ASS in mijn jeugd

Er vraagt me vandaag iemand in een berichtje op Facebook hoe ik ASS beleef.  Ik begin te typen, ongestructureerd en besef dat ik maar wat typ, niets doordacht, weet ik het wel ? Is dat niet de reden waarom ik naar de pas(s) groepen ga, om het te doorgronden.  Het zijn interessante avonden, maar het wordt er niet echt duidelijker op voor mezelf, alleen maar complexer.  Gelukkig vind ik het niet super belangrijk en kan ik het ook wel loslaten dat ik mezelf nog steeds niet altijd kan doorgronden.


Maar beste J,


Ik probeer dus toch om iets relevant voor je op te schrijven :


Ik ga er behoorlijk goed mee om eigenlijk.  Ik ben mijn ouders dankbaar dat zij me vrij lieten in mijn jeugd.  Het moet voor hen ongelooflijk moeilijk zijn geweest, maar ik ben op de één of andere manier toch nooit ontspoord.  Ik kwam bv. heel vaak gewoon te laat thuis, maar ging nooit echt op het foute pad.  Ik had twee interesses, meisjes en muziek.  Stoer doen hoefde niet, vreemd genoeg had pesten geen vat op mij; of ik begreep het niet, of ik was slim genoeg om het gewoon te negeren.  Ik was geen vechter, maar was als kind op de één of andere manier toch de "beschermer" van de "zonderlingen".  Ik was nogal groot van gestalte, dat hielp wel waarschijnlijk.  Onder hen een super verlegen en niet zo bijster slimme jongen, een rosse schavuit die altijd kattekwaad uitstak om zo aanzien te verkrijgen, een nert, een idioot, enz ...  Wellicht koos ik hen als vriend omdat zij anders waren en ik bij hen ook anders (of eerder gewoon mezelf) kon zijn. 


's Nachts droomde ik vaak dat ik werd aangevallen, en dan droomde ik dat scenario telkens opnieuw, soms wel 20 keer terug van het begin, tot ik een manier had gevonden hoe ik dat gevecht moest winnen of ontwijken.  Een beetje vergelijkbaar zoals "wij" een gesprek voorbereiden, of een planning maken in ons hoofd, alles herkauwen, alle opties bekijken en dan tot het besef komen dat in realiteit het toch nog anders uitdraait :p


Na het diagnostisch onderzoek (afgerond in oktober 2011) bleek dat er welliswaar sprake was van ASS, maar dat er geen zware of doorslaggevende problemen vast te stellen waren.  Dat was niets nieuws onder de zon, ik was inmiddels zelf uit mijn (tweede) lichte depressie geraakt, en stond inmiddels weer helemaal recht met een positief zelfbeeld.  Tegelijk viel ik achterover van de test-uitslagen.


Score / Percentiel


Verbaal IQ  121 / 92 
Performaal IQ  121 / 92 
Totaal IQ  124 / 95 :)
Verbaal begrip  116 / 86 
Perceptuele organisatie  131 / 98 
Werkgeheugen  122 / 93
Verwerkingssnelheid  96 / 36


Niet dat ik dit belangrijk vind, maar het gaf me enerzijds een enorme positieve boost : ik ben dus niet dom, anderzijds denk ik dat de stoornissen in het AS het doen blijken dat ik zowel voor mezelf, als voor de buitenwereld maar een gemiddelde intellegentie heb.  Het heeft vooral te maken met mijn beperkte interesse in alles, en een super interesse in muziek, en meer in het bijzonder muziek- en geluidstechniek.



Om terug naar de oorsprong van je vraag te gaan :  Ik vind het moelijk om te antwoorden hoe ik ermee omging tijdens mijn jeugd.  Het stempelde Asperger kreeg ik voor het eerst vorige jaar april ofzo.  Sommige dingen die terugkomen in de praatgroepen zijn wel heel herkenbaar, maar of dat nu ASS was of gewoon mezelf is niet altijd duidelijk.


Ik kan mijn karakter uit mijn jeugd beschrijven als : 

• goed in de groep liggend, 
• vriend van velen, diplomatisch, 
•  sterke drang naar "speciaal zijn"
• wel goeie punten halen maar toch geen nert - vanaf het 3e of 4e lager deed ik trouwens gewoon de minimum aan effort om toch geslaagd te zijn.
• alleen maar dingen doen die ik goed kon (ik kon gelukkig wel veel): 
• ontzettend veel behoefte aan bevestiging en schouderklopjes; daar zorgde ik dan wel voor dat er genoeg situaties waren om dat mogelijk te maken.

