verhuizen

Ik hou niet van verhuizen.  Maar bij het eerste bezoek aan een leegstaand appartement maakte het al precies niet zo heel veel uit.  De prijs viel mee en met de ruimtes viel wel iets te doen.  Alleen was het heel leeg, de muur zat vol gaten, het behang kwam hier en daar los.  Ook houten ramen - enkele beglazing, maar wel een rustige straat en aan de achterkant immense "randstad"tuinen.  Enfin, veel pro's en voor de contra's had ik relatief weinig oog.

Ik merkte dat het de perfecte vlucht was.  Ik zie op tegen het praktische verhuizen, de communicatie die terug moet worden opgestart, tenzij ik het allemaal stiekem doe.  Maar de beslissing is nu wel genomen ... ik ga hier weg ... Kato ziet het wel zitten zo een weekje bij papa en een weekje bij mama.  Ruben beseft het allemaal niet zo erg, zolang die maar het gevoel heeft dat die bij papa mag zijn.  

Wat minder huur moeten betalen per maand scheelt natuurlijk een heel pak op het jaarbudget.  Maar in het korte "mag ik het eens vertellen" gesprek met ons pa kwam ik tot het besef dat dit appartementje misschien ook niet meer was dan de perfecte vlucht.  Het idee dat ik WEL kan verhuizen - zelfs met studio - werkte enorm bevrijdend in mijn hoofd.  Maar moet ik niet een beetje verder lange termijn kijken dan nu alleen maar snel wegrennen ?  Daarmee bedoel ik dat het misschien toch ook gastvrij moet worden gemaakt voor nieuwe kenissen, ontmoetingen, etc ...  Langs de andere kant, stel dat er ooit nog eens iets serieus groeit, dan is het toch ook weer verhuizen op termijn ...

Met spanning kijk ik dus uit naar de andere twee appartementen waarvoor ik nog een afspraak heb.  Beide zijn in de tentoonstellingsbuurt, uiteindelijk ook niet zo ver van school en in een "residentiële wijk" zoals ze dat noemen.  De prijs is zo'n 150 euro per maand meer (incl. kosten), maar het is wel een pak rustigere thuiskomen.  Op jaarbasis is dat wel meteen een netto maandloon ...  Moeilijke beslissing vind ik.

Geen van de appartementen is geschikt als "bureau" voor de nieuwe vzw.  Misschien moet ik dan maar het woord "tijdelijk" in mijn brein steken en er dus toch een tijdelijk vluchtoord van maken ... een soort overgang tot wanneer ik met de vzw wat meer structuur heb.  Korte termijn zit dus wel goed, lange termijn keuze weet ik het dus nog niet.

Het was een fijn schouderklopje toen de immobiliënman vandaag zei dat ik zijn voorkeur droeg als huurder.  Ik had mijn best gedaan en de kids waren mee.  Op dat moment kan ik ook mijn "papa" zijn als visitekaartje gebruiken.  Want wat B. ook durft te beweren over mijn skills en voorbeeldfunctie als papa ... je kan echt wel buitenkomen met de kids.

En nu nog wat brainstormen over kamerverdeling en dan toch maar wat slaap vangen ...