Ben al een tijdje (traag, stukje voor stukje) aan het lezen in een boek met bovenstaande titel van Peter Vermeulen. Eén van de weinige "vlaamse" boeken over autisme, meer in het bijzonder over autisme bij normaal en hoogbegaafden, soms dus ook Asperger genoemd. In elk geval, vorige week las ik een stukje en dacht ik ... "voila, nu kan ik stoppen met de diagnose" dit is er pal op. Niet dat ik ga stoppen zulle, maar het was gewoon grappig en inderdaad pal erop :
<< De stroefheid van begaafde mensen met autisme zit in details, in hele kleine, dagelijkse zaken : het merk van tandpaste (sensodyne whitening), de plaats aan tafel (ik kan mij aanpassen, maar liefst met de rug tegen de muur zodat ik het overzicht heb) dessert na het middagmaal, balletjes in de soep, het tijdstip van opstaan of slapengaan (remember 8:08 of 22u12 ?), of zelfs de onderbroek: "Ondergoed is een hoofdstuk apart, dat moet altijd hetzelfde zijn. Door de jaren heen heb k ontdekt wat voor mij het prettigst draagt, ik koop altijd hetzelfde merk, dezelfde maat, dezelfde stof, en hetzelfde model. als ik nieuw ondergoed moet komen en het is nog verkrijgbaar ben ik zo opgelucht, en ik probeer er maar niet aan te denken dat het de volgende keer niet zo zal zijn, want dat zou voor mij een kleine ramp betekenen" ... Aldus een vrouw met autisme. >>
Alsof ik de tekst zelf had geschreven. Ik zit zo nu al 4 maand mezelf naar de H&M te sleuren, goed wetende dat ik de broeken die ik graag draag (met opbergzakje aub) wellicht toch niet ga vinden. Schiesser heeft die modellen nog wel, maar die zijn peperduur. Ik heb uit pure noodzaak ze de laatste keer dan toch maar in het grijs gekocht, beter dat dan een zwarte die gewoon niet lekker zit. In mijn curverbox met onderbroeken liggen 4 grote stapels. Twee ervan kunnen eigenlijk weg, ik draag ze toch niet, ook niet de super deluxe "Hugo Boss" broekjes die ik eens cadeau heb gekregen. En de andere zijn voor de helft tot op de draad versleten ...
tot zover het verhaal onderbroeken :p
Vorige week weer enkele ochtende geruzied, en vreemd genoeg ook nog op een avond pissed het huis uit vertrokken, in de eerste plaats omdat ik de laksheid van Bell in het naar bed brengen van de kids niet kon verwerken. Anyway, handsoff, ik ben vertrokken met enkele ogenblikken later een sms van mijn kant : << Het moment dat je mij accepteert verdwijnen jou en mijn frustraties. >> Het heeft precies toch iets uitgehaald. Ik heb ondertussen begrepen dat ze gewoon keihard met haar eigen leven bezig is (uit de depressie geraken als hoofddoel), en zich van het Asperger verhaal eigenlijk gewoon niks aantrekt. Dan kan je het ook niet proberen te verstaan of in te beelden natuurlijk. Ze heeft deze (nieuwe) blog ook nog niet opgemerkt, en dus ook niet gelezen. Anyway, de tijd zal dus wel weer raad brengen. Intussen verblijf ik op mijn kamertjes en gaat het prima met mij. Ik heb mijn bezigheid met het optreden van 2 juli, hoop het einde van juni verlof te kunnen nemen, en hoop vooral dat het geen al te drukke zomer zal worden.
Slaapwel
t.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten