De essentie

en zo stond ik vanmorgen op :

Het was nog vroeg.  Ik had immers een ganse dag vergaderingen in Bxl en ben extra vroeg vertrokken nog voor dat iedereen opstond.  Nog steeds geen confrontatie dus.  En hoewel nog steeds pissed over de situatie draaide er vanmorgen precies toch een knop.  Hoe dichter de realiteit van het verhuizen komt, hoe relaxter het idee om binnenkort terug vrij te zijn.  En hoewel ik de kids enorm hard mis en woede vanmorgen haast vervangen werd door verdriet, blijf ik koppig ontwijken en luister ik gedwee naar "ik doe de kids wel, ik wil je niet zien deze week".  Kwaad werd ik toen ik dan gisteren toch nog twee dingen moest oplossen voor de kids.  Hoog van de daken roepen dat je het wel red, en dan toch om hulp roepen.  Daar zou ik dan weer te trots voor zijn denk ik.

Anyway, dit weekend wordt er aan me gevraagd of ik aub voor de kids kan zorgen ... pfff ... tuurlijk wil ik dat, ik heb ze al een week niet meer gezien.  Maar de manier waarop trekt weer op niks.  Het "ze mogen je komen bezoeken" blijft als superonrechtvaardig in mijn hoofd.  Maar dat lost zichzelf wel op.

De essentie dan.  Dit schreef ik in de file in het centrum van Brussel vanmorgen.

"Sucking out my energy"

We zuigen elkaar leeg.  Eigenlijk zou ik voor mezelf moeten spreken, maar het waren ook ooit haar woorden.  De tekst van Channel Zero - Suck my Energy lijkt wel van haar te komen.  Maar ook ik vond het de essentie van de huidige situatie.  Het zuigt me leeg.  Ik kan wachten tot ik terug in een depressie beland (en B. in een psychose), maar na een jaar "co-ouderschap in hetzelfde huis" en eigenlijk nog evenveel "emotioneel" leegzuigen als de laatste vier jaar van onze relatie is verhuizen volgens mij de enige optie.

Dat is de essentie.  Al de rest kan dan eventueel later nog worden uitgepraat, maar ik heb nu nog geen energie.  Ook ik ben op, leeg, boos én verdrietig, maar ook hoopvol (morgen de sleutel) en vooral oprecht en integer naar mijn beslissing / keuze.  Ik kies bewust voor rust en een positieve omgeving voor mezelf én mijn kids.  Over mijn kids beslis ik niet alleen, maar door ze een eigen vaste stek in het appartement te geven, kan ik alleszinds nu of later me niet de schuld geven dat ik het geen kans heb gegeven.  Een 50/50 co-ouderschap is voor mij perfect haalbaar.  Voor minder doe ik het eigenlijk niet.

En over K. heb ik niks te zeggen, dat besef ik wel, maar ik ga niet stoppen met "papa" te zijn.  Ik heb twee toffe kids, niet één.  Kato en Ruben zijn broer en zus, die trek je niet zomaar uiteen, tenzij zij daar zelf voor kiezen.  Maar zover zijn we nog niet.  Eerst verhuizen, en dan zien we wel weer.