Gek gevoel

20:10
Heb net gegeten, spaghettisoep ... de saus was nogal waterig. Ik eet 's avonds misschien wel wat teveel om goed te zijn, maja, ik probeer porties te maken (100gr pasta), maar 't lijkt er altijd net iets over als ik alleen ben, misschien wat veel saus dus.

Het gekke gevoel van vanavond is dat ik een avondje niks kan doen als ik daar zin in zou hebben, maar de gedachte maakt me onrustig. Ik zou kunnen lezen, ik zou kunnen mixen, ik zou kunnen chatten (na 21u ofzo), of ik zou iets geheels anders kunnen doen dat ook niet moet maar mag.  Op tijd naar bed is een goed idee, dus moet ik zo meteen misschien maar gewoon het avondritueel in gang zetten zodat ik om 22u effectief het licht uitdoe.  Gisteren was het 1u, blijven liggen tot 9u dus cava nog. Ook morgen geen verplicht startuur op het werk. Woensdag en donderdag wel heel vroeg op, dus beter wat trainen al.

M. blijft lekker in gedachten hangen, fijn is dat ... "Waar ben je ?" maar dan op automatisch zonder het liedje te moeten aanzetten. De nieuwe chatster brengt alsnog weinig spanning, en maar beter zo.  Ik ben nu al van plan om er geen verwachtingen in te scheppen, ook niet qua gewoon aangenaam tijdverdrijf of "buiten spelen". Het chatten is leuk, maar is voorlopig gewoon nog wat (rechttoe en rechtuit) aftasten en begint al wat signalen te geven van mmmh ... been there done that, toch niet zo speciaal als het lijkt :).

Even werd het interessant toen ze schreef dat polyamorie in de mode is. "Cool" dacht ik, dan moet ik ten minste niet in mijn eentje opboksen tegen de meute. Maar zonet ging ik het even opzoeken en het komt toch niet volledig overeen met wat er in mij zit en waar ik naar verlang. Er zijn vele aanrakingspunten met de "6 soorten liefde" maar het relationele aspect (met meerdere vrouwen, mannen, voorwerpen, whatever, ...) zit voor mij in de weg.  Of zoals M. én M2 me vertelden : wij hadden toch niet echt een relatie ?

Iets wat weinigen weten is dat H. tijdens ons avontuurtje van 3 maanden mijn toestemming vroeg om sex te hebben met - per toeval iemand die ik goed kende, maar dat doet er eigenlijk zelfs niet toe - met een andere man, gewoon omdat ze geinteresseerd was in hoe dat met hem zou zijn. Ik heb zelfs geen minuut moeten nadenken en gedreven door mijn toenmalige heel hard uitgesproken ideologie van vrije liefde zei ik meteen "geen probleem, doe maar als jij dat wil". H. ten zeerste verbaasd, maar toch ging ze ervoor.  Na het bewuste nachtje kwam ze terug met de woorden "nooit meer, dat viel zwaar tegen". De bewuste man en ik hebben het er ook nog over gehad en we hebben afgesproken dat het ons geheimpje zou blijven.  Het gaf enig gevoel van macht, maar niet omdat ik dat nodig had - heb het dus ook nooit misbruikt. Het gevoel van vrijheid vond ik belangrijker. Waar ik naar toe wil is dat het voor mij de normaalste zaak was, als ik van H. totale vrijheid verlangde om iedereen wie ik wou (en op dat moment was dat ook M.) graag te zien, dan moest ik dat haar toch ook gunnen.  Niets was minder waar bleek niet veel later, voor haar lagen de kaarten duidelijk anders.  Enfin, oud zeer ... de herinnering nu gaat om het goede gevoel dat ik had om mijn partner(s) vrij te laten.  In sé had ik met H. ook geen relatie, eerder iets enorm geheimzinnigs spannend.  Ik vind het achteraf niet zo gek dat ze niet durfde opboksen tegen de (in mijn ogen) bekrompen mentaliteit van haar geboortedorp en bijhorende vrienden.

Hoewel de periode een dubbeltje is van "fantastisch" en "de breuk met M." (gelukkig terug herstellende met af toe nog wat likken aan de wonde), geeft het mij de kracht om terug te gaan naar het gevoel en de ideologie van weleer.  De 6 soorten liefde als strijdwapen. Niemand kan me tegenhouden om iemand anders graag te zien, dat is mijn gevoel, zit in mijn lijf en hart ... Het fysische, dat is een ander paar mouwen ... daar moet ik eerst de goedkeuring voor krijgen - ook niet meer dan logich, iemand mag volgens mij nooit het bezit zijn van iemand anders. Als een vrouw het ok vind dat ze het bezit is van haar man, dan zal ik dat respecteren (ik spreek nu in het geheel algemeen zonder iemand specifiek in gedachte te hebben). Het is nu eenmaal de huidige maatschappelijke norm en de innerlijke discussie gaat bij mij niet over goed of fout, wel over trouw zijn aan mezelf ... en trouw zijn aan mezelf is dus vrij zijn om alle liefde die in mijn zit te mogen sturen ...  Mezelf en de kids op de eerste plaats, en dan gewoon iedereen waar ik iets bij voel, wathever dat dat dan is. Niet simpel als er ook fysische aantrekking bij komt kijken, maar dat is niet perse inherent aan "mijn ideologie". Wellicht voelt iedereen zich wel eens aangetrokken tot "het onbereikbare".

'k Heb weeral wat te vertellen bij de psy volgende maandag :p  Moet nog eens nakijken hoe dat juist zit met die opleidingscheques.  Eerst aanmelden ? eerst info opvragen ? weet niet meer.  'k Weet zelfs niet meer hoeveel een sessie van een uur kost. 'k Weet alleen dat ik een onkostennota ga ontvangen. Of zelfs dat weet ik niet zeker meer ...

Tijd maken voor de kids is de moeilijkste opdracht op dit moment.  Ik denk dat ik ze ten vroegste zaterdag zal zien, en woensdag is het alweer een lange dag in Brussel.  Ofwel moet ik dan weer dezelfde oppas inschakelen (bij klasgenootje van K.) ofwel moeten ze dan maar misschien al terug naar de mama.  4 nachtjes bij mij, da's wel kort hé ... De nadelen van geen regelmaat (of geen partner in huis :p). En het knuffelkussen - dat nog steeds geen naam heeft maar intussen wel vrouwelijk is - is geen goede oppas.

t.