(nog even snel voor het slapen) ...
En zo kabbelt het leven dan weer verder. Druk, druk, druk, maar met voldoende ruimte voor mezelf (denk ik). Het werk neemt de meeste tijd in beslag, ook 's nachts (vrij onrustige slaap), dan Dine on Ashes (mijn band), en tussen het werk en mijn eigen goesting de kindjes. Natuurlijk zijn die kindjes belangrijker dan mijn eigen bezigheden, maar die moeten om 20u in bed, dus dan schiet er toch nog wat tijd over voor mezelf.
Het lijkt wel weer vluchten, de keuken is nog niet opgeruimd, het speelgoed ligt nog in het rond ... ik doe nog net het hoogstnodige (zoals de vuilzakken vandaag) en dan ben ik bezig met websites, video-filmpjes, muziek ... de laatste dagen allemaal in het teken van het groepje waar ik in speel. (meteen maar wat reklame dan ? www.facebook.com/dineonashes). Ook op het werk durf ik wel eens een half uurtje surfen in functie van DoA, maar dat trek ik dan wel van mijn uren af. 'k Heb er toch veel te veel.
Eergisteren was het "orienteringsgesprek" op 't werk. Er komt een grote reorganisatie aan en een "externe" psycholoog is iedereen aan het screenen. Helaas heb ik mijn ongezouten mening gegeven. Dat bracht weer de volgende onzekerheid mee : zal ik maar al naar een nieuwe job zoeken, of wordt ik hoofdcoördinator met misschien weer veel te veel aanpassingen ? Of wordt ik helemaal onderaan geplaatst als materiaalmeester ? Geen flauw idee. Het idee om de full time job op te geven en terug als zelfstandige aan de slag te gaan had wel iets vond ik. Misschien moet ik dat risico maar misschien wel gewoon zelf dragen als ik het volgend jaar niet meer trek. Ik ben weer moe, als het op het werk neerkomt, ben ik moe. Voor mijn eigen bezigheden is dat niet zo erg, die zijn interessant genoeg om wakker te blijven.
In huis verandert er weinig, behalve dat ik weer terug vrij positief ingesteld ben. Ik blok de perikelen van Bell gewoon nog steeds af. Zwijgen wordt steeds makkelijker. Ik denk niet dat ik er dan echt onder lijdt. Het ziet er naar uit dat ze toch wat pogingen onderneemt om zelf ook wat gelukkiger te worden. Het ochtendhumeur zal wellicht nooit verdwijnen. Af en toe lijkt ze me uit mijn schelp te lokken met opmerkingen die neigen naar "binnenkort ga'k verhuizen" ... ik wacht gewoon rustig de dag af dat ze vertrokken is, over al de rest wil ik mij geen zorgen maken, en zeker geen discussies aangaan. Whatever. Lekker rustig als ze weg is :)
En intussen lekker geniet van mijn ventje. Die komt 's ochtends altijd nog even kroelen. Heerlijk ...
slaapwel
x
Geen opmerkingen:
Een reactie posten