Net Mozart & The Whale gezien. Toch weer gek wat zo'n film doet met mij. Het gaat over twee mensen met asperger, maar elks op hun eigen manier. Hun persoonlijke struggle om ermee om te gaan en hun relatie (wat al moeilijk is op zich) maakt de film enorm met ups & downs. Deze keer wel een happy end (in tegenstelling met "Adam" van enkele weken terug), hoewel ik denk dat ze altijd met hun problemen zullen moeten blijven dealen.
Op een gegeven moment wordt ik getriggerd door een uitspraak en stort weer in een huilbui. "It's all about acceptance" denk ik in het engels (geen ondertiteling). Dat is wat pijn doet, niet aanvaard worden zoals ik ben. Zij wilde het wel, zij wilde hem wel aanvaarden, met zijn getallen, met zijn chaos, met sociale beperking. Tegelijk duwt ze hem (zonder overleg vooraf) in hoekjes en nieuwe situaties waar die wellicht op lange termijn wel beter van wordt maar toch totaal flipt.
Ik flip zelden. Ik slaag wel eens op tafel (lang geleden nu), of ik smeet ooit eens een volle zak tegen de grond. Muziek is mijn meditatie, mijn vlucht, mijn "getallen". Je hebt geen asperger hoor ik de psycholoog zeggen; dan vraag ik me af of anderen ook zo reageren op films als deze. Ik zocht immers geen aanrakingspunten of vergelijkingspunten, ik wilde gewoon deze film wel zien uit interesse voor het aspergersyndroom.
"Hij" wordt afgespiegeld als een "typische" asperger (in zoverre dat asperger iets typisch is), in elk geval de dingen die je vaak hoort terugkomen als typisch autistisch gedrag : bijzonder intelligent in één ding (getallen), geen oogcontact, compensatiegedrag om normaal te zijn. "Zij" vond ik (op basis van wat ik ondertussen lees en weet) helemaal geen asperger. Beetje meer ik eigenlijk (met uitzondering van het geslacht :)) Zoals zij werd afgebeeld in de film, zo zou ik dan ook nog wel asperger kunnen hebben. (sorry lezers, nog steeds zwaar in twijfel, en nog te druk om terug te gaan naar de psychiater). Zij compenseert op een andere manier, door haar gekheid en opvallende looks, dwingt ze haar omgeving haar een plaats te geven (en te aanvaarden). Ze maakt wel oogcontact, probeert medelievend te zijn, slaagt beter in sociale relaties (in een kapperszaak kan je heel wat opsteken natuurlijk), muzikaal genie, hoewel ik haar graag een instrument had horen spelen in de film... Het gehecht zijn aan dieren is totaal vreemd voor mij. Dat je iets mist bij verandering snap ik wel, misschien was de dood van het konijn alleen maar een aanleiding om reactie uit te lokken ...
Zowel bij "adam" als bij "Mozart & the whale" voel ik de drang om de film nog eens te zien, met als doel sommige nieuwe details te ontdekken. Ik vond sommige humor wel grappig, adam is iets vrolijker, het niet kunnen aflezen van gelaatsuitdrukkingen kwam in deze film meer naar voren. Zelf ben ik hier nooit mee geconfronteerd, het is wel iets waar Bell me vaak allert op maakte, niet alleen mijn gelaat, maar mijn volledige lichaamstaal onthult soms bijna niets.
Wat gek is, is dat ik eens buiten in andere sociale relaties zo'n reacties niet krijg. Weinig oogcontact wel, maar geen abnormaal gedrag. Ondertussen prachtige soundscapes (Walls met Vacant) op StuBru (Duyster), 'k word er terug helemaal rustig van. Bijna tijd voor slaapjes doen. 't Was een vermoeiend maar aangenaam weekend. Wederom een goeie prestatie bij Roland, en vandaag nog redelijk wat Tom tijd.
Dus boenk erop denk ik, alles draait om aanvaarding, mijn hele leven, mijn hele zijn : i just want(ed) to be accepted. De mooiste momenten in mijn memorie zijn die waar men mij ophemelde, waarin ik me uitmundend voelde, waarin ik niks te verliezen had. Tegen mij zeggen dat ik goed ben in muziek heeft geen waarde meer, dat weet ik ondertussen wel. Ik trek het vergelijk met Donald (the whale) die zijn rust zoekt in getallen, voor mij is muziek maken of er mee bezig zijn ook gewoon rust zoeken. Dat het de emotie van dat moment opzoekt is alleen maar begrijpelijk. Getallen werden zijn job (welliswaar eerst met tegenzin), ik moet ook maar terug wat meer in muziek zoeken denk ik (jobwise). Als performer, uitblinken in één of ander instrument ben ik wellicht te laat (te oud), maar in muziektechniek liggen nog steeds heel veel uitdagingen hoop ik. Maar veranderen van job is niet simpel hé.
Na deze film begrijp ik ook waarom ik zo keihard voet bij stuk hou dat ik "niet verhuis". Ook al zullen er 100 plekken zijn waar ik met in mijn eentje beter zou kunnen voelen, dit huis bied ook een plek voor mijn kindjes, en de bovenverdieping die nu van mij is, is groot genoeg. Mocht B. ooit vertrekken, dan neem ik de kelder en het gelijkvloers er met plezier bij. Ik voel me goed op deze plek. De buren maakten deze ochtend wel veel lawaai, maar het waren vrolijke geluiden (met hun babys), wie kan hen dat nu kwalijk nemen ... Kids rule !!
Het begint te knagen : "vond ik maar zo iemand als "Mozart". Tegelijk denk ik dat ik niet de kracht zou hebben om zulks een "moeilijke" relatie in stand te kunnen houden. Ik heb al zoveel failures achter de rug (ook weer zoals zij). Dus eigenlijk moet ik iemand zoals "The Whale" ontmoeten. hehe ... pfff ... wat een idee. Maar als dat dan echte liefde zou zijn ? waarom niet ... toch beter dan helemaal alleen door het leven te moeten ? Het knaagt nog maar een heel klein beetje. Tis nog veel te druk om me al in een nieuw avontuur te storten. Maar ik merk het al door in gedachten af en toe terug te vallen op prettige "relatie"momenten uit het verleden.
Het nieuws, 23u, licht uit, ... slaapwel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten