Lijstje

Vandaag begon ik aan een lijstje met het antwoord op de vraag : Wat doet je zelf vermoeden dat je Asperger hebt ?  Omdat ik zelf misschien nog niet voldoende weet over het syndroom, som ik hier gewoon enkele dingen op die anderen vreemd vinden aan mij, of wat mezelf is opgevallen door de jaren heen, los van te weten of dat nu geassociëerd kan worden met Asperger of iets anders.  Ik laat het aan de specialisten terzake over om het te beoordelen.


> Het instellen van een alarm of herinnering : Al sinds ik mij herinner, hanteer ik de volgende regel (omdat het plezant is er zo over na te denken) : het laatste cijfer van de uurnotatie moet hetzelfde zijn als het laatste cijfer van de minutennotatie.  Daarbij probeer ik 00 te vermijden (= saai).  Als ik wil wakker worden om 8u, stel ik dus bij voorkeur 07u57 in.  Als ik ergens om 19u moet vertrekken, stel ik een herinnering in op 18u58.  Ik ga er niet van kapot als ik het eens vergeet of het niet mogelijk blijkt, maar het is eigenlijk een prettige en doordachte gewoonte.


> Ik als zoon : hoewel ik nooit over de schreef ging, stelde ik mijn eigen waarden, normen en regels.  Mijn ouders hadden (bijna ?) niets aan mij te zeggen ... vooral afspraken omtrent op tijd thuiskomen kwam ik niet na, ik deed wat ik wou, maar ik nam tegelijk altijd zelf verantwoordelijkheid zodat er van buitenaf geen klachten over mij kwamen (ik deed insé ook niks verkeerd, behalve te laat thuiskomen).  Mijn zus nam het op als "Tom mag alles en ik mag niks", maar eigenlijk hadden mijn ouders gewoon geen vat op mij.


> Rituelen : het obsessieve in rituelen is wat afgenomen met de jaren.  Als puber herinner ik mij om het douche-ritueel terug van het begin te doen als ik een lichaamsdeel was vergeten of door een onoplettendheid een andere volgorde hanteerde.  Deze volgorde hanteer ik trouwens nog steeds, maar ik maak er geen probleem van als ik door 't één of 't ander het niet kan volgen.  Ook het ochtendritueel is (liefst) fixed.  Annabelle begrijpt nog steeds niet waarom ik eerst alles voor mezelf doe en dan pas voor de kinderen kan zorgen.  Het liefst zou ik een uur eerder opstaan, zodat ik alles gedaan heb, om dan flexibel te kunnen zijn in de noden van de kids.  De laatste dagen sta ik het liefst op als iedereen de deur uit is (8u08).


> Ik heb wel eens wat ge-experimenteerd met (semi-hard drugs) zoals wiet, xtc, mdma, en paddestoelen.  Deze laatste gaf de weinige keren dat ik het probeerde een vrij positieve ervaring, de andere lijken een totaal ander effect op me te hebben dan de mensen rondom mij die het op dat moment ook deden.  Vooral de ervaring van xtc had totaal het tegenovergestelde effect (een bijzonder onaangename lichamelijke ervaring).  Gelukkig heb ik niet gauw mentale verslavingsverschijnselen en ben ik sterk genoeg wanneer de fysiche verslaving de bovenhand dreigt te nemen (bv. nicotine, ik ben een zeer sporadische tabak-roker - 5 dagen per jaar ofzo, na afsluit van een zeer stressvolle produktie bv.).  Ik ben blij dat ik op vrij late leeftijd ben begonnen met dit experimenteren (30j ?), ik ben ook blij ontdekt te hebben dat het gewoon heel vaak mijn ding niet is.  


> Ik ben een planner en een gedetailleerd denker, maar tegelijk heb ik (vooral in mijn job) niet zoveel problemen met veranderingen of onverwachte wendingen.  Wellicht heb ik op voorhand al heel veel preventieve maatregelen genomen om te voorkomen dat er een ramp gebeurt.  De afgelopen weken (zoeken naar een oplossing voor de gezinssituatie) waren echter een hel, en terug in mijn eigen huis, in mijn eigen kamer bracht meteen ongelooflijk veel rust ... eindelijk ...


> In mijn privé en bij personen die me nauw aan het hart liggen, heb ik een voortdurende drang rekening te houden met hen.  Dit maakt het voor mij vaak heel moeilijk om snel (zelf) te beslissen.  Ik neem dus zelden initiatief, en herhaal liever acties die eerder succesvol bleken.  Van mijn partners krijg ik al gauw de stempel "saai", hoewel ik bij het "hof maken" en in het begin van de relatie net wel vaak verrassend uit de hoek kon komen.


> Ik excuseer mij 100 x per dag.  Ik probeer het hardop te beperken, maar het floept er veel vaker uit dan ik zelf besef ... : "sorry ..."


> Ik heb jaren de drang gevoeld om eens niets te denken, ik heb het opgegeven


> Mensen wijzen me wel eens op een aparte vorm van humor.  Dit is echter iets wat mijn vader ook had (vrij stil aanwezig zijn en dan de juiste moment afwachten voor een snelle onverwachte joke).  Meestal is het voor mij even onverwacht als voor de rest van de groep.  Mijn uitspraken zijn meestal gebaseerd op snelle associaties die volledig uit de context worden gerukt, dat vooral vind ik zelf grappig.  Ik hou van fantasie en brainstormen waarin alles mag.  Vaak mis ik een groot deel van een gesprek, omdat ik continue aan het associeren ben en de juiste moment afwacht voor de joke.  Meestal is het moment dan al gepasseerd waardoor het dan maar niet wordt uitgesproken.  Zelf geniet ik wel van die humor die dan continue in mijn hoofd spookt en kon het dus voor mezelf wel een prettig gesprek vinden - al weet ik misschien niet echt waarover het ging.


> Ik vermijd feestjes, tenzij ze in een sterk uitgewerkt concept zitten of naar mijn gevoel in een toffe sfeer plaatsvinden.  Je zal me nooit meer op een voetbal-jaarfeest of scoutsfeest of zomaar een danscafé of dergelijke vinden.  Feestjes thuis zijn onvermijdelijk, maar daarin wordt ik aanvaard dat ik minder drukke plaatsen (of de keuken) opzoek.  Vaak schrijf ik mezelf gewoon een verzorgende of verantwoordelijke taak toe (dj, glazenwasser, sfeermaker, frigo-vuller, in gang houden van de actie, en dergelijke.  Dansen lijkt niks voor mij (behalve psytrance) en praten in een luidruchtige omgeving al helemaal niet.  Fysisch aanwezig zijn is dan weer geen probleem.  Ik sluit zonder probleem feestjes af tot in de vroege uurtjes.  Meestal ben ik dan de enige die nog min of meer nuchter is en de boel overziet.


> Ik herinner me dat mijn plaats in het Jeugdhuis (Ahoy - Wijnegem - newwave) vlak voor de luidspreker was, met mijn rug naar de rest van de dansvloer.  Heerlijk, in mijn eigen wereldje.  Toen ik enkele jaren later met kameraden naar een discotheek ging, met welliswaar goeie muziek, ging ik vrij snel over naar een vreemde hobby : Ik had net mijn rijbewijs en mocht "oefenen" in mijn vaders bedrijfswagen ... een sjieke car met veel elektronische luxe.  In plaats van binnen te gaan in de discotheek bracht ik lifters (aan de bushalte) van de discotheek in Brasschaat naar het centrum van Antwerpen en nam ik andere weer mee naar Brasschaat.  De naft was toch op kosten van mijn pa's werk, en de korte ontmoetingen met gelukkiggestelde vreemden was prettig.  Als er geen lifters waren ging ik gewoon lekker de hele avond cruisen ...


> Ik heb denk ik een vrij probleemloze jeugd gehad.  Ik was welliswaar geheel anders dan de massa (zeker als puber), maar ik ging enkel daar waar ik werd aanvaard en had toch ook wel enkele "echte" vrienden.  De enige plek waar ik me nooit heb kunnen aarden was de scouts.  Ik was té verantwoordelijk, hield vast aan de regels en scoutswetten en werd vooral daardoor niet aanvaard.  <Meisjes waren leuker> en via de muziek kon ik makkelijk toegang tot ze krijgen.  Op de leeftijd van 15 stonden 9 uur per week muziekles in de muziekschool gepland, zowel praktijk als theorievakken.  Hoewel ik regelmatig praktijklessen skipte (zonder dat iemand zich er bleek aan te storen of weet van had) en vrij weinig de oefeningen studeerde die ik geacht werd te doen, werd ik in de muziekschool graag gezien door medeleerlingen, lesgevend personeel en directie.  Ik studeerde echter wel hard voor examens of optredens, waardoor mijn punten steeds meer dan behoorlijk waren.  Ook in het secundair en hoger onderwijs deed ik net genoeg inspanning om door de examens te raken op het einde van het jaar.  Ik heb wel eens een herexamen voor frans of geschiedenis gehad, maar that's it ...


> Ik heb totaal geen hechte band met familie, en al helemaal niet met mijn zus.  Gek genoeg zijn ze wel altijd welkom mocht ik ze kunnen helpen, en weet ik van hen ook dat ze er voor mij zouden staan moest dat nodig zijn.  Eigenlijk laten we elkaar nog het liefst gewoon met rust.  Als mensen vragen "hoe gaat het met je ouders, of met je zus ?" moet ik helaas altijd antwoorden "weet ik eigenlijk niet ..."  Ik kan het ook niet opbrengen om dan achteraf achter het juiste antwoord aan te gaan.


