De intake

De week is voorbij.  Het klinkt alsof ik had verwacht dat ze nooit voorbij zou gaan, maar dat is natuurlijk niet zo.  De klok tikt.  De week is eigenlijk niet voorbij want er is werk blijven liggen en dat brengt ook een schuldgevoel mee.  Morgen ga ik de kids ophalen bij oma om ze dan een dag of 4 - 5 bij mij te hebben.  Tegen dan zijn er wat deadlines gepasseerd en dus zal het schuldgevoel wel blijven hangen tot het werk effectief gebeurd is.  Op dit moment weet ik niet of ik het nog probeer te doen terwijl de kids hier zijn (en misschien wel leuk aan het spelen) of ik nog een andere oplossing zoek ('s nachts werken ofzo). Ik heb de energie deze week wel nog behoorlijk weten te doseren.  Ik had niet overal evenveel zin in, maar de dingen die ik heb laten doorgaan bleken toch wel te nuttig en waardevol om ze zomaar te cancellen, wat dus een goed gevoel meebrengt en nalaat.

De afspraak met de psy was gisteren.  Veel heb ik er niet over te zeggen. Het was "maar" een intake. Het is goed dat ik dit proces ben gestart.  Binnen een kleine 3 weken is de volgende afspraak.  Ik herinner me een blog waarin ik fantaseerde : "Dag mijnheer hedgehog, wat kan ik voor u betekenen ?" en ik : "hebt u een week of drie ? dan zal ik het uitleggen".  Maar op de één of andere manier heb ik het hele zootje kunnen uitleggen op de eerste sessie van iets meer dan één uur. Ik had achteraf niet het gevoel dat ik iets belangrijks was vergeten om het gehele plaatje te kunnen kaderen. Het hele zootje is dan de mogelijke samenhang tussen "eenzaamheid", de trigger van M. en de link met de zes soorten liefde, en de hoofdvraag rond Asperger : "Wat is dat nu, ben ik het wel of niet, wat doet het met mij, hoe raak ik van de twijfel vanaf ? ... zodat ik verder kan."
Op het einde van de sessie kwam de vraag terug : "wat verwacht je van deze sessies ?" en misschien was het wat stoer om te zeggen, maar wat mij op dit moment het meest (terug) interesseert is het asperger vraagstuk.  De eenzaamheid, mogelijke depressie de moeilijke momenten rond "de ware / huisje, tuintje, boompje" kan ik misschien zelf wel wat verwerken of aanpakken, en misschien wel zeker als ik wat meer zekerheid heb over mijn brein.

Tijdens de sessie kwam ik toch ook met iets nieuws op de proppen wat ik wel een grappige gedachte vond : het ideaal voor mij is een pop waar ik dan een mens van maak, vervolgens helemaal kan programmeren en aanzetten.  P. (de psycholoog) zei toen : "en teruguitzetten", maar dat ontkende ik meteen.  "Uitzetten hoeft niet als je de ideale situatie hebt toch ?" Het programmeren biedt vooral als voordeel dat je het "voorspel", de paringsdans niet moet doen.  Graag zou ik meteen voorbij het stadium "spannend, aftasten, ontdekken" gaan en gewoon lekker vertrouwd en begripsvol bij elkaar horen.
Ook kwam een paar keer aan bod of dat ideaal dan M. was, waarop ik toch ook antwoorde dat ik dat niet kon weten en dat ik aan haar als persoon momenteel niet het ideaal ophang, (of wil ophangen, omdat ik het gewoon toch eerst zou moeten uittesten).

Toen ik buitenkwam voelde ik de zwaar afgeblokte emoties, ik wou alles verteld hebben en liet het tijdens de sessie niet toe om de meest pijnlijke herinneringen terug als trigger te laten fungeren. "Ik zal straks wel huilen in de auto" dacht ik dan.  Toen ik eenmaal buiten was lag de focus al meer op de volgende activiteit (eten en nadien p.a. mixen), maar ik had wel behoorlijk wat hoofdpijn en koud/warm momentjes.  Ik heb dan thuis eerst proberen te ontspannen in een warm bad, en dat hielp toch wel wat. Huilen is er niet meer van gekomen.

De avond begon wat saai, maar ik trok me in mijn eentje terug in de backstage omdat ik geen zin had me tussen onbekend volk te begeven, maar eens het optreden begon zat ik er wel helemaal in.  Ik keek uit naar M. die naar alle waarschijnlijkheid nog ging binnenspringen, hoewel het zo'n avond was dat niets moest en dat het niet heel erg had geweest mocht ze een reden hebben gehad om niet te komen. Had zomaar gekunnen. Maar ze verscheen toch ten tonele en kon het opbrengen om een dik half uurtje te blijven.  Fijn, want nadien zijn we "buiten gaan spelen" en dat was enorm prettig.  We hebben meer gepraat dan misschien de bedoeling was, maar het is inderdaad altijd fijn als dat gewoon gebeurt en niet wordt verwacht. Ik voelde me heerlijk, beetje verliefd, maar niet genoeg om er last van te hebben.  Ik waagde me aan een speelse uitspraak zonder een reactie te willen uitlokken, maar gewoon omdat spelen fijn is ... Het is Ludus, maar zonder doel (geen veroveringstocht). En met een kleine grens, zodat het misschien nog wel heel lang Ludus kan blijven, en dan weer wat Philia, en terug wat meer Ludus.  Dat is dan toch wat ik zou willen en probeer te koesteren op dit moment.  Ik heb in elk geval nog heel veel nagenoten vandaag.
En zo zie ik weer het voordeel van een pop te programmeren ... daar steek ik dan geen jaloezie of conventies in ... zodat ik voor verschillende personen de verschillende soorten liefde mag en kan combineren.

Ik vraag me af of ik een copy van mezelf zou programmeren? In elk geval wel wat waarden en normen betreft, maar ze mag best wel een ander, eerder complementair karakter hebben : Bv. iemand die een stukje van de wereld wil zien, en er voor zorgt dat ik in mijn comfortzone toch wel eens mee kan, maar tegelijk niet van me verwacht dat ik meega ... of misschien toch niet altijd ... :)

Vandaag begon ik aan een mindmap getitteld : handleiding van Hedgehog.  Het werd (nog) geen handleiding, maar een opsomming van verschillende aspecten van "ik" voorlopig nog enkel in het verleden.  Een korte brainstorm bracht reeds meer dan 60 aspecten of onderdelen naar boven, en ze leken allemaal relevant ... Het lijkt me wel interessant om deze piste even verder te zetten, maar ik moet misschien toch even uittesten of een wiki  of database niet interessanter is dan een mindmap zodat ik de verschillende aspecten makkelijker met elkaar kan verbinden en samenbrengen. Enfin, er zijn andere prioriteiten, maar ik had even niets beter te doen daarstraks. Ik was verantwoordelijk voor de verkoop van drankbonnetjes, maar aangezien er tussen 21u-23u nog niemand naar een "fuif" gaat, had ik niet veel om handen.

Het bloggen zou nu wel weer even wat rustiger kunnen worden.  Ik ben zelf rustiger nu en hou me voor om de komende 4-5 dagen maar heel intensief van mijn kinderen te genieten, zonder mezelf voorbij te lopen evenwel.