb ik het gevoel dat Kato de stress en boosheid zelfs overneemt.  Niet evident. Enfin, not my problem ... ik zal wel proberen lief te blijven.


Ik speel al een tijdje met het idee om een filmpje te posten op FaceBook, maar het druist een beetje in tegen het idee dat ik met Asperger niet meer naar buiten wil komen.  Ik zal het dan toch even posten, maar de commentaar zet ik in dit blog.


Lilly Allen : Not Fair ... dit is dus hoe het is voor een vrouw (meisje) om een relatie te hebben met iemand met het Asperger Syndroom :)

hehe, ik kan er wel mee lachen nu, maar Bell zette het vroeger keihard om mij te provoceren (wat overigens zelden lukt, maar soit).  Zou Lilly Allen het zelf wel beseffen, vraag ik mij dan af.  Waarschijnlijk niet, anders die je niet zo neerbuigend toch ?


De klok zegt dat het weer tijd is voor een nachtelijke break ... nog wat muziekjes luisteren, oogjes dicht, en morgen weer pijn in de kuiten van het gewicht van de stalen tippen :) ... Nog altijd beter dan blauwe tenen denk ik dan.