Deel 5 gaat over tijd (onder de rubriek "de kost verdienen"). De schrijver Roman Krznaric haalt op een gegeven moment de suggestie boven om de rol van tijdsindeling terug om te draaien. Nu spreken we over vrije tijd alsof we die toegewezen krijgen van onze werkgever. Tijd behoort dus niet langer tot onszelf, maar moeten we verdienen nadat we lang genoeg gewerkt hebben of naar alle taken op en naast school hebben afgewerkt. Mits wat doorzettingsvermogen zouden we de perceptie kunnen omdraaien. Elke dag is dan van jou en met jouw goedkeuren krijgt de baas wat van je vrije tijd. Het flexibel- of thuiswerken gaat al wat meer in die richting, het prikklok werken is totaal niet in overeenstemming met die gedachte.
Eigenlijk is het dan altijd Tom time, tenzij ik zelf beslis om die tijd aan iemand of iets anders uit te lenen. Vandaag is dus een day on, morgen een day off om te gaan werken. Hoewel er volgens Roman niet veel hoeft te veranderen, is heeft vooral de manier om er tegen aan te kijken een positieve invloed op de invulling van je "eigen" tijd.
Ondanks op tijd naar bed en nog wat lezen over "tijd" en andere dingen, raakte ik niet goed in slaap. Om 3u 's nachts vond ik dat het welletjes was en mediteerde ik me dan maar in slaap, dat werkte vrij snel denk ik. Tot 3u lag ik een strategie te bedenken hoe en vooral met welke woorden ik de Joodse dame zou mailen. Laat ik haar verder D. noemen. Met wat gegoogle op het internet kom je vrij snel al wat te weten over de privé, maar dat deed ik enkel maar om een kader te scheppen, een context en te kijken dat ik misschien wel de juiste persoon heb aangesproken om mijn vragen op af te vuren.
Vannacht betrapte ik mezelf dat ik in de rol van Max kroop ... een Jood van poolse oorsprong met Asperger. Ik typte mijn brieven en las ze hardop met zijn stem ... vreemd, maar tegelijk wel een goeie insteek om te communiceren en ook om de grens die Max en Mary hadden te bewaren. Zo sprak Max in de eerste 10 brieven met geen woord over autisme of asperger, pas toen het hem echt teveel stress bezorgde vroeg hij aan Mary om er rekening mee te houden. Mijn stress-niveau-lat ligt een pak hoger dan die van Max denk ik.
Was 2013 een jaar van opluchting en vrijheid, dan lijkt 2014 een jaar te worden van opnieuw zoeken naar verandering. Op therapie hoop ik bevestiging te krijgen van hoe dat dan moet of zou kunnen. De Wonderbox biedt enorm veel inspiratie en vechtlust om dingen anders aan te pakken, nog niet wetende wat ... Mijn gevoel volgen is op dit moment cruciaal. De afgelopen 4 dagen lukte dat niet goed met de kids, vandaag is een groot contrast. Ik ben vanmorgen nog eerst een jobke gaan doen en vanaf dan was de dag van mij. Ik voel vermoeidheid en rusteloosheid tegelijk, maar vooral vrijheid ... en dag van mogen en niet van moeten. Ik heb eten uit de diepvries gehaald om het mijzelf straks gemakkelijk te maken. Ik heb zin om mensen op te zoeken en te praten, tegelijk heb ik veel zin om binnen te blijven en echt alleen maar dingen te doen die in me opkomen ...
17:27
Ben vanmiddag gaan buitenspelen met M. Op het fietsje naar park Brandt, wandelen, spelen, genieten van buiten en elkaar, net zoals er op mijn Twoo profiel staat. Zelf geen kids bijhebben is een pak relaxer. Ik had de tabak dan maar meegenomen, nog niet wetende of wel of niet. Vrij snel rolde ik er toch maar eentje. Niet veel later passeerde ik twee "men in black", mannen met hoge zwarte hoeden, lange zwarte jassen en lange grijze baarden. Ik reed rustig voorbij en hoorde "mijnheer" ? Ik stopte, keek achterom waarop de zin werd afgemaakt ? Excuseer mijnheer heb u een sigaar voor mij ?
:D
Een sigaar ? nee dat heb ik niet. Ik kan wel een sigaretje voor u rollen ... "Een sigaretje ? rollen ? wat is dat ?" Ik heb aliens al minder raar zien kijken naar aardse handelingen. Voor ik het goed en wel wist stond ik een sigaretje te rollen terwijl ik piekfijn aan het uitleggen was wat ik deed (filter, zelfklevend blaadje, tabak uit een pakje, toch even checken of ik zelf het blaadje mocht likken, ... ). De persoon in kwestie wilde perse betalen, maar ik ben er toch in geslaagd om het niet aan te nemen. Misschien heb ik hem hierin gekwetst, maar dat is dan maar zo ... Terwijl ik met hem bezig was en M. en zoontje rustig het paadje afwandelden, bleef hij zich maar excuseren omdat het voor hem nog meer onwennig aanvoelde. Zo een beetje in de stijl als destijds een zwarte je kon benaderen op de parking van de supermarkt met de woorden "niet bang zijn van zwarte mannen, ...", dat in combinatie met een opdringerige puber die je de weg wil vragen maar het gevoel heeft dat hij stoort ... mijnheer, mijnheer, excuseer, mag ik u iets vragen ? excuseer, excuseer ... :).
Zelf was ik een beetje overdonderd van de gebeurtenissen die elkaar zo snel opvolgen. Gisteren sprak ik nog iemand aan, vandaag werd ik aangesproken, en kreeg ik meteen antwoord op de vraag die ik me vannacht nog stelde. Roken Joden ... ?
Vanmiddag schreef ik de brief naar D. (joodse), daar ben ik al vanaf, daar moet ik niet meer van wakker liggen. Ik eindige de mail met "ik hoop met kleine acties als deze twee werelden wat dichter bij elkaar kan brengen zodat we wellicht van elkaar nog wat kunnen leren". En nu dit ... goe bezig :)
t.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten