Mijn verhaal

Dit stuurde ik vandaag - via facebook -

Dag B.,

Je wilde graag meer info over de verhuis :

Vanavond teken ik het huurcontract van een appartementje in Wilrijk.  Ik weet nog niet wanneer exact ik de sleutel krijg, eerst moeten er nog enkele formaliteiten vervuld worden.

Morgen maak ik een planning op, ik hoop na het weekend van 20+21 oktober effectief in het nieuwe appartement te kunnen intrekken.  De komende dagen wil ik beginnen met de studio beetje bij beetje te verplaatsen naar de ijzerlaan.

De huur en kosten van de maand oktober zal ik nog betalen, vanaf november is het voor jou.  De huidige contracten met Luminus, AWW en Telenet (enkel tv-distributie) komen automatisch op jou naam vanaf ik mijn domicilie verander (ergens tussen 22 oktober en 1 november).

De huurwaarborg voor de Schijfwerpersstraat laat ik gewoon staan, het afgelopen financiëel verleden staat sowieso voor mij niet ter discussie.

Tom

Dit niet ...

Mijn verhaal ...

Ik hoef geen feedback van Bell, het zet me aan het denken, maar het zet me vooral op een fout spoor.  Als ik echt naar mezelf kijk en luister dan was deze beslissing om te verhuizen onvermijdelijk.  Ik werd zot van het voortdurende kritiek krijgen, vooral op mijn eigen zijn en doen.  Ik geef toe dat ik het laatste jaar niet de minste moeite heb gedaan om er nog iets voor te doen.  Dat in tegenstelling tot de eerste 5 jaar waar ik niet wist wat er met me aan de hand was en elke poging verloren ging in wederzijds onbegrip.

Inmiddels weet ze (bewust of onbewust) wanneer ze me kan raken.  Ik noem het pesterijtjes want meer dan dat is het niet.  Het loopt niet echt uit de hand, maar het is eerder continue een aanval op mijn zijn. “fake – nep – gebrek aan eq – enz ...”.  Zelfs al is het waar, dan nog is het er voortdurend attent op maken gewoon pesterij, toch ?  Alsof je tegen een dikkertje elke dag zou zeggen : amai wat ben je dik.

Dit is de echte reden van mijn vertrek ... dit is waar IK mij vergist heb in Bell.  Zij noemt het “zich bedrogen voelen” , ik noem het vergissen.  Bell heeft typisch iets van verantwoordelijkheid ontlopen, alsof het haar keuze niet was om te gaan samenwonen en een kind te maken.  Alsof het haar keuze niet is er nu alleen voor te komen te staan.  Het kan nog steeds samen, maar dan niet op dezelfde plek.

 In de weinige flarden tekst die op facebook over en’t weer gaan probeert ze ook  nu nog steeds te dreigen met dat wat me het dierbaarst is, mijn kids en mezelf kunnen zijn. (o.m. verhuizen naar de ardennen mét kids).  Ik ga er nog niet zo van wakker liggen.  Ik ben integer met mijn beslissing naar mezelf én naar mijn kids.  Zij kunnen alletwee bij mij terecht zoveel als ze willen, zelfs full-time als het moet.  Ik ben er klaar voor, emotioneel én financieel en vanaf half oktober ook praktisch.

Het laatste jaar heeft ze trouwens bijzonder weinig gerealiseerd van alles waar ze van droomt of verteld wat ze moet gaan doen.  Eventjes leek er een lichtpuntje te komen met de aankoop van een Mobilhome, maar eerlijk gezegd is ze er maar heel even gelukkig van geworden, en verder heeft ze een voorbeeld genomen aan mijn egoisme.

Dat maakt wellicht de tweede reden waarom ik me zo vaak erger (maar wel mijn mond hou) en het ook gewoon opgegeven heb : hypocritie.  Kritiek geven op gedrag (al dan niet fout) om het dan vervolgens zelf te doen.  Het is gewoon te vermoeiend en te stresserend.  Ligt dat dan aan mij, dat ik het niet aankan ?  Ok, so be it ... beter er uit te stappen dan er aan ten onder te gaan.

Tot slot : Ik maakte de bedenking dat het laatste jaar niet ik het ben die een onderscheid tussen Kato en Ruben maakt, maar Bell die vooral niet wil dat Kato op mij begint te lijken en dus niet wil dat ik mij met haar bezig hou.  Mijn mening over hoe kinderen opgroeien is danig verschillend.  Toen ik Bell leerde kennen leek het voor mij alsof we dezelfde waarden en normen hadden.  Ik ben van mening dat ook kinderen de kans moeten krijgen zichzelf te zijn en dat je het uiteindelijk toch moet loslaten hoe ze worden.  Ik heb er niet zoveel schrik van dat ze worden zoals Bell of zoals mij.  Ze zijn wie ze zijn en als ouder moet je vooral daar de ruimte scheppen en geven om zichzelf te kunnen zijn.  Uiteraard ga je ze sturen in keuzes die je voor hen interessant vind, maar door de keuzes te beperken verander je het kind niet, je beperkt alleen de mogelijkheden  ... waardoor je ze dus niet alle kansen geeft zich te ontplooien ...