Ben de laatste twee dagen enorm nerveus precies. En dan niet voor iets leuk (wat er zaterdag wel aankomt), maar een ambetante stress. Ben niet zeker waar het vandaan komt, ik werk het gelukkig op niemand uit, maar er zit iets ni lekker. Vermoeidheid misschien ? Vandaag lig ik in elk geval al vroeg in mijn kamer ... nu ni te lang bloggen en dan hopelijk morgen wat uitslapen.
Misschien komt de stress weer van de continue gigantische werkdruk. Eigenlijk vakantie genomen, maar het toch niet kunnen loslaten en bijna elke dag iets op de agenda, alleen niet aanwezig op bureau. Materiaalmeester ziek en een belangrijke afspraak werd daardoor niet ingelost. De onzekere toekomst waar ik ook geen antwoord op heb.
Misschien komt de stress van de continue twijfel rond Asperger. Het laat me niet los, ik wil eigenlijk gewoon bevestiging dat het wel zo is, dan kan ik ermee aan de slag. Ik heb op dit moment zelfs het gevoel dat ik een "negatieve diagnose" niet ga aanvaarden. Ik twijfel niet zozeer aan de competentie van de mensen van triangel, maar ik zet mezelf eerder op een voetstuk en bedenk dat ik me al die tijd er gewoon keigoed heb doorgetrokken. Ik hunker naar een encounter met iemand die gediagnoseerd is. Ik heb vragen over emoties kunnen voelen, over het teveel aan indrukken, over continue moe voelen, over sociaal contact, over logica, over religie, over egocentrisme, ... ja wadde ... mijn hoofd staat dus weeral maar eens niet stil.
Vandaag kreeg ik weer een opflakkering van echte blijheid bij een gedachte aan Ruben en zijn nieuwe graafmachine : een niet te onderdrukken glimlach en een soort kort naar adem snakkend hart dat zich heel even opent. Weet niet hoe het anders uit te leggen. Voor mij is dat eventjes intens blij zijn. En vlak daarachter stelde ik mij de vraag of mensen met Apserger-syndroom dat wel kunnen voelen ? Ik lees wel dat Aspergers (sorry dat ik het even zo benoem) wel degelijk emoties hebben, maar moeite hebben met het te tonen of te uiten. Altijd vlak dus ... Zoals ik eerder al eens schreef. De emoties beschrijven ging nog redelijk goed en gedetailleerd, behalve die van angst. Ondertussen ben ik eens één keer angstig geweest denk ik (weeral vergeten wat dat was).
Ik heb deze week voor mezelf bewezen dat ik kan instaan voor mijn kids. Ok, ik had veel verlof enwat tijd voor mezelf, en het was super vermoeiend op sommige dagen, maar ik ben er zeker van dat het me zou lukken, mocht Bell ooit er even (of maanden) tussenuit willen. Misschien moet ik dan veranderen van job (minder stress) of zoals iemand op Rendez-Vous ook heeft gedaan : in het onderwijs stappen. Dat is dan voor mij niet minder stress, maar de uren stroken wel beter met vakanties en kinderopvang. Mmh, welke lessen zou ik dan geven :p en aan welke doelgroep/leeftijd. Pff, da's nog ver van mijn bed zulle.
Binnen twee weken 40j. Nog geen feestje in het vooruitzicht ... Bell werkt die dag, ik hoop toch op nog wat vakantie/recup en maak er misschien gewoon een fijn dagje papa/Ruben van. Kato mag immers naar Els ibiza ergens rond de 7e of 8e juli. Er zijn ook al drie aanvragen binnengekomen om in de studio muziek te maken (of af te werken). Dat is knap lastig met de kids in huis ... maar ik zie wel hoe het komt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten