Ik probeer niet in dagen te tellen, maar het einde van het verlof is toch bijna in zicht. Vanmorgen terug eb ... de volle maan in het achterhoofd liet ik me weer gaan maar mijn hoofd bleef leeg, geen zwarte gedachten, gewoon emoties ... Straks komt de vloed dacht ik, komt goed.
Heb me inmiddels wat verzorgd (douche, aangekleed, ...), er komt toch heel wat bij kijken vind ik. Ademen, mezelf verzorgen, dingen op een rijtje zetten, inzicht verwerven en dan dé opdracht voor vandaag ... loslaten ... Zondag terug aan het werk.
De zon schijnt niet in Gent, ik word ook niet naar buiten getrokken, maar ik ga me wel verplichten om bij vloed te vertrekken. Terug boekenwinkel, Deinze of Gent, weet nog niet ...
S. vraagt zich af welke "leegte" er achterblijft wanneer ik vertrek. De date van zaterdagavond lijkt me een goeie zaak, en zondag is voor mij sowieso vaak een zonderdag ...
Ik denk te veel om het allemaal te bloggen, maar voel de behoefte het vast te leggen om het te kunnen loslaten. In vogelvlucht misschien :
The Wonderbox : de heersende culturele waarden rond liefde die indruisen tegen "echte" liefde, zoals de oude grieken het beschreven, de soorten van liefde die ik heel mijn leven door wel probeerde te handhaven maar waarbij ik zo vaak tegen de cultuur die toen ook de mijne was botste ...
Six Different Ways van the Cure als een bevestiging : of hoe mensen zichzelf vanalles kunnen voorliegen ... ook ik.
En hier crash ik weer ... opduikend schuldgevoel ... toch traumatische gebeurtenis dus. Ik sus mezelf door H. de schuld te geven, waarom moest ik kiezen ? waarom kon ze niet bij de culturele waarden blijven die ze eerst liet uitschijnen, mijn perfecte wereld was uitgestippeld, liefde vloeide op alle mogelijke manieren naar individuen, naar alle mensen rondom mij, naar mezelf, ...
Ik word kwaad van de gedachte dat ik niet mocht zijn ... er was toen te veel afleiding om het te beseffen. Ik word gefrustreerd van het idee dat ik ook vandaag niet mag zijn, de schuld gevend aan de maatschappij ...
Ik probeer het gedeelte dat wel mag zijn te koesteren, maar iets is missing ... Ik weet al lang dat alles niet te vinden is in één persoon, maar het frustreerd me mateloos dat ik niet terecht kan bij mensen die "bezet" zijn ... de mens als kapitaal, als eigendom ...
Anyway, dit moet de essentie zijn waar ik nu mee aan de slag moet, of tenminste de psycholoog ... ik ben op. Ik ben tevreden met het resultaat van de afgelopen dagen maar het was een uitputtingsslag. Ik ben M. en S. super dankbaar voor al hun goeie raad, advies en steun, ik had er niet zo snel doorgeraakt zonder al die tips en een nieuwe maar "bewaakte" omgeving. Ik ben trots op mezelf dat ik tot een resultaat ben gekomen ... ik zocht hier geen oplossing, ik zocht nog meer inzicht, of tenminste de kennis zat al lang in mij, maar het was verstopt of werd achtergehouden door talloze weerhaakjes ...
Waarom ben ik zo traag denk ik dan soms, dit wist ik toch allemaal al ? En tegelijk zie ik het niet zo maar iedereen gegeven om door zoiets zelf door te kruipen, en dus geef ik mezelf ook maar een schouderklopje.
Wat M. betreft komt er terug het dillema ... enerzijds is ze de trigger in het trauma (niet de oorzaak), anderzijds maakt ze me elke keer weer warm en blij ... mijn soulmate (of toch één van de - om het niet volledig te idealiseren). De oplossing is dus trauma-verwerking op lange termijn, en overal buitenspelen op korte termijn ... Af en toe moeten vluchten en voor afleiding zorgen ook kunnen vind ik. Ik kan niet anders, de verantwoordelijkheden zijn er maandag weer terug. En rusten, en voor mezelf zorgen, en ademen, en doelen stellen, en mezelf uiten, en dit, en dat, en pffff ...
=====================
gisterenavond was fijn ... niet bewust van eb en vloed zat ik 's avonds wel terug in een dip. Mijn lichaam protesteerde, de champagne ? geen frisse lucht ? nicotine ? Vooral eb dus. Maar ik keek uit naar het geven van de massage en wachtte rustig af tot ik er klaar voor was. S. was geduldig en begripvol.
S. heeft genoten, er kwam geen geluid uit maar ze was helemaal relaxed en ontspannen. Ik probeerde me te herinneren wat ik zelf fijn vond en concentreerde me op mijn bewegingen ... het ging smooth. Muziek was mijn leiddraad voor de rest van de avond. S. speelde op de chat. Spelen, ik speelde heel even mee, vanmorgen was ik jaloers dat ik zo lang al niet meer heb gespeeld en vond het best wel sjiek dat ze zo kon spelen. Daar ga ik een voorbeeld aan nemen.
M. kwam gisterenavond ook piepen, fijn vond ik dat. Later passeeerde Small Blue Thing ook nog eens ... hallo :)
M. en W. maakte zich zorgen na het lezen van de blog van gisteren. Ik heb het inderdaad onverbloemd neergeschreven en ik kan me inbeelden dat het heftiger indrukt dan het was. Tenminste, het was bijzonder kort en krachtig, maar ik heb mezelf eigenlijk geen enkel moment zorgen gemaakt. Ik liet het gewoon toe. Uit voorzorgen voor het meelezen van ma of pa of wie dan ook heb ik de blog toch maar even van een inleiding en nawoord voorzien.
Ik moet zeggen dat het goed voelt om omringd te zijn met "bewakers" ... ik ben tenslotte wel even diep gegaan om bewust te worden. Maar het is gelukt denk ik, ik kan weldra weer ademen en het aanpakken. Met deze gedachten ga ik de vloed opzoeken en vanavond wegebben in de armen van Sofie, spelend op het internet ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten