Alsof ik een excuus wil hebben om het over ASS te mogen hebben :) Eerst even aanstippen dat het relatief goed met me gaat. Deze gehele blog begint wat negatief te lijken, maar het is op dit moment gewoon zowat de enige manier om mijn ei kwijt te raken. Als het goed met me gaat mag iedereen het horen, als er iets is wat minder goed gaat vertel ik dat niet zomaar tegen iedereen, en omdat ik de laatste weken bijna alleen "oppervlakkige" relaties ontmoette, kon ik dus zo mijn ding niet echt kwijt.
Ik som snel het goeie op om het dan meer uitgebreid over de andere dingen te hebben. Het is lekker druk, de nieuwe theatervoorstelling komt dichterbij en zorgt voor wat positieve stress. Op dit moment is alles nog heel haalbaar en zijn er niet teveel vraagtekens. De verwachting van een gloednieuwe Citroën Jumpy is ook spannend. Financiëel is dat even bekijken hoe en wat. De huidige auto zou best nog wat moeten opbrengen, maar daar ben ik nog even niet mee bezig. Maar het project krijgt goeie commentaren en dat houdt de drive er wel in. De komende dagen moet ik maar proberen zoveel mogelijk vrije tijd te investeren (vooral verven) en dan komt het wel goed.
Deze week is het projectweek van de vaste job. Niet zo intensief eigenlijk, en het biedt de kans om eens wat bij te slapen. Gewoon verplicht vroeg naar bed. Vrijdag lekker op de lappen met de collega's ... hoewel ik sinds 1 september weer even gestopt ben met roken, en dat behoorlijk goed lukt, krijg ik zin om terug één heel klein kruidensigaretje te voorzien. We zien wel.
===
ASS zoemt terug door mijn hoofd. Ik vind twee redenen : de school is terug begonnen en de ochtenden zijn niet weer niet zonder stress. Vroeg opstaan en de kids op tijd in school krijgen is steeds weer een (niet zo prettige) uitdaging. En als dat niet de reden is, dan wel de vraagtekens over : wat wil ik, wat mis ik, zoek ik iets ?, waarom staat mijn antenne terug uit, bijna hopeloos op zoek naar erkenning als "vriend". Nog niet perse als partner, maar misschien wel als een soort soulmate.
Ouder worden geeft dan wel veel leuke ervaringen, maar het vergroot ook het verlangen om hetzelfde te willen als weleer. Eigenlijk weet ik heel goed wat ik wil, maar weet niet of het bestaat. De zoektocht naar het bestaan ervan is moeilijk. Verschillende mensen komen in aanmerking en worden afgetoetst op de mogelijkheden. Het verleden wordt hierbij achtergelaten - zoals dat meestal gaat bij mij. De paden die niet gewerkt hebben worden niet meer betreden. Een nieuw pad is er nog niet, of toch, ik zie het niet. In de verte liggen er een paar, maar er staat geen pijlen of aanwijzingen. Niet wetend hoe en wat spartel ik onwennig door het moeras in de richting van de begane grond. Gisteren durfde ik een touw te werpen naar één van de paadjes. Gelukkig werd het touw vlug teruggegooid. Beter dan te moeten wachten tot en of er iemand aan de andere kant gaat trekken.
En dan bedenk ik strategieën om touwen te gooien, maar het voelt alsof ik er net niet geraak. Waarom gooit er niemand een touwtje naar mij denk ik dan :)
En toch ben ik goed bezig. Ik voel dat het gaat komen ... ik moet maar gewoon mezelf zijn. Gek genoeg heb ik geen schrik om mezelf te kwetsen, ben inmiddels een expert in de knop omdraaien, of verwerken, of relativeren, of whatever ... op dat gebied kijk in slechts zelden in het verleden. Maar als ik zelf niet weet waar ik naartoe wil, hoe kan ik dan een ander geen blazen wijs maken, of geen luchtkastelen bouwen. Schrik om niet te kunnen voldoen zit er nu wel wat in. Ik zal wel over de drempel geraken van "geen sociale seut te zijn", maar een nieuwe relatie baart me wel wat zorgen. Dit voelt terug als een eerste keer, en 'k heb geen idee of ik het van de eerste keer wel goed zal doen. Schrik om een ander te kwetsen heb ik dus wel. En zo gaat de chaos nog wel wat verder in mijn hoofd, wachtend op de verlossing waarin alle remmen zo goed als los kunnen ... een afleiding die op de één of andere manier voor rust en ontspanning zorgt ...
laat maar komen :p
Mijn eigen wereldje begint terug vorm te krijgen. Het is niet de realiteit, het is mijn eigen verhaal waarin verschillende mensen een rol krijgen toebedeeld die ik zelf wil. Sommigen worden op een voetstukje gezet en knuffel ik in gedachten de ganse dag door, anderen komen er gewoon niet in voor :) Bijzonder prettig vind ik dat, maar ik merk dat de grens tussen fantasie en realiteit af en toe vervaagt. Ik denk wel dat het de enige manier voor me is om touwen te durven gooien. Laat me maar even dromen dus, en met een glimlach in slaap vallen.
love ya
x
Geen opmerkingen:
Een reactie posten