> Familiefeestjes van toen oma nog leefde : Na de lunch ging ik in afzondering in de slaapkamer (vlak naast de woonkamer waar de actie was), liefst met gitaar of casio keyboardje en één of meerdere nichtjes die dan eens kwamen luisteren (ik had aan die kant van de familie geen neven).  Hier schreef ik ook mijn eerste echte "songs".


> Ik krijg braakneigingen van mayonaise in mijn mond.  Voorheen ook van tandpasta, maar ik heb een tiental jaren geleden één type van een specifiek merk gevonden dat ik wel verdraag.  Ik heb leren eten, maar dat ging vroeger vrij moeilijk.  Blijkbaar luste ik bijzonder weinig, en maakte mijn moeder enkel dat klaar wat ik wel lekker vond.  Zo heb ik jaren overleefd op boterhammen met chocolade hagelslag (zonder boter !!)  Nog eet ik graag droog brood met iets er los bij. (functioneel).  Vandaag zijn er weinig dingen die ik niet wil eten (met uitzondering van kaas, yoghurt, karnemelk, en mayonaise (of alles wat ermee bereid is).  Vooral dat laatste is een probleem als je in België woont.  Liefst eet ik iets zonder dressing of saus.  Echte provencaalse saus of een zacht pepersausje ofzo is dan wel weer ok.  Op restaurant kies ik meestal voor veilige gerechten.  Koude slaatjes zijn meestal nefast, er zit altijd wel iets in wat de smaak van de groenten verdoezelt.  Ik eet echter alle groenten (rauw of bereid) heel graag, maar liefst gewoon puur natuur, zonder saus.  In een stoempke is het dan weer wel ok, maar geen al te gekke kruiden please ... En zo kan ik nog wel doorgaan.  Toch wel kieskeurig precies ... en tegelijk vind ik mezelf vandaag de dag niet gauw moeilijk doen.


> Als ik iets kon afschaffen in het leven dan is het eten en slapen (tijdverlies).  Rusten en chillen wanneer ik het zelf verkies is dan wel weer cool.


> Personeelsfeestje vandaag : allemaal mensen die me goed kennen en graag hebben, dus een aangename omgeving.  Toch ben ik blij dat ik de rol als "camerman" toegewezen kreeg.  Genoeg reden om me te kunnen focussen op iets als het saai blijkt aan tafel.


> Personeelsfeest 2 : als ik beslis om te vertrekken (en dat kan als één van de laatste zijn), wil ik ook zo snel mogelijk weg.  Zomaar verdwijnen is niet gepast, maar terug in een gesprek verwikkeld raken en terug mijn jas uitdoen is "no go".  Het gebeuren op een andere lokatie in een nieuwe context voortzetten zou nog een optie zijn, tenzij ik thuis verwacht word.


> Personeelsfeest 3 : alles opgegeten (mochten op voorhand zelf de menu samenstellen).  Het voorgerecht was naar mijn zin iets te experimenteel, teveel mix van vanalles en omdat ik noch smaak noch textuur eruit wijsraakte, heb ik er niet echt van genoten.  Het hoofdgerecht was super, zalm in een soep van bonen en aardappelen.  Ook experimenteel, maar het was simpel, alles vlotjes te herkennen en heerlijk gemaakt.  Het dessert ging ook vlotjes, hoewel rabarber nu niet mijn favoriet is.


> Muzikaal genie.  ik zal het dan maar geloven wat sommigen rond mij blijven beweren.  Vandaag speelde ik op een toevallige piano vlotjes zonder fouten liedjes die ik al 20 jaar niet meer heb gespeeld.  En dan had ik het niet over I-IV-V sequenties, maar nummers zoals Candle in the Wind (Elton John) en Honesty (Billy Joel).  Verder schudde ik vrij vlotjes een nummer uit mijn mouw dat een uur geleden als (emotionele muzikale) ondersteuning werd gebruikt in een presentatie.  Ik ben het zo gewoon dat dat lukt, maar blijkbaar is ook dat niet normaal.  Ik heb abnormaal veel complimentjes gekregen van de ongeveer 30 aanwezige collega's.  Spijtig dat ik thuis niet wat meer speel, en hoewel ik zoals vandaag op zo'n moment gewoon geniet van het spelen en niet echt check of het publiek het smaakt (ik weet blijkbaar dat het gewoon zo is), heb ik dat publiek toch nodig om mezelf achter een piano te zetten.


> Iemand wees me vandaag op een uitspraak die niet correct zou zijn.  "Als ik van iemand heb gehouden is dat "for life".  Als ik iemand graag zie, zal ik die persoon altijd graag blijven zien ..." Dat is mijn gevoel ... blijkbaar is dat niet voor iedereen zo.  Nog iets wat ik niet snap is waarom mensen zout en peper op hun eten kappen alvorens ze geproefd hebben.  Zelf doe ik altijd een klein beetje suiker in mijn koffie zonder te proeven, maar de vergelijking gaat hier niet op toch ?