Ik herken uit ASS de volgende dingen : 

• controle-freak, speciale interesse (ik spendeerde 9u per week aan les in de muziekschool toen ik 15j. was - af en toe thuis oefenen niet meegerekend), het lifters-verhaal (18+), 
• ongeschreven rituelen (opstaan, badkamer, gaan slapen, ...), 
• snel onbehaaglijke lichamelijke gewaarwordingen - zo heb ik de neiging om het hele jaar door handschoenen en een sjaal te dragen, mijn onderhemd MOET in mijn onderbroek (en moet dus lang genoeg zijn), ik draag liefst kousen ipv sokken, ik verdraag maar één type (en merk) van onderbroeken, etc ... 
• Ik was gedurende meer dan 2 jaar pennevriend met een meisje tussen mijn 10 en 12j.  In de weekends liepen we wel eens hand in hand op georganiseerde wandeldagen (met de familie). Op dag van de eerste kus maakte ik het terstond uit omdat ze lippenstift droeg.  Enkele weken later verkeerde ik iemand van 17j omdat ze mij compleet naturel leek.  (hoezo extremen ? :))

Ik herinner me niet zoveel.  Ik heb een "selectief" maar vooral visiueel geheugen.  Dingen die me niet belangrijk lijken zal ik niet snel onthouden.  Thuis zat ik nooit zo heel lang in de gemeenschappelijke leefruimtes, ik zat meestal alleen op mijn kamer ... muziek luisteren, later muziek maken, brieven schrijven en versieren.  Mijn moeder en vader hadden geen makkelijke relatie, maar er hing naast de stress toch ook veel liefde en ze zijn vandaag de dag nog steeds bij elkaar - respect.  Ik vertelde de ostheopaat (voor de diagnose) dat ik wellicht altijd op mijn kamer zat om de stress te onvluchten, maar zeker weet ik dat niet, het zou net zo goed mijn stress kunnen zijn.  Ik voel geen sterke familiale band, en al helemaal niet met mijn zus.  Toch weet ik dat ik op hen kan rekenen, en ik weet van mezelf dat ze ook wel op mij kunnen rekenen (als ze het vragen).  


Naar mijn omgeving en de buitenwereld kwam ik over als beleefd, spontaan en vriendelijk.  Tot mijn 16/17j liep ik soms absurd netjes gekleed, maar het werd vooral een combinatie van foute kledij (kostuums met bretellen en petjes, ezn ...)  Geen idee van waar dat allemaal kwam.  Pas na mijn eerste (mislukte) hogeschooljaar ging ik over naar slobber en zwart.


Achteraf gezien was het sociale aspect in mijn jeugd een voortdurend gepingel tussen alleen willen zijn (in mijn kamer, of in de slaapkamer van oma op familiefeestjes) en sociaal zijn op het moment dat ik complimentjes kon afdwingen.  Ik deed zelden iets tegen mijn zin.  Mijn zus verwijt me nog steeds dat ik alles mocht en zij niet.  Ik blijf haar vertellen dat het niet de schuld van mijn ouders is, maar dat ik me gewoon vrijvocht.  Mijn ouders hadden geen vat op mij naar mate ik opgroeide.  Als kind kon ik blijkbaar zwaar over de rode gaan, en het enige wat mijn moeder toen kon doen om mij af te koelen was mijn hoofd onder een koude kraan.  Ik kan het mij echter niet meer herinneren en ik heb het nooit als mishandeling aangevoeld, stromend water in mijn gezicht of in een zwembad boven water komen vind ik wel nog steeds vervelend.


Een verhaal dat dan weer wel in mijn hoofd blijft rondzweven, maar waarvan ik niet zeker weet of ik het zelf verzonnen heb of correct is, is het volgende : Toen ik 12 was ofzo kreeg ik de laatste mep in mijn gezicht (gebeurde niet zo vaak, maar wel eens), ik had mijn vader gewoon teruggemept.


Het idee (fout of correct maakt niet uit), brengt me terug op iets waar ik tijdens de laatste pas(s) aan moest denken.  Copiëergedrag / projectie.  Daar wil één van de volgende blogs nog wel eens aan spenderen.


En tot slot : dagprogramma ?  Geen idee ... Ik weet wel dat ik de middagpauze's altijd op een speciale manier probeerde in te vullen.  In de eerste cyclus (13-15j) had ik dactylo-les of "muziekensemble".  In de tweede cyclus (16-18j) ging ik meestal de sleutel vragen om in mijn eentje, of liefst met een beperkt aantal fans, piano te gaan spelen.


Je moet ook weten dat er in die tijd helemaal niet zoveel aandacht uitging naar "profielen of stoornissen" - zelfs met adhd labels waren ze toen nog niet bezig.  Je had intelligenties en daar koppelde ze een studiokeuze aan.  CLB was toen nog louter "medisch onderzoek" en van GON was er al helemaal geen sprake :p


Gelukkig maar denk ik.  Als kind had ik het niet willen weten denk ik, als volwassene mocht het misschien iets eerder ontdekt zijn, maar ja ... in mijn ogen is er niet iets zoals "what if ... happened"


Ik hoop dat je er wat aan hebt ?  Anders vraag je maar om wat toelichting of een andere aanpak.


t.