Ik kijk nog steeds terug op mezelf als een apart kind of tiener of als student eigenlijk ook. Ik herinner me niet zo heel veel (zou eens klasfoto's moeten vastpakken misschien), maar er zijn een aantal dingen blijkbaar onuitwisbaar in mijn geheugen gegrift.
Van de kleuterschool weet ik precies niks zinvol, behalve dat ik oranje had gekregen in schoenveters strikken. Ik vond dat verschrikkelijk erg toen. (groen was goed, rood was slecht, oranje was "er is nog werk aan") Dat en de uniforme kleuterschortjes is zowat het enige dat ik me kan herinneren.
In de lagere school (St.Jozef Merksem) had ik in het eerste en het tweede behoorlijk goeie punten. Er werd toen nog echt beloond met (blauwe) punten die in een doosje werden bewaard. Ik was wel een beetje een slijmbal en een streverke denk ik. Ik zat ook gewoon graag op de eerste rij. De stoute kindjes zaten achteraan. Ik keek ook vooral op naar die enkelen die nog betere punten scoorden, zij en de "zwaksten" kan ik mij nog het meest voor de dag halen. Ik stelde me altijd op als een soort beschermer van de zwakken, zij die hen plaagden en pestten hadden met mij te doen, niet agressief, maar als een soort buffer. Ik schermde de "zwakkeren" wat van de stoerdere guys af. Eigenlijk slaagde ik er wel in dat ik met iedereen wat overeenkwam, men had weinig reden om mij te pesten of plagen denk ik, of ik gaf ze er gewoon de kans niet toe. Ik had goeie punten, maar was tegelijk geen bedreiging voor niemand, ik denk dat ik zelf iedereen gewoon met rust liet, en zij daardoor mij.
Op de speelplaats stond ik het liefst in de goal ... ik had goeie reflexen, een goed inzicht in waar de bal naartoe kon gaan, en ik moest niet teveel rennen (vooral dat laatste vond ik een voordeel). Ik herinner mij dat mijn ma altijd kloeg over kapotte schoenen. Iets wat ook in mijn geheugen gegrift blijft, is die ene bewuste dag dat ik in een voetbalpartij door iets (ik weet niet meer wat) ineens en heel plots totaal over de rooie ga, een aanloop neem, totaal uit het niets door de lucht spring en mijn knie op iemand zijn rug plaats die zich net voorover bukte om de bal op te rapen. Ik herinner mij wel dat ik echt pissed was op diene gast (weet niet meer waarom). Misschien had hij enige tijd daarvoor wat te hard tegen mij geroepen ofzo, of wat ik mij kan bedenken is dat hij heel onredelijk de bal opeiste ofzo, terwijl ik er zeker van was dat het onze inworp was (of zoiets dergelijks). Anyway, ik ben toen zo geschrokken van mijn actie dat ik onmiddellijk naar de toiletten ben gerend en de rest van de speeltijd huilend achter het urinoir ben blijven staan. Er is toen ook niemand komen vragen of er iets scheelde ofzo. De rest kan ik mij niet herinneren, het lijkt wel alsof niemand er zich iets van heeft aangetrokken en het leven gewoon verder ging. Moet nochthans flink pijn hebben gedaan bij die jongen denk ik. Zulk een agressieve uitspatting heb ik dan niet meer gehad tot in de hogeschool (of toch niet waar ik weet van heb). Sinds mijn 20 ofzo heb ik iets minder dan 1x per jaar toch nog zo'n plotse oncontroleerbare uitbarsting. Gelukkig verschiet ik altijd zo van mezelf dat - als mijn omgeving niet er nog een schepje bovenop doet - ik ook niet verder flip, maar eerder geshockeerd over mijn eigen gedrag in mijn schulp kruip.
Terug naar de school dan : Op een bepaald moment trok ik voornamelijk op met twee jongens die elkaars beste vriend waren, een hoogebegaafde en een zwakbegaafde (zonder zichtbaar fysische handicap ofzo). Zij waren heel rustig in de omgang en het was altijd wel aangenaam gezelschap. Beetje saai misschien, maar toch wel vrolijk. Voor de rest deed ik op mijn manier altijd gewoon mee met de meeste rages en spelletjes denk ik, kastanjeklop, knikkeren, rubik's cube (daar was ik echt goed in - 1min7sec was mijn record). Op sportdagen was ik vooral knap in ver- en hoogspringen, sprintjes trekken ging dus ook goed, lange afstand was vooral saai. Schoolslag of rugslag zwemmen was ok, alles waarbij ik kopje ondermoest was al een pak minder, behalve zo lang mogelijk op de bodem blijven. Het was vooral bovenkomen en het water uit mijn ogen moeten wrijven wat echt irritant was (is). Mijn moeder geeft zichzelf daar de schuld van omdat ze mijn hoofd onder de kraan stak wanneer ze me echt niet kon handelen. Nochthans heb ik van die waterkraan precies geen trauma's, en als ik Ruben nu bezig zie, heeft hij dezelfde aversie van water in zijn ogen als ik, en voor hem is dat nooit een "straf" geweest. Dus ma, ik denk nogmaals da ge u daar ni schuldig over moet voelen ...
