Vandaag was een moeilijke dag, niet zo zeer omwille van die intake in het "multidisciplinair diagnose en therapie centrum", maar omwille van de druk die er weer uitging van "de job" en de omschakeling van het één naar het ander, en terug naar het één. Maar soit, de job zal wel altijd de job blijven ... ik kan er blijven werken en het maar accepteren, of ik kan een andere job zoeken en niet weten of het daar beter zal zijn.
De intake was easy, hoewel ik volledig fucked up toekwam omdat "mijn baas" eiste dat ik de afspraak zou cancellen en onmiddellijk naar bureau zou komen, kon ik in de wachtzaal vrij makkelijk mijn gedachten verzetten en redelijk ontspannen aan het gesprek beginnen. Ik was goed op tijd, maar hoefde tegelijk niet te lang wachten. Timo was een aangename jonge dertiger (sorry als ik me vergis) die direkt to the point kwam ... that's what i like. Gedurende het gesprek mezelf zijn was vooral easy ... ik kwam hier voor mij, waarom zou ik me anders moeten voordoen, ik heb er zelfs niet bij stilgestaan. De moeilijkste vraag vond ik : "wat zie je zelf als mogelijke aanwijzing van asperger ... ?" en hoewel dat nu net iets is wat ik precies dagelijks tegenkom, vond ik het moeilijk om er "algemeen" op te antwoorden. En de vraag blijft me wat achtervolgen. Ik mocht er thuis gerust nog over na denken, een opsomming maken en doormailen ... cool ... Ik ga ervan uit dat hij ooit deze blog leest, al is het maar diagonaal ... hier staan vast ook wel wat verwijzingen in.
Vandaag kwam ik thuis rond 19u, 'k heb nog een dossier voor te bereiden (pffffff), maar eerst even dit. De drang voor een positieve diagnose is wat weggeëbt. Gelukkig maar, ik bedacht me daarstraks dat het zelfs beter was geweest als ik niet zo met het syndroom bezig was, dat moet een eerlijker beeld geven denk ik dan. In elk geval dacht ik er tijdens het gesprek niet zo over na - hoe ik me moest gedragen - hoe ik verwacht werd te antwoorden - wat hij van me dacht - etc. Ik durfde concrete en kritische vragen stellen, maar de antwoorden hadden niet zo onmiddellijk invloed op mijn vastberadenheid om met het diagnose-proces van start te gaan. Voorschot betaald, en nu is er geen weg terug :p
Dat doet me denken aan het voorschot van die tattoo die ik uiteindelijk nooit heb laten zetten. Zonde van 't geld. Maar dit terzijde. De volgende sessie is een intellegentie-test. Heb ik nog nooit ondergaan volgens mij, enfin, toch niet eentje waar ik me de uitslag van herinner, en dan nog een sessie waar ik de titel van ben vergeten ... ergens eind juni. En dan is het wachten tot minstens september, wanneer een psychiater beschikbaar en bereid gevonden wordt om nog wat onderzoek te verrichten. 'k Heb ook een vragenlijst meegekregen, da's voor een andere keer ... voor mijn ouders ligt er ook een lijstje klaar ... ben eens benieuwd :p Gelukkig zijn ze op de hoogte. Ook Bell reageerde niet negatief op de uitnodiging om eind juni deel te nemen (of in haar eentje ?) aan het gesprek.
Wat het verdict van de diagnose ook zal zijn, ik zal er alleen maar slimmer (zelfbewuster) van worden ... < da's wel cool hé > zou Ruben zeggen :D
Ik zal maar eens beginnen aan 't dossier. En op tijd in mijn bed vanavond, tis dinsdagavond, maar 't voelt als vrijdagnacht en nog steeds aan't werk ... Hèh fuck, die irritatie in mijn linkerschouder is terug ... damned, dat was lang geleden nochthans.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten