Vandaag zoek ik terug dezelfde rust op als gisteren ... op mijn matras, in de kamer die ik terug liefdevol van mijn (ex-)partner toegewezen kreeg om tot rust te komen en mezelf te kunnen zijn. Geen Duyster op de radio, dan maar de CD Duyster Classics II op. Dezelfde prachtige lucht buiten ...
"Wat zal ik es doen" dacht ik nadat de kids in bed lagen ... muziek maken ? lezen over autisme ? Inge een berichtje sturen dat het al terug wat beter gaat vandaag ? Maar de zon scheen de kamer binnen, en ben erbij gaan zitliggen met de laptop op de schoot.
Tistje's blog, dacht ik dan ... een recentie/verhaal over een boek dat net is uitgekomen, geschreven door iemand die net een diagnose heeft laten stellen. Ik start er morgen mee ... 'k heb een afspraak voor een intake-gesprek ... spannend. Moet maar gewoon mezelf zijn hé, geen strategie bedenken om zo snel mogelijk "het getuigschrift Asperger-syndroom" te bekomen :p. Snel als in de zin van < zo goedkoop mogelijk >.
Anyway, diene gast, auteur van het boek, schrijft over een zin dat hij als vierjarige uitsprak en zijn hele leven heeft meegenomen : "waarom ben ik nu ik". Bij mij moet dat als het ware "Why can't i be you ..." zijn. Ik herinner me dat ik van zodra ik mezelf wat had gevonden, een tekening had gemaakt met het opschrift why can't i be you ... wat paarse en grijze krulletjes en een foto van mezelf met mijn blonde fake new-wave/punk kapsel en wannabe The Cure fan versleten kleren. Een tiener op zoek naar zichzelf ... zijn we dat allemaal niet geweest ... niks abnormaal toch ?
Een aantal weken geleden duikt de zin weer op, alsof hij nooit is weggeweest ... "why can't i be you" ... Ik zou het t-shirt eens moeten opzoeken, 'k kan moeilijk geloven dat ik dat van de hand heb gedaan.
Ik lees nog wat verder op het blog van tistje, en haal het volgende uit het boek (een citaat van de behandelend psycholoog) :
“Het is vaak ontzettend moeilijk om deze aandoening te doorgronden, juist omdat mensen met een hoogfunctionele vorm van autisme zo bedreven zijn in het zich ‘normaal’ voordoen. Dankzij jouw hoge intelligentie slaag jij erin om te beredeneren wat andere mensen van jou verwachten dat je zegt en doet. En dan kun je je ware frustraties en die storm aan emoties in je hoofd in bedwang houden. Maar dit vergt uiteraard een enorme mentale inspanning om het een ganse dag vol te houden. Vandaar je vermoeidheid.”
Yep, vermoeidheid ... ook dat klinkt bekend. Vandaag goed uitgerust aan de job begonnen, niks al te heftig, maar wel "stikkapot" thuiskomen ... mmmh thuis, there's no place like my place :p ...
ps. check de nieuwe link : Dude i'm an aspi ... enkele grappige cartoons die het leven van een aspi belichten (in het engels helaas)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten