Het is 21u15 en ik lig al even in bed met de laptop op de schoot. Lekker muziekje op. Het ging vandaag voor de rest nog heel goed. Het was goed om vanmorgen even de dingen op een rijtje te bloggen om het dan los te laten. Er zit nog steeds wat druk op mijn voorhoofd en in mijn schouder, maar seffens gaat het licht uit, en morgen laat ik die druk in bed liggen. De laatste twee dagen op het werk gingen goed, ik heb ook weer sinds lang weer zin om te gaan werken morgen.
Ik kwam nog even bloggen om jullie gerust te stellen dat vanmorgen weer een momentopname was. Ups and downs kennen we allemaal wel zeker. De psychiater heeft nog niet teruggebeld, ik heb nog geen lidmaatschap van VVA (vlaamse vereniging voor autisme) betaald, maar de interesse in autisme (en wat dat met mij doet) blijft sterk. Ik laat het dan ook gewoon toe.
De hanekam blijkt een goeie zaak. Ik voel me zelfverzekerd, het geeft me een vrijgeleide om "anders" te zijn. En ik ben graag anders ... het stelt me in staat om minder vragen te stellen, minder na te denken over wat ik wel of niet moet doen. Vandaag gaf ik de medewerkers van kabinet Jeugd een hand, ik vond dat wel gepast. Blijkbaar was ik de enige die op die manier die mensen begroette. Whatever :) Ik vind het boeiende materie en zou graag die jobinvulling toegewezen krijgen volgend jaar. We zullen wel zien.
Bell heeft het weer moeilijk de laatste dagen. Is het alweer een maand geleden misschien :) ? Maar het lukt me steeds beter om het te negeren. Ik vind het erg voor haar, maar als ik wil dat men mij aanvaard, moet ik dit ook maar laten gebeuren zeker. Ik denk wel dat als ze hulp zou zoeken, ze misschien minder last zou hebben van haar boosheid-frustraties-gekwetstheid. Maar ik doe het niet meer, ook al vind ik het erg voor haar (en voor de kids), ik stel me niet meer in de plaats om haar te helpen. Hoe zou ik ook kunnen, vandaag kreeg ik weer de volle lading, de schuld van haar situatie. It doesn't touch me. Dat maakt het voor haar allicht nog erger, maar echt, it doesn't touch me. Zij is zij, en ik ben ik ... maar ik ben uit het zwarte gat geraakt met hulp van "praatpartners/therapeuten" en vooral door de focus te plaatsen op mezelf, en mezelf graag zien. Door deze focus moest ik wel stoppen met haar de schuld te geven van mijn negativiteit. Ik ga ervan uit dat deze methode ook voor haar zou werken, maar ja, wie gaat dat haar wijsmaken. Van wie gaat ze aanvaarden dat de oplossing in haarzelf zit. Van wie gaat ze sowieso willen geloven dat ze een probleem heeft.
Ik vlucht in muziek, zij vlucht in iets anders. In haar dromen vlucht ze zelfs naar een ander land. Typisch gedrag om je problemen niet onder ogen te willen zien. "Jij bent mijn probleem" zegt ze dan. En dan denk ik : "whatever ... stikt erin ... ik vind het erg je zo te zien, maar ik ga/kan/wil je niet helpen. Trek uw plan. Ocharme jij, maar ja, je kan er wellicht niet veel aan doen, je hebt als kind wellicht niet echt het goeie voorbeeld gekregen" En dan kan ik het niet laten om ook te denken ... shit ... mijn kids gaan dat dus later ook zo doen ? Of gaan ze mijn "associaal" gedrag overnemen ? Of komt het allemaal wel goed ? Kan ik voorkomen dat ze denken dat een ochtendhumeur met roepen en commentaar geven op huisgenoten normaal is ?
Ruben vond het in elk geval niet normaal vanmorgen. Ik vond het wel schattig. Bell roept de negativiteit in het rond, ik mompel zachtjes ... "here we go again" en Ruben roept terug : "mama, jij bent stout !!!" ... schitterend. Eventjes op haar plaats gezet. Kato heeft schrik van Bell 's morgens, die weet niet meer wat ze wel of niet moet. Ik leer haar hoe je ermee kan omgaan (enfin, hoe ik ermee omga, of eigenlijk helemaal niet mee omga en het probeer te negeren), maar als meisje neemt ze later mss wel hetzelfde gedrag over. Mama lijkt op opa zei ze ... tja ... Als ik Bell met zo'n dingen confronteer plaats ik Kato in een moeilijke positie, dus zwijgen maar weeral.
Ik val in herhaling wellicht ... het houdt dan ook niet op. Mensen zeggen me wel eens, is dat niet moelijk ? co-ouderschap in hetzelfde huis ? Ik ondervind vandaag inderdaad de nadelen. Ik zou strenger zijn op sommige vlakken mocht Bell verhuizen, maar het zou opvoed-technisch wel makkelijker zijn (efficienter :-D). Minder televisie, eten aan tafel ipv de zetel, minder rommel (maar wel samen opruimen), meer tijd met de kids tot ze in bed liggen. De regel van aan tafel eten was na een jaar samenwonen al weg. 'k Heb er nooit iets tegen kunnen inbrengen.
Toch nog één anekdote, en dan heb ik het allemaal van me af geschreven : Bell kwam terug op het feit dat ik haar keihard gekwetst heb tijdens de zwangerschap (iets over haar uiterlijk). Toen had zij de relatie al opgegeven zei ze. Zij had dus de relatie eerst opgegeven en het was dus eigenlijk al meer dan 4 jaar gedaan. Anyway, voor mij was het einde van de relatie pas echt duidelijk toen ik haar zei : "i give up. Dit trek ik niet meer." Maar door zulke dingen nu te zeggen, zet ze zich toch in het rijtje van : "ik heb je dan maar wat aan het lijntje gehouden, financiëel, praktisch, als papa van mijn kindjes ..." Ook niet echt proper denk ik dan, dan hield ik mezelf dus 5 jaar lang voor dat ik een relatie had ? Gek hé ... Enfin, dat is in elk geval achter de rug. En ik laat het verleden graag en nogal makkelijk los. Alleen dan kan ik verder :)
Gezever en gezeik in dit blog : en toch : ik had een goeie dag ... ik word master in het "negeren van haar negativiteit", en nu het geblogd is, mag het ook uit mijn hoofd worden gewist. Easy does it :) En meteen verlichtte ook de druk in mijn schouder en voorhoofd
slaapwel
x
Geen opmerkingen:
Een reactie posten