In het derde of vierde leerjaar gingen de punten zwaar achteruit (ben vergeten welk jaar, maar 't viel blijkbaar samen met mijn allereerste "juf" in plaats van een meester). De tweede zijn van de klas (want ik was meestal net niet de eerste) interesseerde me niet meer, net genoeg doen om niet in de problemen te komen is vanaf dan nooit meer veranderd. Ook in de muziekschool, maar daar haalde ik op theoretische vakken zonder probleem meer dan 90% - zonder veel voorbereidende moeite te doen.
Het middelbaar (St.Eduardus Merksem) was terug wat zoeken, maar ook hier herinner ik mij niet zo heel veel meer. Pieter Zwanepoel die de dactylolessen gegeven door broeder X steeds op stelten zette - Dhr. Pijpers gaf onder de middag muzische vorming - ik reed 's morgens zelden alleen naar school, maar sprak onderweg af op strategische punten en tijdstippen. Na 16u trok ik vaak op met de "snobs" terwijl ik zelf een degout had van hun kleding en mij daar schril tegenover plaatste met kostuums en rolkraagtruien. Mijn eerste jeans droeg ik pas op mijn 16, en dat was dan een totaal stijlloze veel te brede bijna witte jeans. Ik probeerde nochthans hip te zijn, maar slaagde daar nooit in met een totaal foute mix van stijlen en soorten kleding. Alleszinds zou ik nooit de (correcte) mode volgen. En hoewel die drie snobs (een lange, een blonde en iets lompere gast) alle drie net hetzelfde droegen en dezelfde opgefokte "camino" hadden, aanvaarde ik hen wel, en werd ik ofwel ook gewoon aanvaard, ofwel was ik het mikpunt van pesterijtjes zonder het zelf te beseffen. Ik had alleszinds het gevoel dat ze me nooit fysisch zouden aanvallen, of straffer nog, ik had het gevoel dat ze mij zouden redden wanneer iemand anders mij zou uitdagen. "Om 16u in't park" was nooit op mij van toepassing, maar het blijft wel een veel gehoord statement in de school en bij de mensen bij wie ik optrok.
En ondanks een totaal andere norm en moraal, was Pieter Zwanepoel wel mijn vriend, en niet "de rosse" zoals voor vele anderen. Zijn ouders waren gescheiden (dat was toen nog uitzonderlijk), hij woonde bij zijn pa en een nieuwe vriendin waar het niet mee klikte. Ook dat kon ik zonder probleem gewoon links laten liggen.
En dan het 4e middelbaar "Menswetenschappen - Wijnegem". Hier voelde ik me goed ... met 28 in een klas, waarvan 4 jongens. Heerlijk ... nog steeds bezoek ik af en toe de kleine spontane klasreunie's (lang leve facebook), en hoewel er een groot verschil was tussen de A en B klas ... deze school (120 jongeren 4e, 5e + 6e tesamen) was een hechte school met veel vriendschap, respect en en kansen op individuele ontplooiing. Hier werd ik echt gevormd denk ik. Hier kwam ik in aanraking met "new-wavers, punkers, veel meisjes en hoe ik ermee mocht omgaan, seuten, geitewollesokken, marina's, sjieke, knappe, interessante, saaie mensen, enz ..." Op deze school was elk type wel aanwezig, maar niemand zat in een hokje of een "groep", iedereen mocht hier zichzelf zijn. Veel bewijzen de klasreunie's waar iedereen altijd roept hoe we nog steeds dezelfde lijken te zijn (20 jaar later ...)
En hoewel er na de schooltijd ook wel de gelegenheid was tot softdrugs (joints), ben ik er altijd van afgebleven (roken was sowieso niet aan mij besteed). Wel dronk ik dagelijks bij een partijtje pool of snooker 3 fluitjes koninck. Dat en Leffe zijn de enige biertjes waar ik me af en toe nog eens waag, maar ik hou niet van de roes in mijn hoofd, ik doe't enkel voor de smaak. Pintjes vind ik nog steeds gewoon niet lekker.
Eén keer ben ik echt zat geweest na een schoolfuif, één keer ... en daarna voor een lange tijd niet meer. Zat op de fiets naar huis, onverantwoord, maar om 6u 's morgens was er niemand op de baan. 'k Was 16j, misschien al 17, maar heb geen straf gekregen hoewel er wellicht toch een uur afgesproken was. Huisarrest was voor mij immers geen straf, en wat zijn dan nog opties als je je kinderen niet mishandelt of slaat. 'k Vond het fijn op mijn kamertje.
Wijnegem : In de polyvalente zaal stond een piano ... al snel kreeg ik het privilege dat ik de sleutel mocht halen en met een beperkt aantal luisteraars tussen de middag mocht gaan spelen. Heerlijk was dat. Vaak zat ik er gewoon ook alleen. De juf frans heeft ooit geprobeerd om met mij achter de piano franse liedjes aan de klas te leren. Mijn interesse in frans is er echter nooit door verhoogd :p (en ik denk de rest van de klas ook niet). Wel vond ik de rock-musical over de franse revolutie helemaal het einde ... dat was vet ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten