Waarom ik zo graag een diagnose zou willen ?

Dat was één van de eerste vragen tijdens het "intake" gesprek, zowel bij de psycholoog, als bij de psychiater.  Een vraag die dus blijft aanslepen tussen de tegenelkaarketsende "let it flow" en "zie je wel / zou het dan toch" gedachten.


Vrienden blijven me vertellen dat het niet belangrijk is of er een stempel op staat of niet.  Ik vertel het ook graag aan mezelf.  Ik denk dat het inderdaad niet belangrijk is voor het verleden, of voor het heden, maar het niet moeten afwegen "wel of niet" zou de toekomst wel lichter kunnen maken.  Ik ben sinds 2006 bewust bezig om mezelf beter te kunnen inschatten, wie ben ik, wat doe ik, waar voel ik me goed bij, hoe reageer ik op situaties.  Deze drang is nog steeds niet weg.  En natuurlijk doe ik dat in eerste instantie om mezelf te kunnen wapenen tegen kritiek en moeilijke situaties, maar ook omdat het "leven" op dit moment zo weinig steunpunten geeft.  Ik kan me vasthouden aan mijn kids, aan muziek, maar dus al enige tijd niet meer aan een partner (in welke hoedanigheid dan ook), en nu ook al niet meer aan een job (geen idee wat 2012 te bieden heeft).


Dus in de zoektocht "Asperger" of niet vooral dat deel verankerd : waar ga ik zoeken, waar ga ik mezelf kunnen tegenkomen.  Zal ik maar eens naar een "autisme-activiteit" gaan ?  Zal ik eens wat meer focussen op afspreken met iemand met een "asperger diagnose".  Ik heb net iets ingesproken op het antwoordapparaat van de psychiater, daar zat ik al langer mee in mijn hoofd.  Deze voormiddag heb ik even tijd voor mezelf. Straks naar Brussel voor de job.


Dus waarom ik zo graag een diagnose zou willen : volgens mij geeft het rust.  Eindelijk totaal mezelf mogen, kunnen zijn ... geen verantwoording meer moeten afleggen aan mezelf in eerste instantie, aan de omgeving in tweede instantie.  Het geeft aanvaarding van mezelf (remember Mozart & the Whale - projectie).  Door anderen willen aanvaard worden is één, maar mezelf aanvaarden met alle dromen die nog niet zijn uitgekomen, terwijl er zoveel potentiëel lijkt te zijn, is twee.  Hoe komt het dat ik met zoveel talent nog steeds gewoon aan het prutsen ben, hoe komt het dat ik met zulk een iq gewoon in de sociale sector mijn plaats lijk te vinden, hoe komt het dat ik mijn "levenspartners" zoveel kan beloven, maar het niet kan waarmaken.


En het antwoord vandaag voordat mijn hoofd uit elkaar barst moet maar weeral zijn : "let it flow", laat het zijn ... je bent wie je bent en je mag gelukkig zijn met wie je bent.  De kinderen zie je graag en je doet je werk nog steeds goed.


pfff ... ik ben moe ... ik zou willen leven, maar als ik niet regelmatig naar bed ga om 10u dan kom ik in deze vibe terecht.


Ben toch blij dat ik even een halve dag de tijd vond om dit uit te dokteren.  To be continued.  Nu eerst even de wasmachine uitladen en een nieuwe lading in gang steken.