Iedereen leek behoorlijk moe vandaag (het zat in de lucht precies) en ook de moderator begon vrij chaotisch. Hij stelde de eerste vraag (vh onderwerp vd dag) maar vergat dat iedereen zich nog moest voorstellen, dus hij hernam zich met en we doen tegelijk een toertje. En de trend van de verdere avond was gezet : Dat toertje is nooit compleet geraakt en sommigen kwamen dus (niet of zelden aan het woord, omdat ze de stap nog niet hadden gezet). Enfin, voor mij is het na 10 jaar ervaring in de kunsteducatie natuurlijk gemakkelijk om te zien waar het misging in de groepsdynamiek, maar het werd toch wel een boeiende en heftige avond.
De mensen die wel eens aan het woord kwamen konden hun ei kwijt over gebeurtenissen in hun leven of op het werk. Er werden ook wel wat antwoorden aangereikt, maar die werden dan weer niet uitgespit in de diepte. Zelf vind het ook heel moeilijk om nu samen te vatten wat er mij het meest is bijgebleven. 'k Heb wel even mijn beklag kunnen doen over wat me het meest frustreerd in huis, en daarover kwam gisteren per mail van iemand uit de groep nog erkenning en bevestiging. Dat is dan misschien toch een antwoord.
Hoewel behoorlijk moe de vergadering begonnen, vond ik toch de moed om met twee mensen nog in een caféetje te kruipen. En toen bleken de gesprekken ineens wel veel dieper en intenser te gaan. Maar het werd een discussie van gelijk en ongelijk, terwijl het voor de andere eigenlijk alleen maar ging om "voor mij is dat zo niet, punt."
Mijn eindconclusie van deze avond : autisme is echt voor iedereen zo verschillend. Overgevoelig aan te veel aan prikkels (geluidsprikkels heb ik niet zoveel last van, de knop gaat gewoon uit - beeld is dan weer super storend, bv. een tv).
Naast mij zat een behoorlijk intelligente kerel die nochthans niet echt in zijn kaarten laat zien. Ik kan er niet zo meteen goed hoogte van nemen, maar het positieve is zeker dat hij af en toe de sfeer brak met een geslaagd grapje en dat hij af en toe ook de discussie wat kracht bijzette door het (wetenschappelijk) correct te maken.
Normbesef. Ik las wel eens dat autisten een groot normbesef hebben, dat herken ik dan wel bij mezelf (zeker in het verkeer), maar het valt me op dat sommige mensen met autisme het helemaal niet nauw nemen met regeltjes. De uitleg die ik gisteren kreeg was : autisten denken in extremen. Ze gaan regels net wel of niet heel nauwkeurig toepassen. Als het bv. op de werkvloer gangbaar is om laks met regels om te gaan, dan kunnen mensen met autisme laks zijn met alle regels op de werkvloer ... Boeiend ...
Het zwart-wit toepassen herken ik wel (wat ook extreem is), maar ik besef tegelijk dat het bijna nooit zwart-wit is. Eén van de onderwerpen van vrijdag was : "hoe ga je om met regels die wel op jou maar niet op iemand anders van toepassing zijn". Vertaald naar mijn situatie en de bijhorende frustratie : Bell die tegen mij zegt dat er "dat moet gebeuren" maar het zelf niet doet. In mijn oplopende irritatie door er alleen nog maar aan te denken kwam ik bij "ik denk vaak dat het projectie is ..." Ze zegt die dingen alleen maar omdat het een gebrek is bij haar eigen. Ik word er nochthans niet minder vrolijk van door dat te denken. Vandaag begon ik te brainstormen over hoe complex het kan zijn : het klassement van de verschillende uitspraken alleen al : een regel, een richtlijn, een tip, een waarschuwing, een herhaling, een norm, een waarde, informatie, een vraag, een hint, enz ... en dan heb je wellicht ook nog de combinaties van voorgaande ... yeah right !! Nu heb ik iets om er niet meer zo gefrustreerd van te zijn : KNOP AF :p
Een tweede bedenking was dus die projectie. Ik krijg nog steeds naar mijn hoofd geslingerd dat ik negativiteit uitstraal. Vandaag zou dat terecht zijn, vandaar dat ik de ganse dag mij terugtrek in mijn kamertje, maar het is soms dikke bull-shit en dan is het zeer zeker projectie. Daar heb ik nog geen middeltje voor om haar dat duidelijk te maken. Als het lukt om gewoon positief te blijven en te lachen is er geen probleem, maar meestal is het een opeenstappeling van uitspraken die in de loop van de dag in mijn richting zijn uitgekomen en dan roep ik toch wel eens terug ... Misschien moet ik haar proberen voor te zijn volgende keer. In plaats van het te negeren als ze negatief is, te zeggen dat ze beter uit mijn buurt blijft ofzo.
Op de pas(s) avond zijn er mensen met een relatie die vertellen wat ze in sommige situaties doen. Zinloos denk ik dan ... tis tenslotte uit, en ik hoef alleen maar mezelf te zijn, hoe moeilijk dat voor mijn "gezinsleden" dat dan ook is. Ik zal me aanpassen als dat iets oplevert, maar ik steek geen energie meer in sommige uitzichtloze dingen.
Dat was de tweede topic : "je zelf aanpassen : hypocriet of flexibel". Voor mezelf maakte ik de bedenking dat ik dat eerder doe uit efficiëntie (ook al komt het egoistisch over). Als ik er baat bij heb mezelf aan te passen dan zal ik het wellicht doen - haast als een reflex - als ik niet zie dat het iets oplevert, dan niet ... En dan maak ik nu de bedenking dat het niet altijd egoisme is : hier komt toch ook het normbesef of de plicht om verantwoordelijkheid op te nemen : bv. opvoeden van kinderen, of op het werk, of tov beloftes.
En zo is alles weer even op een rijtje gezet. Ben blij dat ik er vandaag tijd voor kon maken. Het zou kunnen dat deze blog één van de meeste chaotische is, maar mocht het niet duidelijk zijn en toch belangrijk, dan hoor ik het wel zeker ?
Volgende pas(s) vergadering kan ik er niet bijzijn, helaas. Iets met het werk denk ik. Even verder kijken naar maart of misschien zelfs nog later. En nu zal ik eens naar beneden gaan en zien of ik nog iets kan betekenen voor de kids.
t.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten